İKİ YIL ÖNCE- ATAHAN’IN AĞZINDAN:
İki yıl önceydi. Günlerden pazardı. Operasyondan döndükten sonra ilk defa evin sessizliğine bu kadar ihtiyaç duyuyordum. Botlarımın tozunu bile silmeden girdim içeri. Melis mutfaktaydı. Saçlarını toplamış, arkasına ince bir fular bağlamıştı. O fuları görünce içim burkuldu. Rüzgârda savrulan bir bayrak gibi, gözümün önünden geçip duran kayıpları hatırlattı.
“Sevgilim,” dedi yanaklarımdan öperken. “Sonunda geldin.”
“Nasılsın?” Tam dudaklarından öpecekken yanağını bana getirdi. Hep böyle yapardı garip bir şekilde.
“İyiyim.” Gülümsedi. “Otur,” dedi. “Yemeği hazırlıyorum zaten. Ayak altında dolaşma.”
Sesi yumuşaktı ama her zamanki gibi kesin konuşuyordu. Onun bu hali bazen sinirimi bozardı, ama bugün içimde ona karşı sadece sığınmak vardı. Ceketimi çıkar
