Mutfağın penceresinden süzülen sabah ışığı, masaya koyduğum narları daha da kırmızı gösteriyordu. Elleriyle koparıp yediğimiz her şeyi seviyordum ben. Dilimlediğim beyaz peyniri tabağa dizerken, zeytinleri tam ortaya koydum. Domatesleri kalp şeklinde kesmeye çalıştım ama üç tanesi şekilsiz oldu. Olsun, kim mükemmel ki? Yumurtaları haşlarken telefonumdan bir titreşim geldi. Tezgâhın kenarındaki ekran ışığı yanıp sönüyordu.
Atahan:
“Öğleden sonra askeriyeye gel. Hem benim askerlerimle tanışırsın, hem de yavaştan duyulur artık.”
Mesajı üç kere okudum. Kalbim öyle bir atmaya başladı ki elimdeki bıçağı tezgâha bırakıp derin bir nefes aldım. Askeriye ciddi bir yerdi. Üniformalı adamlar vardı.
Ben:
“Beni içeri alırlar mı?”
Yanıt hemen geldi.
Atahan:
“Tabii ki alırlar.”
Gülümsememe engel
