Yaren’in ağzından;
Atahan pencerenin yanında durmuş, şehrin gece ışıklarına bakıyordu. O an bana değil de uzaklardaki o parlaklığa odaklanmış gibiydi. İçeri adım attım, elimde kendi odamdaki nevresim takımı vardı. Neden böyle bir şey yaptığımı tam olarak bilmiyordum, sadece onun yanında olmak istemiştim.
Nevresimi üzerimden attım ve karşısında çıplak kaldım.
Beni gördüğünde başını çevirip bakışlarını üzerime dikti. O bakışlarda hem şaşkınlık hem de bir adım geri durma isteği vardı.
“Yaren, saçmalama.” Sesi sertti ama altında sanki başka bir şey saklıydı.
“Neden?” dedim, gözlerimi onunkilerden ayırmadan.
“Lütfen gidip uyur musun?” dedi, elindeki örtüyü alıp üzerime doğru uzattı. Hareketi, beni korumaya çalışan birinin hareketiydi.
Tam o anda bileğini tuttum. “Daha önce de yakınlaştık
