Atahan’ın ağzından;
Bir an beynimde uğultular başladı. Dudaklarım kurudu, nefesim kesildi. Ne söyleyeceğimi bilemedim. “Öyle mi?” diyebildim sadece. Sesimdeki tonum bile bana yabancı geldi.
“Evet.” dedi, gözlerini benden kaçırarak.
Damarlarımda öfke ile çaresizlik aynı anda dolaşmaya başladı.
“Niye haberim yok? Hani söyleyecektin bana?”
Yüzüme baktı. Bu kez daha netti bakışları.
“Polisler geldi aslında. Onlar bildiği için sana söylerler diye düşündüm.”
Kaşlarım çatıldı. İnanmak istemiyordum.
“Yine dinleme cihazı verdiler mi?”
Başını iki yana salladı hızlıca.
“Yok yok, vermediler.”
Bir an sessizlik oldu. Söyleyecek çok şeyim vardı ama boğazım düğümlendi. Sanki kalbim ağzıma gelmişti. Ben konuşmaya hazırlanırken, o benden önce davrandı.
“Ben geçeyim artık.” dedi, adımlarını hızla
