Yaren’in ağzından;
Arabaya doğru gittiğimde kalbim inanılmaz hızlı çarpıyordu. Bordo elbisemin kumaşı cildime yapışmıştı ve yüksek topuklarımın sesi dar sokakta yankılanıyordu. Araba yavaşça ilerledi, ama önümde Atahan’ı göremedim.
Gözlerimi kısıp dikkatle bakarken yanımda oturan adamın sesi irkildi beni. “Atahan Bey gönderdi beni, size özel jetin orada bekliyor,” dedi.
“Ne? Ne demek istiyorsunuz?” dedim, şaşkınlık ve korku arasında gidip gelerek. Bu yolculuk daha önceki İstanbul seyahatlerimizi hatırlatmıştı ve içimde bir heyecanla karışık endişe oluştu.
Kendimi koltuğa sıkıştırdım ve adımlarımı biraz geri çektim, ama yolculuk sessizlikle devam etti. Şoförün elleri direksiyonda gergin bir şekilde titriyordu ve ben önümdeki yolun normalden farklı olduğunu fark ettim.
Bir süre sessiz
