ฮูหยินแม่ทัพใหญ่..สายลุย

ข้ามภพ

แสงแห่งรุ่งอรุณสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาพายในห้อง ร่างบางภายใต้ผ้าห่มผืนบางมือเรียวควาญหาบางอย่าง แต่กับเจอเพียงความว่างเปล่าคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแต่เปลือกตายังปิดสนิดอยู่

ใครกันจะกล้ามายุ่งกับตุ๊กตาหมีตัวโปรดของเธอ ก็ในเมื่อเธออยู่คนเดียว หรือว่าเจ้าหมีน้อยจะตกเตียงแล้วนะ

หลังทำภารกิจสำเร็จ พวกเธอจะได้รับสิทธิพิเศษในการพักผ่อนหนึ่งวัน ก่อนจะเริ่มทำภารกิจใหม่

เพราะฉะนั้นก็ขอนอนต่ออีกนิดก็แล้วกัน

แต่คงนอนไม่หลับถ้าไม่ได้กอดเจ้าหมีน้อย คงต้องลงไปเอาเจ้าหมีน้อยขึ้นมานอนกอดซะแล้ว

คิดได้ดังนั้น 'เย่หวังหลิน' จึงจำต้องยอมเปิดเปลือกตาขึ้น สิ่งแรกที่มองเห็นคือม้านมุ้งสีขาวทรงสี่เหลี่ยผ้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยนี้ไม่ใช่ห้องเธอนิ หรือว่าเมื่อคืนเธอจะเข้าห้องผิด แต่เมื่อนึกถึงภาระกิจสุดท้ายที่ได้รับหลังจากกดระเบิดแล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง ' เธอตายแล้วนิ หรือนี้จะเป็นโลกวิญญาณ '

หวังหลินมองไปรอบตัวด้วยความสงสัย จึงเดินสำรวจไปทั่วห้องล้วนมีแต่สิ่งของแปลกตามากมาย หยั่งกับอยู่ในซีรีย์จีนโบราณที่เธอชอบดูเลย

ไม่ทันไรก็มีเสียงเหมือนมีคนกำลังเดินมา ทำให้หวังหลินต้องรีบเดินกลับไปที่นั่งที่เตียงด้วยทาทีสงบเรียบร้อย ' รอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน'

"ฮูหยิน ท่านฟื้นแล้ว" สาวน้อยน่าตาน่ารักสวมไส่ชุดจีนโบราณที่เดินเข้ามาพูดขึ้นด้วยความดีใจ ' ฮูหยินงั้นหรอ ชักแปลก ๆ แล้วสิ ' หวังหลินพยักหน้ารับเบา ๆ

"งั้นข้าไปเตรียมสำรับเช้าให้นะเจ้าค่ะ เมื่อคืนนี้โรคเก่าท่านกำเริบ ยังดีที่เรานำยาจากบ้านเดิมติดมาด้วย ไม่งั้นต้องแย่แน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ "

" อืมฉันเออ..ขะข้ารู้แล้ว ไปเถอะ "

" เจ้าค่ะ " เมื่อรับคำแล้วสาวน้อยคนนั้นก็เดินจากไป ' เฮ่อ นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วเรา นั้นกระจกนิ ' ส่องดูหน่อยแล้วกัน '

เยหวังหลิน ยืนมองหญิงสาวที่อยู่ในกระจกด้วยความตกตะลึง ' โอ้ สวรรค์นี้มันนางฟ้าชัด ๆ '

ใบหน้ารูปไข่ดวง ตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย อกเป็นอกเอวเป็นเอว

เพียงแค่สบตาตรง ๆ กับเงาที่สะท้อนอยูใน กระจก พันธ์มีภาพความทรงจําต่าง ๆ มากมายเข้ามาในหัว ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสุข ความเศร้าโศกเสียใจ หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

สิ่งที่ปรารถนาแต่ไม่อาจกระทำได้ตามใจตนเองนั้นมากมายนัก

" ไม่ต้องห่วงหรอกนะ 'จ้าวฟางลู่ ' ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือแทนเธอเอง "