DİCLE'NİN ATEŞİ

21.Cinsiyet

Gözlerimi yavaşça açtım. Odanın içi hâlâ loştu ama hafif güneş ışıkları perdeden sızıyordu. Yanımda Baran hâlâ uyuyordu; yüzü huzur doluydu. Kalbim istemsizce hızlandı. İçimden bir ses, ona yaklaşmamı söylüyordu.

Yanağıma düşen birkaç ışık hüzmesiyle birlikte, Baran’ın dudaklarına doğru ufak bir dokunuş yaptım. Sanki zaman durmuş gibiydi; kalbim deli gibi atıyordu.

Birden gözlerini açtı. Gözlerimiz buluştu ve yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. Utandım ve geri çekilmeye çalıştım, ama o hafifçe elimi tuttu.

— Kaçmak yok, meleğim, dedi tatlı bir sesle.

O anda bir sıcaklık hissettim; Baran da bana doğru yaklaştı. Dudakları dudaklarıma değdiğinde içimde hem heyecan hem de tarifsiz bir mutluluk hissettim. Gözlerimi kapadım ve sadece o anın büyüsünü hissettim.

Bir yandan utangaçtım, bir yandan da kalbim mutlulukla doluyordu. O sabah, sadece ikimizin paylaştığı o sessiz, sıcak ve özel anla başlamıştı…Gözlerimi kapatıp hafifçe geri çekildim, yüzümün kızardığını hissettim. “Tamam, yeter artık,” diye düşündüm kendi kendime, utançla karışık bir gülümsemeyle.

Ama Baran hafifçe elimi tuttu, sıkıca ve kararlı bir şekilde:

— Kaçmak yok, meleğim, dedi.

Kalbim birden hızlandı. Onun sesi, o kararlı ama yumuşak tonu içimi ısıttı. Bir an duraksadım, ama sonra onun sıcaklığını hissetmeye devam ettim. Gözlerimi açtım ve yüzüne baktım; yüzünde hâlâ o tatlı gülümseme vardı.

— Bırakmıyorum, dedi.

— Ama… utandım, dedim fısıldayarak.

— Utanmak yok, sadece anın tadını çıkar, dedi Baran, gözlerimin içine bakarak.

O an, utangaçlığım hâlâ vardı ama içimde tarifsiz bir mutluluk da yükseldi. Baran’ın yanında kendimi hem güvenli hem de sevgiyle dolu hissettim. Sabahın o sıcak anı, ikimiz için özel ve unutulmaz bir hâl aldı…

Gözlerimi hafifçe kapattım ve küçük bir nefes aldım.

— Tamam… artık geri çekileyim, ama… dediğimde sesim heyecanla titredi, — Bebeğimizin cinsiyeti…

Baran ise elimi bırakmadı, gözlerimden heyecanımı okuyordu.

— Hayır, kaçmak yok meleğim, dedi gülümseyerek.

Kalbim deli gibi atıyordu. Utançla karışık bir mutluluk içindeydim. Onun kararlılığı, sesi, sıcaklığı beni durduruyordu; geri çekilmeme izin vermiyordu.

— Ama… dedim tekrar, yüzüm kıpkırmızı, — çok heyecanlıyım…

— Biliyorum, ama şimdilik burada kal, dedi Baran, gözlerimin içine bakarak. — Sadece anın tadını çıkar.

O an, hem utandım hem de içimde tarifsiz bir mutluluk hissettim. Kalbim hızla çarparken, sabahın o özel anı, sadece ikimizin paylaştığı sıcak bir an hâline geldi…

— Artık yeter Baran! Bebeğimizin cinsiyetini öğreneceğiz, sen hâlâ beni öpüyorsun! dedim, hafifçe gülerek.

Baran gülümseyerek elimi tuttu:

— Kaçmak yok meleğim, dedi. — Daha biraz izin ver.

Kalbim hızlı hızlı atıyordu. Ona bakarken hem sinirleniyordum hem de bu yakınlık karşısında dayanmak imkânsızdı.

— Ama Baran! Yeter artık! diye ısrar ettim.

— Hayır, dedi o kararlı bir şekilde, — bırakmıyorum.

Yatakta yan yana, göz göze ve el ele durduk. Artık utanmıyordum; kalbim hem heyecan hem de mutlulukla doluydu. Baran’ın kararlılığı ve bizim aramızdaki sıcak bağ, sabahın o özel anını daha da unutulmaz kılıyordu.

Yavaşça yataktan kalktım ve Baran’a baktım.

— Hadi Baran, dediğimde gülümseyerek, — konağa gidip duş da almamız gerekiyor.

Baran bana bakıp hafifçe gülümsedi:

— Tamam, dedi.

Gülümseyerek başımı salladım ve hazırlanmaya başladım. Her şey yolunda, sakin ve tatlı bir sabahın içinde, birlikte geçireceğimiz günü düşünerek…

Hazırlanıp eşyalarımızı topladıktan sonra konağa doğru yola çıktık. Arabada sessizlik vardı ama bu sessizlik rahatlatıcıydı; sadece birbirimizin yanında olmanın verdiği huzur vardı.

Konağa vardığımızda, Baran kapıyı açtı ve birlikte içeri girdik. Sabahın erken saatleri olmasına rağmen ev hâlâ sıcak ve canlıydı. Yan yana yürüyerek odalarımıza doğru yöneldik.

— Şimdi duş alıp hazırlanabiliriz, dediğimde Baran bana baktı ve hafifçe gülümsedi:

— Tamam, dedi. — Sen önden başla, ben beklerim.

Ev sessizdi, ama içinde tarifsiz bir sıcaklık vardı. Bugün hem bebeğimizin cinsiyetini öğrenecek hem de birlikte geçireceğimiz o özel sabahın keyfini çıkaracaktık.

Ben hazırlıklarımı tamamen bitirip aynaya son bir kez baktım. Duşumu aldım, saçlarımı kuruladım, kıyafetimi giydim ve her şey hazırdı.

Tam o sırada Baran odadan çıktı. Bana bakıp hafifçe gülümsedi:

— Hazır mısın meleğim? dedi.

— Evet, dedim. — Artık tamamen hazırım.

Baran gülerek başını salladı:

— Tamam, o zaman ben de duşumu alayım, dedi.

Ben odada hazırlanmış bir şekilde beklerken, Baran banyoya geçti. İçimde hem sabırsızlık hem de hafif bir heyecan vardı; bugün bebeğimizin cinsiyetini öğrenecek ve birlikte özel sabahın tadını çıkaracaktık.

Baran banyodan çıktı, saçları hâlâ hafif ıslaktı ve yüzünde o tatlı gülümseme vardı. Bana bakıp hafifçe gülümsedi:

— Mis kokuluyum Diclem, dedi ve dudağıma hafif bir öpücük kondurdu.

Geri çekilmeye çalıştım ama Baran elimi tuttu, bırakmadı.

— Biliyoruz, dedim gülümseyerek, — ama öpüşme vaktini geç kalacağız, sonra ben telafi ederim.

Baran hafifçe başını salladı, gözlerimin içine bakarak:

— Kaçmak yok meleğim, dedi tatlı bir ciddiyetle. — Şimdi birlikteyiz, zamanı sonra telafi ederiz.

Bir an duraksadım, ama içimde hem sabırsızlık hem de tatlı bir mutluluk hissettim. Baran bırakmıyordu ve bu küçük ısrar, sabahın o özel anını daha da unutulmaz kılıyordu.

Geri çekilmeye çalışırken gülümseyerek dedim:

— Ama Baran, bebeğimizin cinsiyetini öğreneceğiz!

Baran bana bakıp hafifçe gülümsedi:

— Tamam meleğim, dedi.

El ele tutuşarak konağın kapısından çıktık ve arabaya doğru yürümeye başladık. İçimde hem heyecan hem de sabırsızlık vardı; bugün hem bebeğimizin cinsiyetini öğrenecek hem de birlikte geçireceğimiz özel sabahın tadını çıkaracaktık.

Arabada sessiz bir heyecan vardı; ikimiz de sabırsızlıkla hastaneye varmayı bekliyorduk. Sonra Baran arabayı aniden gizli bir yerde durdurdu.

— Neden durduk burada? diye sordum, hafifçe şaşkın ve meraklı.

Baran yüzüme bakıp hafifçe gülümsedi:

— Bir dakika Dicle, dedi.

Sonra ani bir hareketle bana yaklaştı ve dudaklarımla buluşturdu. İçimde hem şaşkınlık hem de tarifsiz bir mutluluk hissettim. Baran beni doyasıya öptü; kalbim hızlı hızlı atıyordu, gözlerimi kapatmıştım ve sadece o anın tadını çıkardım.

— Ah Baran… dedim nefes nefese, ama gülümseyerek. — Yine mi…

Baran hafifçe gülümsedi, gözlerimin içine bakarak:

— Sadece bir dakika meleğim, dedi. — Sonra devam edeceğiz.

O küçük duraklama, yolculuğun en tatlı anlarından biri oldu; hem heyecanı hem de sevgiyi doyasıya hissettik.

Baran beni doyasıya öptükten sonra hafifçe geri çekildim ve ellerimi yüzüme götürerek dedim:

— Tamam Baran, yeter artık!

Baran gülümseyerek gözlerime baktı:

— Bu sabahın telafisi meleğim, dedi. — Şimdi gidebiliriz.

Bunu duyunca kendimi tutamadım ve koskocaman bir kahkaha attım. Arabaya geri dönüp yola çıktığımızda, hem içimdeki mutluluk hem de heyecan doruktaydı. Bugün bebeğimizin cinsiyetini öğrenecektik ve bu sabahın tüm eğlenceli anlarını hâlâ gülümseyerek hatırlıyordum.

Odaya girdiğimizde, ben hafifçe gülümseyerek:

— Merhaba doktor, dedim.

Doktor bize gülümseyerek baktı ve:

— Merhaba Dicle, merhaba Baran, dedi. — Hazır mısınız?

Ekranda ultrason görüntüsü belirdiğinde kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyordu.

Doktor hafifçe açıkladı:

— Tebrikler! Bebeğiniz bir kız.

Gözlerim doldu, Baran da bana sarıldı ve ikimiz de birbirimize bakıp gülümsemeye başladık.

— Kızımız olacak, meleğim… dedi Baran, sesinde hem şaşkınlık hem de tarifsiz bir mutluluk vardı.

Ben de gülümseyerek:

— Evet… bizim küçük mucizemiz, dedim.

O an hastane odası, bizim için hem heyecan hem de tarifsiz bir mutlulukla doldu. Kalbimizde yeni bir hayatın başlamasının sevinci vardı ve bu anı sonsuza kadar hatırlayacaktık.

Bebeğimizin cinsiyetini öğrendikten sonra içimiz mutlulukla dolmuştu. Hastaneden çıkarken birbirimize bakıp gülümsedik; kalplerimiz hâlâ heyecan ve sevinçle çarpıyordu.Arabada sessiz bir mutluluk vardı; göz göze bakıp gülümsüyorduk. İçimde tarifsiz bir heyecan ve huzur vardı.

Baran birden hafifçe eğildi ve dudağımı nazikçe öptü. O an tüm yorgunluk, tüm heyecan ve tüm mutluluk bir anda içimde birleşti.

Gülümseyerek ona baktım ve o da bana gülümsedi. Sessizce arabada birbirimize sarılmış şekilde oturduk; bu özel anın tadını çıkararak, yeni hayatımıza adım atmanın heyecanını paylaştık.