B ö l ü m
A l ı n t ı s ı :
' Eyvah! Parmaklarımı da oynatamıyorum. Ah, ah ya. Cidden sancıyor. '
+ + +
Sayılıyorum. "A - A - A - dam . . ." Henüz konuşmayı yeni öğrenmiş, dudaklarının kıvrımlarına sessizliğin uzun vakitlerce çöktüğü o insanlar var ya, o insanların ağırlığı sinmiş. Üstelik çeneme giden yolda epey bir burukluk, sızı ve şişkinlik söz konusu. Acaba, diyorum. Hangi ara çeneme zede aldım? İlk kez yere devrildiğimde mi, yoksa ikinci veya üçüncü seferde mi?
Eh!
Bir şey sarılıydı. Çeneme bir şey sarmışlar. Aslında yalnızca çeneme değil; başım, kulaklarım, boynum, koltuklarımın altı, gerdanım, belim, belimin altı, kasığımın oraları, kalçalarım, bacaklarım ve ayaklarım. Her bir yanım sarılı. Sanki iyice sarmalanmış, kapatılmış ve örtülmüşüm. Herhangi bir yerden hava veya darbe
