Hazar Şahindağ
Günün bize ne getireceği hiç belli olmazdı. Hayallerimizin üzerine koyduğumuz her tuğla bizden bir şeyler alıp götürüyordu sanki. Ben iyi adam olmaya çalıştıkça hayat beni inatla o karanlık tarafa itiyordu. Ne kadar kaçarsam kaçayım sonunda dönüp dolaşıp aynı çıkmaza giriyordum.
Saçlarımı karıştırdım ve sırtımı o soğuk hastane duvarına yasladım. Bünyem kaldırmıyordu artık. Sadece ben değil tüm aile yorulmuştu. Mihrimah vurulalı iki gün olmuştu ve bugün çıkacaktık. Babamlar da yoldaydı, bir saate kalmaz burada olurlardı. Dicle ve Ahraz’a haber vermemiştik, balayları zehir olsun istemiyorduk. Uçakları rötar yapmış, bir gün daha kalacaklarmış. Onlar gelene kadar ortalık durulur diye umuyordum ama bizim hayatımızda sakinlik fırtına öncesi sessizlikten ibaretti.
Öyle bir kaosu
