“หา! ดะ เดียร์อยู่ที่นี่เหรอ” แดเนียลเงยหน้ามองตามตึกสูงตรงหน้าด้วยความทึ่ง มองจากพื้นดินสู่พื้นฟ้ายามเย็นย่ำค่ำชวนจินตนาการได้ว่ายอดตึกคงจะทะลุมวลเมฆไปถึงสรวงสวรรค์ได้ โครงการนี้สมกับชื่อโอลิมปัสอย่างแท้จริง
“อย่ามัวแต่อึ้งตามเดียร์มาเร็ว” เธอกวักมือเรียกพี่ชายให้ลากกระเป๋าตามเข้าลิฟต์
“เอ่อ…ลิฟต์ส่วนตัวเหรอ” สังเกตุได้ตากแผงควบคุมมีปุ่มกดเพียงไม่กี่ปุ่มซึ่งประกอบได้ด้วยเพนท์เฮ้าส์ ลานจอดรถส่วนตัว พื้นที่ส่วนกลางและล๊อบบี้
“ใช่เพราะโอลิมปัสมีไม่กี่ยูนิต ความเป็นส่วนตัวเลยค่อนข้างสูงน่ะ”
“ว้าว! น้องสาวพี่ดูมีออร่าความเป็นเจ้าของอยู่ไม่น้อยนะเนี่ย” เขาเหยียดยิ้มกว้าง แม้ดวงตายังบวมนิด ๆ มีแววความเศร้าซึมอยู่บ้าง ยกมือมาโยกศีรษะเล็กเบา ๆ ไปพลาง
“ไม่หรอก เดียร์แค่ผู้ประสบภัยน่ะ”
“งั้นก็ผู้มีพระคุณหลงรักผู้ประสบภัยใช่มั้ย ฮ่า ๆ” หลังได้ร่ำไห้ระบายความทุกข์ระทมมาร่วมสองชั่วโมงจนสภาพอารม
