เตชิตไม่ตอบในทันที แต่รอยยิ้มมุมปากบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวไม่ได้คิดจะปฏิเสธ
“ฝนตก อากาศหนาว…”
เขาพูดนิ่ง ๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบกลับบ้าง
“แค่เธอใส่ชุดนอนบางๆ กูก็เข้าไปอ้อน... แล้วต่อจากนั้น...ก็ไม่เหลืออะไรให้พูดละ”
ราวินหลุดหัวเราะ
“เออ...มึงมันโหดสมฉายาจริง ๆ เตียงยังดีอยู่ใช่ไหม?”
“ไม่แน่ใจ ตอนเช้าญาดาบ่นว่าน็อตหลุดตัวหนึ่งแล้วนะ…”
เตชิตตอบเรียบ ๆ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นยังคงปรากฏบนใบหน้าเขาอยู่
ราวินยักคิ้ว ก่อนจะก้มลงกระซิบเบา ๆ เป็นการปิดบทสนทนา
“สาว ๆ มาแล้ว เงียบก่อน อย่าชวนทะลึ่ง”
ราวินเอ่ยพลางพยักหน้าให้เตชิต ราวกับเป็นสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้า
“ต้นเดือนหน้าขิมจะกลับบ้านที่เชียงราย ญาดากับพีเตไปเที่ยวบ้านขิมไหม ชวนพี่กรกับน้ำฟ้าไปด้วยก็ได้”
เขาหันมาชวนเพื่อนทันที น้ำเสียงกระตือรือร้น
“เออไอ้เต ถ้าว่างก็ไปนะ กูจะได้มีเพื่อน ไปหาพ่อตาแม่ยาย กูคนเดียวก็ทำตัวไม่ถูกว่ะ”
ราวินหัวเร
