ราวิน กระซิบขึ้นเบา ๆ ข้างหูเธอ ขณะที่ริมฝีปากยังแตะกันอยู่
“...เอาได้ไหม?”
สายขิมถอนริมฝีปากออกจากราวินช้า ๆ แล้วกระซิบเสียงเบา
“พี่วิน...ขิมยังเจ็บอยู่นิดหน่อย ขอพักก่อนนะคะ”
เขามองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูในความซื่อและซนของคนรัก
“ถ้าเมียยังไม่พร้อม พี่ก็ไม่มีวันขืนใจหรอกครับ...”
เขาหยุดนิดหนึ่ง ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหู
“...แต่ถ้านานเกินไป แล้วพี่ต้องการมาก ๆ ขิมต้องช่วยพี่นะ”
สายขิมหัวเราะเบา ๆ แก้มแดงระเรื่อ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว
“ขอบคุณนะคะ ขิมรักพี่ที่สุดเลย... พี่ตามใจขิมทุกอย่าง”
ราวินยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ ดวงตาเขามีแววจริงจังและอบอุ่น
“พี่ก็รักขิม...มาก มากกว่าชีวิตพี่เลยรู้ไหม”
เธอมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ออกมา
“ขิมโชคดีจัง ที่มีพี่อยู่เคียงข้าง... ไว้เดือนหน้าเราไปบ้านขิมด้วยกันนะคะ ขิมอยากให้พ่อกับแม่ได้รู้จักพี่
พี่วินที่น่ารักของขิม”
เ
