“ไม่มีอะไรต้องคุย... ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว...”
เขาเดินออกจากห้องนอนไปอย่างไม่สนใจไยดีเธอสักนิด
สายขิมมองดูเขาเดินออกจากห้องไป เธอปาดน้ำตาที่ไหลลงบนแก้มเนียน นี่มันเรื่องอะไรกัน มันคือความจริงงั้นหรือ?
เธอถามตัวเองในความเงียบ ทั้งที่เมื่อวานเขายังจับมือเธอแน่น พูดคำว่ารักเบา ๆ ข้างหู แล้ววันนี้กลับเป็นคนเย็นชาและห่างเหินอย่างไม่เหลือเยื่อใย
เช้านี้...
บรรยากาศภายในบ้านเงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน โต๊ะอาหารหรูหราที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอบอุ่น กลับปกคลุมด้วยความตึงเครียด และความเย็นชาที่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ย
ราวินนั่งนิ่ง สีหน้าปราศจากอารมณ์ ดวงตาคมกริบใต้คิ้วที่ขมวดแน่นมองตรงไปข้างหน้าไม่แม้แต่เหลือบตามองภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
สายขิมสูดลมหายใจลึก กำมือแน่นใต้โต๊ะ พยายามทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่ตึงเครียด
"พี่วิน... ทานข้าวต้มกุ้งหน่อยนะคะ ช่วงนี้พี่วินกระเพาะคุณไม่ค่อยดี"
เ
