“โธ่... พี่วิน ขิมจะบอกพี่ยังไงดี... ถ้าพี่รู้ความจริง พี่จะรับมันไหวไหม ที่ผ่านมาพี่เจ็บขนาดนั้น หากต้องเจอเรื่องนี้อีก... พี่คงทนไม่ไหวแน่ ขิมรักพี่นะ...”
เสียงเธอแผ่วเบาราวสายลมพัดผ่านในความมืด
เธอกระซิบพลางซุกหน้าลงบนอกเขา ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นอย่างอ่อนแรง
ในคืนที่ฝนตกพรำไม่หยุด ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านผ้าม่าน ทั้งสองนอนแนบเคียงกัน กายอบอุ่นแต่ใจสั่นไหว
เสียงหัวใจของเขา... ของเธอ... บรรเลงประสานกันอย่างไม่มีคำพูดใด
เช้าวันรุ่งขึ้น
ราวินค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เห็นสายขิมนอนซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างสงบ ริมฝีปากชายหนุ่มเผลอยกยิ้มมุมปากบาง ๆ กับภาพตรงหน้า
ผู้หญิงที่เขารัก… นอนอยู่ตรงนี้
แต่ทันทีที่เธอขยับตัว ราวินก็รีบเบี่ยงตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที ราวกับกลัวใจตัวเองจะอ่อนลง
“ที่นอนก็ตั้งเยอะ ทำไมต้องมานอนเบียดฉันด้วย…น่ารำคาญ”
เสียงเย็นชาของเขา ตัดขาดความอ่อนโยนที่เพิ่งเผยออกมาเ
