โต๊ะอาหาร
ราวินนั่งจิบกาแฟเงียบ ๆ อยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าราบเรียบของเขาไม่มีแววอารมณ์ใด แต่สายตา...กลับมองไปยังบันไดอย่างเงียบงัน ราวกับรอใครบางคนอยู่
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ทำให้เขาเงยหน้าขึ้น สายขิมเดินลงมาในชุดเรียบง่าย มือหนึ่งกุมท้องน้อยไว้ สีหน้าเธอซีดเผือด ราวกับคนที่ไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน
“คุณผู้หญิงไม่สบายตรงไหนคะ?” นิ่มรีบถามด้วยความห่วงใย ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย
ราวินวางถ้วยกาแฟลงช้า ๆ แววตาเขาเปลี่ยนไปชั่ววูบ ห่วงใย...แต่ก็ยังเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา
เขารู้ดีว่าเมื่อคืนเขารุนแรงกับเธอมากแค่ไหน
“ไม่เป็นไรจ้ะนิ่ม ขอบใจมากนะ”
เสียงสายขิมแผ่วเบา เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ดวงตาแทบไม่มีแววของความสุขหลงเหลือ
“ทานข้าวต้มหน่อยไหมคะ หรือจะรับกาแฟ น้ำส้มดี?” นิ่มยังคงพยายามเอาใจใส่
“ขอแค่น้ำเปล่าก็พอ...ฉันยังไม่หิว”
ราวินปรายตามองนิ่ม ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“นิ่ม เสิร์ฟข้าวต้มให้ค
