“พ่อว่าเราทานข้าวกันก่อนเถอะลูก เดี๋ยวเขาคงกลับมา”
อาคมพยายามเรียกสติทุกคน พาทุกคนไปนั่งประจำที่โต๊ะอาหาร
ขณะที่ทุกคนเริ่มตักข้าวใส่จาน เสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ ดังเป็นจังหวะเงียบงันภายในห้องอาหาร แม้อาหารจะอร่อยและกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอ แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอึดอัด ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทานข้าวเงียบ ๆ เพราะป็นห่วงราวิน
วิภานั่งนิ่ง ตาเหม่อมองไปทางหน้าบ้านเส้นทางที่ราวินเพิ่งเดินจากไป
ความรู้สึกแปลกแปร่งบางอย่างไหลซึมเข้าสู่ใจเธออย่างช้า ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ
“แม่ค่ะ แม่เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เสียงลูกสาวเรียกให้วิภาหลุดจากภวังค์
“เปล่าหรอกลูก... แค่รู้สึกคุ้นหน้า เหมือนแม่เคยเห็นราวินที่ไหนมาก่อน”
“ไม่น่าจะเคยเจอนะคะแม่ พี่วินเขาไปเรียนต่างประเทศมาตลอดหลายปี”
“อืม... แม่คงคิดไปเอง”
เธอพึมพำกับตัวเองแล้วหันมาถามลูกอีกครั้ง
“แล้วเขารีบออกไปไหนเหรอขิม? ทำไมไม่อยู่กินข้าวก่อน?”
“ขิมก็
