เสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นจังหวะชวนผ่อนคลายลมเย็นจากทะเลพัดเอากลิ่นเค็มของน้ำทะเลมาปะทะปลายจมูกเบา ๆ ใต้ผืนฟ้ายามเย็น กลุ่มเพื่อนรักนั่งทานมื้อเย็นริมหาด บรรยากาศคล้ายคืนวันเก่าที่ไม่มีใครลืม
“เราไม่ได้มาเที่ยวแบบนี้นานแล้วนะคะพี่เต”
ญาดาพูดขึ้นพลางเอนศีรษะพิงไหล่ของคนข้างกาย
เตชิตยิ้มบาง พยักหน้าช้าๆ
“ใช่…นานมากแล้วจริง ๆ”
“คิดถึงวันเก่าที่เราไปตั้งแคมป์กันเนอะ”
น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาราวกับภาพวันวานกำลังไหลย้อนกลับมา
เตชิตหัวเราะเบาๆ
“วันที่พี่วินมีแผล แล้วขิมก็ร้องไห้อะ…ญาดาพอจำได้”
ญาดาแอบแซวเพื่อนรัก
สายขิมเงยหน้าขึ้น แล้วยู่ปากนิด ๆ อย่างเขินอาย
“ก็ตอนนั้นยังเด็กนี่…คลั่งรักมากด้วย ญาดาอะแซวขิมอีกแล้ว”
“แล้วตอนนี้ไม่คลั่งรักพี่แล้วเหรอ?”
ราวินเอียงคอมองแฟนสาว แววตาขี้เล่นแต่ลึกซึ้ง
ขิมยิ้มหวาน ดวงตาวิบวับด้วยแสงจากตะวันตกดิน
“ค่ะ…ยังคงคลั่งรักอยู่ค่ะ”
“โอ๊ยหวานกันเกินไปแล้
