เช้าวันใหม่ อากาศสดใสไร้เมฆหมอก
สายขิมลงบันไดด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตาเปล่งประกายสดชื่นผิดจากวันก่อน
“คุณผู้หญิงจะรับมื้อเช้าเลยไหมคะ?”
เสียงนิ่มดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
“ยังจ้ะ ขอแค่น้ำส้มสักแก้วก็พอ ขอบใจนะ”
เธอตอบพลางกวาดตามองไปรอบบ้านอย่างไม่รู้ตัว หวังว่าจะเจอใครบางคนในสวนด้านนอก
“คุณผู้หญิง...มองหาคุณผู้ชายอยู่เหรอคะ?”
นิ่มแซวด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย
“เปล่าสักหน่อย ไม่มีอะไรหรอก ฉันมองไปเรื่อยนะนิ่ม”
เธอรีบหลบตา กลบเกลื่อนเสียงหัวใจตัวเอง
“คุณผู้ชายออกไปแต่เช้าเลยค่ะ เห็นบอกว่าจะไปหาขนมปังเกลือมาให้คุณผู้หญิง...บอกว่าร้านประจำเปิดพอดี”
นิ่มพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะพูดต่อ
“คุณผู้ชายรักคุณผู้หญิงมากเลยนะคะ ดูออกค่ะ”
“พอเลยนิ่มฉันขอไปอ่านหนังสือในสวนก่อนนะ”
สายขิมรีบเปลี่ยนเรื่อง หนีความจริงบางอย่างที่ทำให้หัวใจอ่อนแรง
ไม่ทันก้าวออกจากห้อง เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น
ติ๊งต่อง... ติ๊งต่
