คอนโดญาดา
“ติ่ง ต่อง”
ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก สายขิมก็พุ่งเข้าไปกอดญาดาแน่น เหมือนเด็กที่เพิ่งรอดพ้นจากพายุร้าย
เสียงสะอื้นปะทุออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว น้ำตาที่อดกลั้นไหลอาบแก้มไม่หยุด
“ญาดา... ขิมไม่ไหวแล้ว ฮือ...”
เธอพูดพลางร้องไห้แทบขาดใจ
“ขิม… เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม ไหนเล่าให้ญาดาฟังสิ”
ญาดารับกอดเพื่อนไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
เตชิดที่อยู่ในห้องเช่นกัน เดินเข้ามาช้า ๆ เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่มองขิมด้วยแววตาเคร่งเครียด
สายขิมค่อย ๆ เล่าทุกอย่างออกมา...
เรื่องราวความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้นทุกวัน ความเจ็บปวดที่ก่อตัวภายใต้คำพูดที่เหมือนมีดของราวิน และเหตุผลที่เขาทำแบบนั้น...
“เขาเข้าใจว่าแม่ขิม... คือคนที่ทำให้แม่เขาต้องตาย เพราะแม่ขิมไปแย่งพ่อของเขา...”
เสียงเธอสั่นเครือทุกคำ น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย
“เขาบอกว่าเขาจำแม่ขิมได้... จำได้ว่าแม่ขิมเดินเข้าไปในบ้านของเขา แล้วทำล
