“ขิมกลัว… กลัวว่าเขาจะคิดสั้น ขิมกลัวจะเสียเขาไปจริง ๆ ...”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของวิภาจะเอ่ยออกมาด้วยความหนักแน่น
“แม่บอกความจริงกับลูกหมดแล้ว ที่เหลือ… ลูกต้องจัดการเองนะขิม”
“ลูกโตพอแล้ว แม่เชื่อว่าลูกของแม่จะเข้มแข็งพอ ที่จะประคองทั้งหัวใจตัวเอง… และหัวใจของคนที่ลูกรักไว้ให้ได้”
สายขิมเงียบงันเพียงครู่ ก็สูดหายใจลึกๆ ปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างแน่วแน่
เสียงเธอสั่นแต่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
“ขอบคุณนะคะแม่...”
“ต่อจากนี้ ไม่ว่าจะยากแค่ไหน หนูจะเป็นคนจัดการเอง หนูประคองความรักของหนูและจะปกป้องคนที่หนูรักจากปัญหาและอุปสรรคทั้งปวง”
เธอถอนหายใจ แล้วพูดต่ออย่ามุ่งมั่น
“หนูเชื่อว่า… ความรักของหนูจะเยียวยาพี่วินให้เขาลืมความแค้นในอดีต…และยอมรับความจริงและเจ็บปวดให้น้อยที่สุด”
“แม่เชื่อว่าลูกของม่ทำได้”
“ขอบคุณแม่มากๆ นะค่ะ”
“ดูแลตัวเองนะขิม แม่เชื่อในการตัดสินใจของลูก ไม่ว่า
