หนึ่งเดือนผ่านไป
รถตู้วีไอพีสีขาวสะอาดจอดเทียบบริเวณหน้าบ้านของญาดา เตรียมรับญาดากับเตชิตเพื่อมุ่งหน้าไปยัง
"บ้านสายขิม" ทุกคนต่างตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งนี้ โดยเฉพาะสายขิมที่ได้พาสามีที่รักไปพบกับพ่อแม่ของเธอ
ระหว่างรถแล่นบนถนนแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างกระทบลงบนใบหน้าของเธอ เธอยิ้มบาง ๆ พลางหันไปมองชายหนุ่มข้างกาย ราวิน เธอรู้สึกอบอุ่นเสมอเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ ๆ
"ตื่นเต้นไหมคะพี่วิน"
เธอกระซิบ ถามเบา ๆ พลางกุมมือของเขาไว้แน่น
ราวินหันมามองก่อนจะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่เต็มนัก แต่แฝงความอ่อนโยนที่หาได้ยากจากเขา
"นิดหน่อยครับ...จะได้เจอพ่อตาแม่ยายก็หวั่นๆ อยู่บ้าง"
ราวินจับศีรษะของสายขิมลงมาซบไหล่กว้างของเขา
“อย่าหวั่นค่ะ พ่อแม่ขิมต้องชอบพี่เหมือนที่ขิมชอบแน่นอน ขิมมั่นใจที่สุด”
เตชิตที่นั่งอยู่แถวหน้าหันกลับมาพูดเสียงดัง พร้อมสีหน้าล้อเลียน
"เฮ้อ โรแมนติกจังเลยนะคุณรา
