เมื่อคนที่ซื้อเธอคือ...เขา

1390 Words

คำพูดของเขา เปรียบประหนึ่งมีดปลายแหลมที่กรีดลึกลงกลางหัวใจของเธอ “ขอบคุณบุญที่คุณมอบให้นะคะ” เสียงของเธอเบาราวกระซิบ ดวงตาแดงก่ำพยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดความอดทน “รักเงินนักใช่ไหม ถึงยอมขายร่างกายแบบนี้…” “แน่นอนค่ะ” คำตอบนั้นสั้นนัก... แต่กลับเหมือนฟาดฟันศักดิ์ศรีตัวเองจนไม่เหลือชิ้นดี คำตอบของเธอ ทำให้ราวินแค้นแทบบ้า คำพูดของเพื่อนมหาลัยที่ว่าเธอไปแต่งงานกับชายแก่ยังดังในหู ยิ่งเห็นภาพเธอในฐานะ "ผู้หญิงขายตัว" ก็ยิ่งเหมือนมีเปลวเพลิงสุมอยู่ในอกของเขามากขึ้นไปอีก “หึ...ถ้าเธอรักเงินก็ดี จะได้ใช้เธอแบบไม่ต้องรู้สึกผิด... อยากเอาก็แค่จ่าย ก็จบ” เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะพูดเสียงเย็น “ไปอาบน้ำให้สะอาด ถึงแม่เล้าจะบอกว่าเธอยังซิง... แต่นั่นมันก็แค่โฆษณาเท่านั้น เพราะผัวแก่ของเธอคงใช้งานมาจนช้ำหมดแล้ว แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือเป็นเรื่องปกติของงานบริการ...ขาย...” คำพูดของเขาทำให้น้ำตาเอ่อคลอหัวใจของสายขิมสั่นไหว แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบ “ผัวแก่? คุณพูดเรื่องอะไร ฉัน...งงไปหมดแล้ว…” เธอพึมพำกับตัวเอง เบือนหน้าหนี ไม่อยากจะต่อความกับเขาอีก เธออยากให้ผ่านคืนนี้ไปไวไว แต่ในหัวมีเพียงเสียงของน้องชายที่ยังรอเงินอยู่เท่านั้น เธอต้องหาเงินให้ได้เธอต้องอดทนให้ถึงที่สุด สายตาของเธอที่มองเขาในตอนนี้... เขาไม่เหมือนดวงตาราวินคนเดิมที่เธอเคยรักอีกต่อไปแล้ว สายขิมหยิบผ้าเช็ดตัวจากปลายเตียง กลั้นน้ำตาเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ ราวินมองเธอจากด้านหลัง สายตานั้นเจ็บปวดเมื่อ คนที่เขารักที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็น "ผู้หญิงขายตัวเพื่อเงิน" แต่เมื่อมาถึงจุดนี้ เขาก็ปฏิเสธความรู้สึกตัวเองไม่ได้อีก เขายังรักเธอ และจะรักด้วยความแค้นจนกว่าเธอจะเจ็บเท่ากับที่เขาเคยเจ็บ เขาหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินตามเข้าไป... ในห้องน้ำที่หรูหรามี กลิ่นน้ำหอมจางๆ ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกสดชื่นผ่อนคลายแต่อย่างใด สายขิมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ แผ่นหลังพิงประตู มือทั้งสองข้างสั่นเทา เธอใช้มือปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา แบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียว ทั้งที่ศักดิ์ศรีของเธอถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือ น้ำตาไหลอาบแก้มจนผมเปียกชื้น "ถ้าเป็นคนแปลกหน้าที่ซื้อเธอมา อย่างน้อย...มันคงไม่เจ็บปวดเท่านี้" เธอพึมพำกับตัวเองในลำคอ แต่เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า... เขาเคยเป็นคนที่เธอรักที่สุด เคยเป็นโลกทั้งใบที่เธออยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยจนลมหายใจสุดท้าย แต่วันนี้...เขากลับมองเธอเหมือนของต่ำที่ไม่มีค่า เหมือนผู้หญิงที่ควรถูกเหยียบย่ำและซื้อได้ด้วยเศษเงิน เธอสับสน สับสนจนแทบบ้า “จะยอมขายตัวให้เขาจริงๆ เหรอ... ให้กับคนที่เคยจับมือเธอแน่นที่สุดในวันที่เธออ่อนแอ แล้ววันนี้กลับทำลายศักดิ์ศรีเธอด้วยคำพูด และกำลังจะทำลายร่างกายอันบริสุทธิ์ของเธอ เธอกำมือแน่น หายใจสะอื้นจนจุกอก ความอดทนที่เธอเคยมี กำลังจะหลุดลอยไปกับทุกหยดน้ำตาที่ไหลริน เธอลุกขึ้น หัวใจยังสั่นไม่หยุด มือเอื้อมไปเปิดประตูด้วยแรงที่มีเพียงนิดเดียว... และทันทีที่ประตูเปิดออก... เขายืนอยู่ตรงนั้น... ดวงตาคมจ้องมองมาราวกับสามารถมองทะลุเข้ามาในความคิดและหัวใจเธอ สายตาของราวินยังคงเย็นชาเหมือนเดิม เย็นจนน่าขนลุก แต่...แววบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างในกลับสั่นไหววูบ คล้ายเจ็บ...คล้ายแค้น หรืออาจเป็นรักที่ยังไม่เคยตายจาก “จะไปไหน?” เสียงของเขาเย็นเฉียบ กดต่ำชัดเจนจนเธอรู้สึกเหมือนถูกลากกลับสู่ขุมนรก สายขิมเบือนหน้าหนี พยายามกลั้นน้ำตา แต่แววตาที่แดงช้ำและรอยสะอื้นก็ปกปิดไม่ได้ เขาเห็นทุกอย่าง เขาก้าวเข้ามาใกล้ มือแกร่งคว้าแขนเธอแน่นจนเจ็บจนน้ำตาแทบทะลัก “ปล่อยฉันจะกลับ... ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ ฉันไม่ขายตัว ฉันจะกลับ ...ปล่อย” “ถ้าไม่เอาเงินฉัน? แล้วจะเอาเงินจากไอ้หื่นที่ไหน? จะเดินเร่ขายตัวใช่ไหม? น่าสมเพชที่สุด!” เธอเงยหน้าสบตาเขาอย่างกลั้นใจ “ฉันจะขายให้ใครมันก็เรื่องของฉัน ร่างกายนี้เป็นของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ!” “ทีตอนคบกับฉันบอกไม่พร้อม คือไม่พร้อมถ้าไม่ได้เงินสินะ” คำพูดของเขาแทงลึกเข้าในใจของเธอยิ่งนัก เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดแรง กลืนสะอื้นลงไปทั้งที่มันบาดคอจนแทบขาดใจ “ก็แล้วแต่คุณจะคิด ฉันจะกลับ” พูดจบ เธอหมุนตัวจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันถึงประตู ... เขาก็รวบร่างเธอขึ้นพาดบ่าอย่างไร้ความปรานี “ปล่อย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! คุณจะทำบ้าอะไร!” เธอทุบเขาไปทั่วตัว แต่เขาไม่สะทกสะท้าน “คิดว่ามาแล้วจะกลับง่ายๆ งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ผู้หญิงอย่างเธอ ต้องชดใช้!” ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงแรงจนสั่นสะเทือน “โอ๊ย!” เธอร้องออกมาด้วยความจุก “ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา ถึงได้เกลียดฉันขนาดนี้!” “เธอมันทิ้งฉันไปแต่งกับไอ้แก่บ้านนอก! เธอรู้ไหมฉันเกือบตาย ชีวิตผู้ชายคนหนึ่งเกือบพังเพราะผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอ สนุกมากใช่ไหม!” “ฉันไม่ได้แต่ง! ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณพูดถึงอะไร!” เขากระชากแขนเธอไว้แน่น “งั้นก็พูดมาสิ! ทำไมถึงทิ้งฉัน! พูด!” “เลิกโทษคนอื่นเสียที! ใครกันแน่ที่นอกใจ ใครพาผู้หญิงขึ้นห้อง! คุณบอกว่ารักฉัน แต่ไปจูบกับคนอื่น! คนที่เลวมันคือคุณ ไม่ใช่ฉัน!” เธอผวาลุกพรวดจากเตียง หวังจะหนีไปให้พ้น แต่กลับถูกร่างสูงคว้าตัวไว้แน่นเสียก่อน แรงกระชากทำให้เธอล้มลงกับพื้น เธอไม่ไหวแล้ว... ไม่ไหวอีกต่อไปกับการถูกเหยียบซ้ำซากจากคนที่เคยรักหมดใจ เสียงสะอื้นนสะท้านจากอก เธอระเบิดความรู้สึกทั้งหมดออกมา ทุบ ตี ผลักเขาออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "หยุด... หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ฉันบอกให้หยุด!" เสียงเข้มของเขาดังลอดฟันที่ขบแน่น แต่เวลานี้ ไม่มีคำสั่งใดหยุดเธอได้อีกแล้ว หัวใจของเธอเจ็บเกินกว่าจะควบคุม ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง จะทนได้แค่ไหนกันกับเรื่องราวเลวร้ายที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด "ไอ้คนบ้า! คนหลอกลวง! ขิมเกลียดพี่... ขิมเกลียดพี่ที่สุด!" “ฮือ ฮือ ฮือ” เขาชะงักนิ่ง มองดูเธอร้องไห้จนตัวสั่น น้ำตาของเธอทำเขาแทบใจอ่อน ...แต่ความเจ็บปวดของเธอก็เทียบไม่ได้กับที่เขาเจ็บ กว่าเขาจะผ่านความทรมานมาแทบตายเหมือนกัน "ฉันบอกให้หยุด ถ้าไม่หยุด... ฉันจะไม่ปรานีเธออีกต่อไป" ขากรรไกรเขาขบแน่นจนเส้นกรามปูดชัด แววตาแข็งกร้าวจ้องเธอไม่กะพริบ แต่ขิมยังไม่หยุด เธอยังคงปล่อยหมัดเล็ก ๆ ใส่เขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี ร่างสูงรวบตัวเธอแน่น ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากเธอในจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัว "อื้อ...!" เธอดิ้นสุดแรง แต่กลับต้องอ่อนลงเมื่อเขาสอดลิ้นร้อนเข้ามากวาดไล้ปลายลิ้นของเธอ จูบของเขาร้อนแรง จนเธอหายใจถี่... เธอปฏิเสธไม่ได้—นี่คือจูบที่เธอเฝ้าโหยหามาตลอดหกปีที่ผ่านมา "อื้ม... อ่า..." เสียงครางเล็ดลอดจากลำคอ เธอหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว และเขาเองก็รู้สึกได้... ว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more