บ้านราวิน
“พี่วิน สวัสดีครับ ขอบคุณมากๆ นะครับพี่ที่ช่วยผมวันนั้น”
“ไม่เป็นไร อย่าเกรงใจเลย เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
ราวินตบไหล่ปัณ พยักหน้าอย่างเอ็นดู สายขิมที่มองอยู่นั้น เธอยิ้มออกมาอย่างสุขใจที่สามีเอ็นดูน้องชายเธอ
“ปัณ พี่ว่าเดือนนี้จะกลับบ้านไปหาพ่อแม่ ปัณจะกลับด้วยกันไหม?”
“เดือนนี้ผมติดสอบครับ ไว้ปิดเทอมผมจะไปอยู่บ้านครับพี่ขิม”
“งั้นพี่พาพี่วินไปหาพ่อแม่ก่อนนะ ไว้ปัณสะดวกตอนไหนก็ค่อยไปแล้วกัน”
สายขิมพูดพลางยิ้มให้น้องชายและหันมาสบตาสามี
“พ่อแม่ต้องดีใจแน่เลย ที่พี่ขิมมีคนดูแลซะที”
ปัณพูดด้วยรอยยิ้มปลื้มใจที่เห็นพี่สาวมีความสุข
“พี่จะจัดงานแต่งอีกครั้ง ให้ใหญ่กว่าครั้งแรก”
ราวินพูดพลางก้มลงจูบหน้าผากสายขิมเบาๆ
“พี่วิน! ทำอะไรคะ น้องอยู่ตรงนี้นะ!”
“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ พี่เขาคลั่งรัก ผมเข้าใจ”
ปัณหัวเราะแซวอย่างขำขัน
“ปัณนี่... เดี๋ยวเถอะ”
สายขิมยิ้มเขินหน้าแดง
“เ
