เสียงเครื่องยนต์หรูเงียบลงทันทีที่รถจอดเทียบหน้าตัวบ้าน
ราวินก้าวลงจากรถอย่างนิ่งสงบ ก่อนยื่นมือออกไปให้สายขิมจับเพื่อช่วยประคองลงจากรถ
แต่สายขิมกลับเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ฉันลงเองได้ค่ะ”
แต่สายขิมกลับหลบตา สะบัดหน้าเล็กน้อยแล้วก้าวลงจากรถด้วยตัวเองอย่างดื้อรั้น
ทว่า... ส้นรองเท้ากลับพลิกเอียงทันทีที่เท้าแตะพื้น ร่างบางเสียหลักทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
“โอ๊ย...”
ราวินถลามาคุกเข่าข้างเธอทันที ใบหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกใจ
“ขิม! พี่จะช่วยอยู่แล้ว ทำไมไม่ให้ช่วย หือ.. เจ็บตรงไหนรึป่าว”
สายขิมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจสั่นวูบไปกับแววตาอ่อนโยนคู่นั้น
เธอลืมไปชั่วขณะว่าเขาคือคนที่เคยทำให้เจ็บใจเพราะในเวลานี้ เขาดูเหมือนคนที่พร้อมจะปกป้องเธอทุกอย่าง
นิ่มกับก้องที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ถึงกับหันไปยิ้มให้กันอย่างเงียบ ๆ
ทั้งคู่รู้ดี... คนอย่างราวิน ถึงจะปากแข
