ครู่ต่อมา
เตชิตก้าวออกจากห้องน้ำ
มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันลำตัวหลวม ๆ อย่างหมิ่นเหม่ ผิวของเขายังเปียกชื้น หยดน้ำเย็นเกาะพราวตามกรอบหน้าคมเข้ม แล้วไหลลงแนวซิกแพกที่ชัดเจนราวกับปั้นด้วยมือ
สายตาของคนที่นั่งรออยู่บนเตียงสะดุดกับภาพตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้ ราวกับทุกก้าวของเขาเต็มไปด้วยแรงดึงดูดโดยธรรมชาติ
"มองแบบนั้น เดี๋ยวก็อดใจไม่ไหวหรอก"
เตชิตเอ่ยยิ้ม ๆ เสียงทุ้มต่ำกระซิบคล้ายหยอก แต่กลับทำให้หัวใจของอีกฝ่ายสั่นวูบ
"ใครใช้ให้พี่เดินออกมาแบบนี้ละคะ..."
เสียงหวานตอบกลับเบาๆ ดวงตาทอดมองต่ำตามแนวหยดน้ำที่ยังหยดลงตามหน้าท้องเขาอย่างไม่ละสายตา
เตชิตเดินเข้ามาใกล้ แล้วหย่อนตัวลงบนเตียงข้างเธอ พร้อมเอื้อมมือดึงผ้าขนหนูขึ้นกระชับเล็กน้อย แต่กลับยิ่งดูน่าค้นหาเสียมากกว่าเดิม
"แล้วจะให้พี่ทำยังไง… หรือว่าอยากให้ถอดเลย?"
ปลายนิ้วของเขาแตะที่ปลายคางเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะไล้ขึ้นมาเกล
