เราเลิกกันเถอะ

1994 Words

ลานหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์คึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและความยินดี นิสิตน้องใหม่วิ่งวุ่นไปทั่วงานเพื่อบูมพี่ๆ บัณฑิต รอยยิ้ม ความภาคภูมิใจ และแสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพอบอวลไปทั่วบริเวณ สายขิมยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนด้วยชุดเรียบร้อย มือเล็กๆ ถือช่อดอกไม้แน่นขณะมองไปยังชายหนุ่มในชุดครุยสีแดงที่ “ขอแสดงความยินดีกับพี่บัณฑิตใหม่ด้วยนะคะ” เธอยื่นช่อดอกไม้ให้เขา พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมไปด้วยความภูมิใจและรักล้นใจที่เธอไม่เคยบอกเขาหมด “พี่กร พี่เต ด้วยนะคะ ยินดีด้วยจ้า” “ขอบคุณครับ” ทั้งคู่ตอบพร้อมรอยยิ้ม ญาดาที่มาด้วยกันกับขิมก็ร่วมยินดี ก่อนทั้งสองจะขอตัวกลับ “ขิมกับญาดาแว๊บมาหาพวกพี่ เดี๋ยวต้องกลับคณะก่อนนะคะ เย็นนี้เจอกันค่ะพี่วิน” “ครับ พี่จะรอขิมนะ” คำพูดนั้นยังอุ่นในใจสายขิมไม่จาง เธอเชื่อเสมอว่าเขาจะรอ...เสมอ งานรับปริญญาดำเนินไปจนจบ ท่ามกลางภาพถ่ายและคำยินดี ราวินวางแผนจะใช้ค่ำคืนนี้มอบช่วงเวลาพิเศษให้กับคนที่เขารักสุดหัวใจ “วิน เดี๋ยวมึงไปส่งกูที่คอนโดไอ้กรก่อนนะ กูปวดท้องฉิบหายเลย” “มึงนี่นะ แฟนกูรออยู่...” “ช่วยเพื่อนนิดหน่อยเอง” “เออๆ กูก็จะไปส่งอยู่แล้ว เดี๋ยวจะโทรหาขิมก่อน” แต่...เสียงเรียกเข้าสิ้นสุดลงอย่างเงียบงัน ไม่มีการตอบรับจากปลายสาย ในเวลาเดียวกัน... สายขิมถือกล่องเค้กที่ตั้งใจทำเองกับมือมาเซอร์ไพรส์เขาที่คอนโด รอยยิ้มหวานบนใบหน้า เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ขิมจะบอกพี่วินวันนี้ ว่ารักเขามากแค่ไหน...” นิ้วเรียวกดรหัสหน้าห้อง ก่อนที่ประตูจะเปิดออก สิ่งที่เธอเห็น... หญิงสาวแปลกหน้านั่งอยู่บนโซฟา ในอ้อมแขนของผู้ชายที่หน้าตาเหมือนราวินอย่างน่าประหลาด จังหวะนั้นเขาก้มลงจูบหน้าผากของหญิงสาวคนนั้นเบาๆ ด้วยสายตาอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่ง...เคยมองเธอ สายขิมยืนแข็งอยู่ตรงนั้น หัวใจร่วงลงสู่พื้นในพริบตา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาร่วงลงมาไม่หยุดแม้พยายามกลั้นไว้สุดแรง เธอปิดปากตัวเองไว้แน่น กลัวเสียงสะอื้นจะเล็ดลอดออกไป ‘ทำไมพี่วินทำแบบนี้...’ เธอวางเค้กในมือลงบนโต๊ะที่อยู่ไกลจากโซฟาที่ทั้งคู่นั่ง ก่อนที่เธอจะหมุนตัวออกจากห้องในทันที ทิ้งกล่องเค้กและหัวใจที่แตกสลายไว้เบื้องหลัง ประตูห้องคอนโดถูกปิดอย่างเบามือ แต่หัวใจของสายขิมกลับดังก้องจนแทบระเบิด เธอก้าวลงจากลิฟต์ด้วยเท้าที่สั่นเทา เธอเดินอย่างไร้จุดหมายบนถนนเปลี่ยวกลางคืน ทั้งๆ ที่วันนี้...ควรจะเป็นคืนที่เธอกอดเขาแสดงความยินดี ในวันที่เขาควรจะเป็นของเธอแค่คนเดียว แต่ไม่ใช่... “ผู้หญิงคนนั้นคือใคร...แล้วเขาคือใคร...” รอยจูบที่หน้าผากยังติดตา แววตาที่เขามอง...มันไม่ใช่ความเข้าใจผิด มันคือ การทรยศ ที่เธอไม่มีคำอธิบายใดๆ ให้ปลอบใจตัวเอง ในเวลาเดียวกัน ราวินพาร่างเพื่อนกลับห้องเพราะเพื่อนป่วยหนัก เขาเพิ่งสังเกตว่าโทรศัพท์ตัวเองมีหลายสายที่ไม่ได้รับจากสายขิม เขารีบโทรกลับทันทีที่ส่งเตชิตขึ้นห้องเสร็จ เสียงปลายสายดังอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงอ่อนแรงตอบกลับ “ฮัลโหล...ขิมอยู่ไหน ทำไมไม่รับพี่เลย ห่วงแทบแย่” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง... ก่อนคำพูดที่เฉือนหัวใจจะดังขึ้นชัดถ้อยชัดคำ “อย่ามายุ่งกับฉันอีก...ต่อจากนี้เราจบกัน!” ราวินถึงกับชะงัก ราวกับโลกหยุดหมุน “ขิมว่าอะไรนะ…” “ขิมเห็นแล้ว ขิมไม่อยากได้คำอธิบาย ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ภาพที่เห็นมันชัดเจนเกินพอ...” เสียงขิมสั่นเครือ และเต็มไปด้วยบาดแผลที่ถูกฉีกกลางหัวใจ “พี่ไม่รู้ว่าขิมพูดถึงอะไร ขิมอยู่ไหน พี่จะไปหา!” “อย่ามาหาขิมเลยค่ะ ขิมขอ...ขอเวลาทำใจ และขอให้พี่มีความสุขกับคนที่พี่เลือกนะคะ” ติ๊ด... เสียงสายถูกตัดทิ้งไป พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของทั้งสองคน...ในจังหวะเดียวกัน แต่ต่างสถานที่ “วิน มึงเป็นอะไร?” เตชิตหันมาถามทันทีที่เห็นสีหน้าเพื่อนเปลี่ยนไป “ขิมบอกเลิกกู…” เสียงของราวินแหบพร่า ราวกับถูกบีบคอไว้ด้วยมือที่มองไม่เห็น “อะไรวะ มันเกิดอะไรขึ้น?” “กูไม่รู้...แต่กูต้องไปหาขิม กูต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น!” “ไปสิ ไปเดี๋ยวนี้เลย กูอยู่ได้ ไม่ต้องห่วงกู” ราวินขับรถกลับคอนโดด้วยหัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะระเบิด ประตูห้องถูกผลักเข้าไปอย่างแรง ก่อนจะพบกับคนสองคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอ “เซอร์ไพรส์ วิน! ฉันกลับมาแสดงความยินดีกับมึงไง” เสียงรัตนัย แฝดน้องของเขาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามากอดพี่ชายแน่น “สวัสดีค่ะพี่วิน ยินดีด้วยนะคะ” ลิษา แฟนของรัตนัย เอ่ยทักพร้อมรอยยิ้ม ราวินพยักหน้าเบาๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยคำถาม “เมื่อกี้...มีใครมาหากูที่ห้องไหม?” “ไม่มีนะ มีแค่กูกับลิษา มีอะไรเหรอ?” “ขิม...ขิมบอกเลิกกู” เขาพูดออกมาเสียงเบา เหมือนคนไม่อยากยอมรับความจริง “อะไรนะ?” รัตนัยขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?” “กูก็ไม่รู้ แต่กูเห็นเค้กวางอยู่บนโต๊ะนี่ ขิมต้องมาแน่ๆ แล้วเห็นอะไรบางอย่าง...” “เธอเข้าใจผิดว่าแกเป็นกูใช่ไหม?” “ใช่ ขิมไม่รู้ว่ากูมีแฝด...เธอคงคิดว่ากูทรยศเธอ” หัวใจราวินเหมือนถูกเหยียบซ้ำ เขาแทบไม่ยืนอยู่กับที่ได้ “มึงไปตามน้องเขา เดี๋ยวกูจะช่วยอธิบายให้” “ไม่...กูต้องไปหาขิม กูต้องบอกกับเธอด้วยตัวเอง!” แต่เมื่อไปถึงห้องของสายขิม...เธอไม่อยู่ที่นั่นแล้ว ไม่มีแม้แต่เงาเธอ มีเพียงความเงียบ กับกลิ่นเค้กที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ “ฮัลโหล ญาดา...ขิมอยู่ไหน?” เขาถามด้วยเสียงร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ “เกิดอะไรขึ้นคะพี่วิน? ขิมไม่ได้บอกว่าจะไปไหนเลย” “ขิมบอกเลิกพี่...แล้วหายไปเลย” ญาดาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยเสียงเจือสะเทือนใจ “เป็นไปไม่ได้ค่ะ พี่วิน...ขิมรักพี่มากนะ มากจนทั้งโลกมีแค่พี่คนเดียว พี่ไปทำอะไรลงไปหรือเปล่า คิดดีๆ” ราวินทรุดตัวลงหน้าห้องของขิม เขาสั่นไปทั้งร่าง “พี่แค่อยู่กับเพื่อน...แค่พาเพื่อนที่ปวดท้องกลับห้อง แล้วขิมก็มาที่คอนโด แล้วเธอก็...เข้าใจผิด” หลังจากวันนั้น... เขาพยายามทุกทางตามหาเธอ ที่มหาวิทยาลัย...เจ้าหน้าที่แจ้งว่าเธอลาออก ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปที่ไหน รู้แค่ว่าบ้านเธออยู่เชียงใหม่ แต่นั่นกว้างเกินกว่าจะหาใครสักคน ราวินเหมือนคนหมดลมหายใจ เขาดื่ม ดื่มไม่หยุด ดื่มจนร่างกายทรุด สุดท้ายต้องเข้าโรงพยาบาลจากพิษสุรา “มึงจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะวิน” เตชิตนั่งข้างเตียงเพื่อน น้ำตาเอ่อเต็มตา “มึงจะเสียอนาคตเพราะเรื่องนี้ไม่ได้!” ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้น หมอพร้อมกับคุณตาของราวินเดินเข้ามา “คุณวินครับ ถ้ายังดื่มแบบนี้ ตับคุณจะไม่ไหว คุณอาจอยู่ได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ” หมอพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คุณตาวางมือลงบนไหล่หลานชายเบาๆ “ชีวิตต้องเดินต่อนะลูก ต่อให้เจ็บจนแทบขาดใจ แต่คนเราก็ต้องหายใจต่อให้ได้” ราวินน้ำตาร่วง...เขาไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่มั่นคงที่สุดในชีวิต จะกลายเป็นความเจ็บปวดที่สุด “คุณตาครับ...ขิมคือทุกอย่างของผม” “ถ้าใช่จริง...วันหนึ่งโชคชะตาจะพาเธอกลับมาเอง แต่ตอนนี้...แกต้องรักตัวเองราวิน ตาเชื่อว่าจะผ่านไปได้” เตชิตวางมือบนไหล่เพื่อนแน่น “เอางี้ มึงไปเรียนต่อที่อังกฤษกับกูนะ มึงต้องมีชีวิตต่อ อย่าตายทั้งเป็นเพราะผู้หญิงคนเดียว...” ราวินตัดสินใจไปเรียนต่อกับเตชิต เขาได้ขาวขิมจากเพื่อนของเธอที่อิจฉาเธอตอนที่เธอคบกับราวิน “ขิมไปแต่งงานกับชายแก่ที่บ้านนอก” คำนั้นยังติดอยู่ในหัวของเขาตลอดไป เขาเจ็บแค้นที่เธอทำกับเขาแบบนี้ ไปไม่ลามีแค่คำบอกเลิกที่ไม่ชัดเจน หลังจากวันที่เธอกดสายตัดรัก…ขาดสะบั้นด้วยน้ำตา ชีวิตของสายขิมไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย ทุกๆ วันหลังจากนั้น ไม่มีเช้าไหนที่เธอตื่นมาโดยไม่ร้องไห้ ไม่มีคืนไหนที่ภาพชายหนุ่มคนนั้นจะไม่ปรากฏอยู่ในความฝัน "ขิมรักพี่มากนะ...แต่พี่ทรยศความรักของขิม" เสียงในหัวของเธอสะท้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่เคยลืมวันนั้น วันที่เขาอยู่ในห้องกับผู้หญิงอีกคน วันที่ความไว้ใจพังทลายต่อหน้าต่อตา เค้กวันรับปริญญาที่เธออุตส่าห์สั่งล่วงหน้า กลายเป็นแค่เศษขยะในถังที่เธอทิ้งไว้ พร้อมความฝันและหัวใจทั้งดวง หลังจากที่หนีไปในวันนั้น สายขิมกลับมาอยู่บ้านที่เชียงใหม่ เธอลาออกจากมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ เพื่อเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด หัวใจของเธอบอบช้ำเกินจะฟื้นฟู เธอไม่เหลือแม้แต่แรงจะเกลียดเขา “พี่วิน...ทำไมพี่ทำกับขิมแบบนั้น รักของขิมไม่มีความหมายเลยใช่ไหม...?” เธอถามในใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งๆ ที่พยายามบอกตัวเองให้ตัดใจ ทั้งๆ ที่พยายามเกลียดเขาให้ได้ แต่...เธอก็ทำไม่ได้เลย เพราะหัวใจของเธอ ยังรักเขา รักมากพอจะยอมตายแทนได้ หกปีต่อมา... สายขิมเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวที่แข็งแกร่ง เธอตัดสินใจกลับมาเรียนมหาวิทยาลัยในจังหวัดของตัวเอง เพื่อดูแลครอบครัว และสานต่อความฝันของพ่อแม่ที่เคยฝากไว้ก่อนจาก เธอไม่ใช่เด็กสาวคนเดิมอีกต่อไป วันนี้เธอคือผู้หญิงที่เคยผ่านความพังพินาศของความรัก จนรู้แล้วว่า...หัวใจของเธอไม่อาจรักใครได้อีก “หัวใจของขิม...มันรักใครไม่ได้อีกแล้ว เพราะมันยังรักผู้ชายคนนั้นอยู่ คนที่ทรยศความรู้สึกขิมที่สุดในชีวิต” เธอพูดกับตัวเองเสมอ สายตานิ่งเยือกเย็น ไม่มีแววสั่นไหว...แต่มีหยดน้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบเชียบ “ต่อจากนี้...อย่าได้เจอกันอีกเลยนะ ราวิน” ...และแล้วโชคชะตาก็ไม่เคยปรานี หกปี...ที่เธอหนีเขา หกปี...ที่เธอพยายามลืมชื่อของเขา หกปี...ที่เธอบอกตัวเองว่า "ฉันจะไม่รักเขาอีก" แต่ตอนนี้ เขาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ในชุดสูทสีดำที่ขับแววตาเยือกเย็นของเขาให้เด่นชัดยิ่งกว่าเดิม ภาพในหัวของเธอพรั่งพรูเข้ามาถูดตัดไปด้วยสายตาที่เขาจับจ้องเธออย่างเคียดแค้น “อย่าทำเป็นร้องไห้เรียกร้องศักดิ์ศรีในเมื่อเธอขายมันไปแล้ว… ห้าพันบาทที่เธอขอ ฉันโยนให้หมามันยังสะบัดหางใส่เลย แต่ไม่เป็นไร…คืนนี้ฉันจะถือว่า ‘ทำบุญ’ กับของเหลือใช้ที่เดินมาเองถึงเตียง”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more