Kenan’la birlikte restoranının kapısından içeri adım attığımda, dalgalar halinde üzerime gelen mis gibi yemek kokuları burnumu doldurdu. Restoran, kalabalığın içinde kendine ait bir dünya yaratmış gibiydi. On beş gündür onunla birlikte restorana gelip çalışıyordum. Kenan, her ne kadar benim çalışmama karşı çıksa da, benim burada olmamın doğru olduğunu düşünüyordum. O istiyordu ki odada onunla birlikte oturayım akşama kadar ama ben bunu istemiyordum.
Çalışanlarla konuşurken, onların hikâyelerini dinlerken, bir anlamda kendi hikâyemi de anlatıyordum. Benim burada olmam, evimdeymiş gibi hissettiriyordu, beni kendi ailelerinden biri olarak görüyorlardı ve bu durum beni fazlasıyla mutlu ediyordu.
Gözleri her zaman üzerimdeydi, beni korurcasına, sevgi dolu bir şekilde izlerdi. İçeride, tabakla
