Yıllar ne de çok çabuk geçiyordu. Yaşayanlar büyüyor büyüyenler yaşlanıyordu. Ceylan da yaşlananlar içindeydi. Altmışına merdiven dayamış bir kadındı.
Şimdi elinde kahvesi evin bahçesinde otururken geçmişi şöyle bir düşününce yaşadıkları gerçekten de bir romanın parçası gibiydi. Komada kaldığı süreç ve sonrası sancılıydı. Kaç kez kendinin bile anlamadığı bir sinirle çocuklarına kocasına çıkışmıştı. Kaybettiği zamanı kabul edemiyordu. Kızı iki yaşına gelmişti ama onun kayıp iki senesi kendi omuzlarına yük oluyordu. Hala da öyleydi. Dağhan ya da diğerleri bebeklik anılarını anlatırken her şeyden habersiz olmak onu yıkıyordu.
Bir keresinde göz yaşlarına hâkim olamamış sinir krizi geçirmişti. Ebru bu süreçte ona Cansu ile yardımcı olsa da zordu işte. Göktuğ’un hali bile ona kendini suçlu h
