İş çıkış saatine kadar Cansu bir daha Tamer’i görmedi. Görmeyi de istemiyordu. Hatta Taner ile konuşup başlamadan bitirmeyi düşündü ama bu da kaçmak olurdu. Tamer ona saygı duymayı öğrenmeliydi. Saçma sapan bir durum içindelerdi ve çıkmaları gerekiyordu. En azından adam kendine gelmesi şarttı.
Gülşah ile çantalarını alıp asansöre doğru yürürken abi kardeş de odalarından çıkmıştı. Gelen kabine önce kadınlar sonra da erkekler bindi. Taner samimi bir şekilde “Daha erken izne çıkman gerekiyordu. Çok zorlanıyorsun Gülşah” dediğinde gülümseyen genç kadın “Olsun Taner Bey. En azından kimseden bir şey beklemeden bebeğimin eşyalarını aldım. İstanbul gibi bir yerde birikim olmadan çocuk büyütmek geçinmek çok zor. Onun geleceğini de düşünmem gerekiyordu.” Diyerek iç çekti. Eli karnındaydı. Cansu o
