ของดีพี่กำนัน
เสียงประทัดโป้งเปรี้ยงดังลั่นทุ่งนา
กลิ่นหญ้าแห้งผสมกลิ่นเหงื่อคนงานโชยเข้าจมูกแตงกวา หรือที่คนในหมู่บ้านเรียกติดปากว่า "อีแตง"
เธอยืนแอบอยู่หลังเล้าไก่ ร่างผอมเพรียวในเสื้อคอกระเช้าเปียกเหงื่อแนบลำตัว ผ้าถุงที่พันเอวร่นลงมาจนเห็นขอบแก้มก้นงอนๆ ข้างในไร้กางเกงใน
วันนี้มันคือ “วันแต่งงานของคุณนายจันทร์กับไอ้พร้าว”
สองผัวเมียที่ครั้งหนึ่งเคยพาเธอขึ้นสวรรค์จนร้องครางลั่นบ้าน
แต่อีกครั้ง...ไม่มีอีกแล้ว
**คุณนายกันท่าไว้ตลอด** ไม่ยอมให้อีแตงแตะต้องผัวใหม่ของหล่อนอีก
“ฮึก...อีห่ารากเอ๊ย ทำกับกูงี้เลยเรอะ...”
แตงกัดริมฝีปาก หอบสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า ตาแดงๆ จ้องไปยังเรือนหลังน้อยที่ประดับด้วยดอกไม้ปลอมสีชมพูฉูดฉาด
เสียงหัวเราะ เสียงแก้วชน เสียงลำซิ่งลอยมาตามลม
แต่สำหรับแตง มันคือเสียงที่บาดลึกถึงใจ...
..ค..ไอ้พร้าวในวันนั้น ยังคงติดตาอีแตง ตอนนั้นที่คุณนายลากมันไป
