หรือว่าจะเป็นรักแท้?
เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ ดังแผ่วท่ามกลางห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อ กลิ่นน้ำคาว และกลิ่นความกระหายที่เพิ่งปลดปล่อย
พร้าวยังนอนหายใจหอบอยู่ข้าง ๆ คุณนายจันทร์
มือของเขายังวางอยู่บนหน้าท้องเนียน ๆ ของเธอ ร่างสองร่างแนบชิดกันจนแทบไม่มีอากาศแทรก
คุณนายหลับตาพริ้ม รอยยิ้มเจือจางปรากฏอยู่มุมปาก
เธอไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสวนอย่างพร้าวจะทำให้เธอรู้สึก “ครบ” ได้ขนาดนี้
"คุณนาย..." เสียงพร้าวดังขึ้นเบา ๆ
“คุณนายนี่...แม่งของดีจริง ๆ ว่ะ ผมไม่อยากไปไหนแล้วว่ะ อยู่ตรงนี้แม่งมีความสุขฉิบหาย...”
คุณนายลืมตาขึ้นมา มองหน้าเขานิ่ง ๆ
"พร้าว... มึงพูดจริง?"
พร้าวพยักหน้า ยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ
"จริง กูไม่เคยติด..ห..ใครขนาดนี้เลยว่ะ แต่กับมึง กูแม่งรู้สึก...อย่างอื่นด้วย ไม่ใช่แค่เย.."
คุณนายยิ้ม มุมปากกระตุกนิด ๆ แล้วเอื้อมมือไปลูบแก้มเขา
"กูก็เหมือนกัน... ตอนแรกกูคิดว
