ตอนที่ 1 ไร่แสนรัก
2256 Words
หลังจากที่ได้ให้คำตอบกับคุณแม่ไปวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ชั้นจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไม่รู้ว่าไปอยู่ที่นู้นชั้นจะต้องเจอกับอะไรบ้างชั้นมั่นใจเลยว่าคุณแม่ต้องให้ชั้นไปทำงานอะไรที่ลำบากแน่ๆเลยพอชั้นทำไม่ไหวก็จะต้องกลับมาแต่คนอย่างคุณหนูไอจะไม่ยอมแพ้แน่นอนแต่จะว่าไป 2 ปีมันก็นานเอาเรื่องอยู่นะเนี่ยวันนี้ชั้นเลยนัดเพื่อน ๆออกไปเที่ยวกันนี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เที่ยวด้วยกันอีก
“นี่ยัยไอ ทำไมวันนี้แกอยากมาเที่ยวผับว่ะ ปกติแกไม่ค่อยชอบที่แบบนี้นิ”น้ำอุ่นถามอย่างสงสัย
“พอดีชั้นอยากลองเที่ยวแบบนี้บ้างแล้วนี่เมื่อไหร่ไฟกับน้ำเย็นจะมาล่ะ”
“ไอ้ไฟเดี๋ยวก็มาแล้วส่วนน้ำเย็นน่าจะอีกพักนึงแหละเมื่อกี้พึ่งทักไลน์มาหาชั้นเอง”
“อ๋อ งั้นแกมากินกับชั้นก่อนเลย นี่น้ำอุ่นเดี๋ยวชั้นต้องไปอยู่เชียงใหม่2ปีนะ คงมาเที่ยวกับพวกแกไม่ได้และ”
“เฮ้ยจริงดิ ! แล้วแกไปอยู่ที่นู้นทำไมว่ะ”
“ก็แม่ชั้นอ่ะดิ ให้ชั้นเลือกว่าจะยอมแต่งงานหรือไปอยู่เชียงใหม่2ปีชั้นล่ะอยากจะบ้าตาย”
“เป็นแบบนี้นี่เองแกเลยเลือกไปอยู่เชียงใหม่แทนการแต่งงานใช่ป่ะ”
“ก็เออดิใครจะไปอยากแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักว่ะ”
“เออนี่ไอชั้นขอถามไรแกหน่อยดิ แกรู้ใช่มั้ยว่าไอ้ไฟมันชอบแกอ่ะ”
“รู้ดิ แสดงออกชัดขนานนั้นใครไม่รู้ก็โง่แล้ว แกถามชั้นไมว่ะ”
“ชั้นแค่อยากรู้เฉยๆ ถ้างั้นทำไมแกไม่ขอให้ไอ้ไฟมันช่วยเป็นแฟนกับแกว่ะแม่แกจะได้ไม่ต้องให้แกแต่งงานไง”
“ไม่เอาด้วยหลอก ถ้าชั้นบอกแม่ว่าชั้นกับไอ้ไฟเป็นแฟนกันมีหวังแม่ชั้นก็ให้ชั้นแต่งกับไอ้ไฟดิแบบนั้นยิ่งไม่เอาเลยชั้นคิดกับไอ้ไฟแค่เพื่อนว่ะ”
“งั้นก็ตามใจแกนะ ชั้นอุส่าช่วยคิดนั้นไงไอ้ไฟกับน้ำเย็นมาแล้ว”
“โทษทีว่ะไอมาช้าไปนิดงายยุ้งช่วยนี้”น้ำเย็นพูดขึ้น
“มาช้าไม่นิดรถติดมาก”ไฟพูดตามาติดๆ
“เออนี่พวกมึงเดี๋ยวกูจะไม่อยู่ที่นี่แล้วนะกูต้องไปอยู่เชียงใหม่2ปีว่ะ”ทั้งสองคนที่พึ่งมาก็งงกับสิ่งที่ไอรดาพูด
“คนอย่างไอนี่นะจะไปอยู่เชียงใหม่ถึงที่นั้นจะมีห้างมีสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่บ้างแต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ไอชอบอยู่ดี”น้ำเย็นคิดตามที่เพื่อนพูด
“ชั้นไปอยู่ที่นั้นเพราะแม่ชั้นให้ไปย๊ะถ้าจะให้ชั้นไปอยู่ด้วยตัวเองฝันไปเถอะแล้ววันนี้ชั้นก็มาปาร์ตี้กับพวกแกได้วันสุดท้ายแล้วด้วยยังไงถ้าพวกแกว่างก็ไปหาชั้นได้นะเอาเป็นว่าวันนี้เรามาเมาให้เต็มที่ดีกว่า
อ้าววชน ! หมดแก้ว !
”ไอพยายามไม่คิดมากเพราะตอนนี้อยากสนุกก่อนทั้ง4คนสนุกสนามกับการปาร์ตี้ครั้งสุดท้ายนี้มาแต่มีอยู่คนนึงที่ไม่ค่อยสนุกซักเท่าไหร่คนนั้นก็คือไฟขนานอยู่ใกล้กันขนานนี้ไอยังไม่สนใจเลยแล้วไอต้องไปอยู่ที่เชียงใหม่มันก็ทำให้เราห่างกันกว่าเดิมอีกไฟนั่งคิดเรื่องนี้อยู่คนเดียววันนี้แหละเขาต้องบอกความในใจกับไอให้ได้ตอนนี้ก็ตี 2 กว่าแล้วทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
“กลับบ้านดีนะมึง ไว้กูถึงเชียงใหม่แล้วจะโทรหานะ”ไอกล่าวลาน้ำเย็นกับน้ำอุ่น
“เออๆ มึงก็ขับรถกลับดีๆล่ะไม่ต้องรีบ เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน กูกลับก่อนและ”น้ำเย็นกล่าวเพื่อนไอที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่นักไอที่กำลังจะขึ้นรถก็เดินไฟเดินมาหาที่รถทั้งที่คิดว่าไฟกลับไปตั้งนานแล้วเพราะไฟออกมาก่อนพวกเธอซะอีก
“มีอะไรหรือเปล่าไฟ ไอจะกลับบ้านแล้ว”
“มีสิ ลงมาคุยกันก่อนได้มั้ย”
“มีอะไรคุยแบบนี้ก็ได้นิ เร็วๆดิ”
“เราชอบไอนะไอรู้ใช่มั้ย”ไฟบอกความในใจออกไปแต่ดูๆแล้วไอจะไม่ตื่นเต้นอะไรเลย
“รู้สิแต่เรากับไฟเป็นเพื่อนกันแหละดีแล้วงั้นไอขอตัวก่อนนะ” ไอพูดจบก็ขับรถออกมาจากตรงนั้นไฟที่ยืนอึ้งกับคำตอบของไออยู่นั้นใจจริงไฟก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าเป็นได้แค่เพื่อนแต่ก็อยากบอกความในใจออกไปเพื่อว่าจะเป็นได้มากกว่าเพื่อนก็ได้แต่ ณ ตอนนี้ทุกอย่างมันชัดเจนหมดแล้วควรจะยอมรับและทำใจได้ซักทีไฟกับมาที่รถของตนแล้วขับกลับบ้านด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อยไอที่ขับรถกลับมาถึงบ้านก็รีบเข้าห้องทันที เพราะกลัวว่าคุณแม่จะมาเห็นเดี๋ยวจะมีปัญหากันอีก แค่นี้ก็มีปัญหามากพอแล้วไอใช้เวลาไม่กี่นาทีในการอาบน้ำเพื่อที่จะเข้านอนเพราะพรุ่งนี้เธอต้องตื่นเช้าไปเชียงใหม่อีกอยากให้นี่เป็นแค่ฝันร้ายจังเลยรู้งี้ชั้นไม่หน้ากลับมาเมืองไทยเลย
เช้าวันรุ่งขึ้น
"คุณหนูค่ะ ตื่นได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะสายนะค่ะ"ไอที่นอนหลับอยู่ได้ยินเสียงคนเรียกก็ลืมตาขึ้นมาดูนาฬิกาว่านี่มันกี่โมงแล้ว
ฮ่ะ!! 7 โมงแล้วไอรีบกระวนกระวายเข้าไปอาบน้ำแล้วลงไปข้างล่างทันทีเพราะกลัวจะตกเครื่องอีกด้วย
“นี่ไอ ลูกลงมาสายรู้มั้ย”คุณหญิงมณีดุลูกสาวของตน
“ไอขอโทษค่ะแม่แต่นี่ไอก็ลงมาแล้วไงค่ะ เรารีบไปกันเถอะค่ะเดี่ยวสาวอีกนี้”คุณหญิงมณีกับลูกสาวขึ้นรถมุ่งหน้าตรงไปที่สนามบินทันทีตลอดทางไอรู้สึกว่าถ้าไปที่นู้นต้องลำบากแน่ๆอยากจะบ้าตาย
“นี่ไอ ลูกรู้ใช่มั้ยที่แม่ให้ลูกไปอยู่ที่เชียงใหม่ แม่ให้ลูกไปทำงานไม่ใช่ไปอยู่เฉยๆ ลูกต้อทำงานที่ไร่เหมือนกันที่คนอื่นเค้าทำกัน”
“โห่! แม่ค่ะ ไอไม่เคยทำงานแบบนั้นแล้วไอจะทำได้หรอค่ะ แม่ไม่สงสารไอบ้างหรอค่ะ”
“ถ้างั้นลูกก็ไม่ต้องไปสิแค่แต่งงานมันจะอะไรกันนักฮ่ะลูกลูกชายเพื่อนแม่ก็หล่อแถมรวยอีกตั้งหากทำไมลูกไม่ลองรู้จักกับพี่เค้าก่อนล่ะ”
“ไม่เอาหลอกค่ะ ยังไงไอก็ไม่ชอบเค้าอยู่ดีไอยังไม่อยากมีแฟนค่ะ”
“นี่ไอลูกอย่ามาพูดว่าเลยว่าไม่อยากมีแฟนตอนที่อยู่แคนาดาลูกก็มีแฟนนิ แม่รู้นะอย่ามาโกหกแม่เลย”
“ก็นั้นหนูหาเองนิค่ะแต่คราวนี้แม่หาให้อ่ะ คนที่แม่หามาเค้าอาจเป็นคนไม่ดีก็ได้นิค่ะ”
“เรื่องอื่นอย่าพึ่งไปพูดถึงเลยเอาเรื่องที่ลูกจะไปอยู่เชียงใหม่ก่อน ลูกมั่นใจหรือเปล่าว่าจะอยู่ได้ แม่ไม่ให้กลับกลางคันนะ”
“ยังไงไอก็ต้องอยู่ให้ได้ค่ะงั้นไอไปก่อนนะค่ะ แม่ไม่ต้องลงมาส่งไอก็ได้ค่ะไอรักแม่นะค่ะเดี๋ยวไอถึงไอจะโทรหาค่ะ”
“จ๊ะลูก แม่ขอให้ไอจำไว้แค่ว่าแม่รักไอเสมอเดินทางปลอดภัยนะลูก”ไอรดาเดินไปโหลดกระเป๋าเตรียมขึ้นเครื่อง
นี่มันไม่ใช้อย่างที่เธอคิดเลยแต่จะทำไงได้ในเมื่อชั้นเลือกเอง ก็ต้องยอมรับให้ได้
เวลาผ่านไป 55 นาที เครื่องกำลังจะลงจอดที่สนามบินเชียงใหม่ไอเตรียมเก็บของแล้วลงจากเครื่องไม่รู้ว่าจะมีใครมารับเธอหรือเปล่าไอเดินมาอยู่ตรงทางออกกำลังมองหาคนที่จะมารับเธออยู่
“นี่อีหนูชื่อไอรดาหรือเปล่า”ลุงที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามาถาม
“อ๋อใช่ค่ะ หนูชื่อไอรดาค่ะ อย่าบอกนะว่าลุงคือคนที่เค้าส่งมารับหนู”
“ใช่แล้วเรารีบกลับไร่กันเถอะ เดี๋ยวนายน้อยมาแล้วไม่เจอลุง”
“ค่ะๆ แล้วรถอยู่ไหนค่ะมีคนมาช่วยถือกระเป๋าไอมั้ยค่ะ”
“ไม่มีหลอกอีหนูมีลุงมาคนเดียวนี่แหละแล้วไอ้กระเป๋าใบยักของอีหนูก็ถือมาเองล่ะกันนะลุงแก่แล้วป่ะๆเร็วเข้า”ไอรดาได้แต่ยืนงง นี่มันอะไรกันเนี่ยทำไมชีวิตชั้นต้องมาเจออไรแบบนี้ด้วยเนี่ยเกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยมีใครให้ชั้นขนกระเป๋าเองเลยนี่ถ้าไม่คิดว่าเป็นคนแก่นะ แม่จะด่าให้ไอรดาค่อยๆลากกระเป๋าใหญ่ยักตามลุงไปแต่ก็มองหารถที่จะนั่งกลับไร่ก็ไม่เห็นจะมีแต่สายตาก็ไม่สะดุดอยู่ที่รถคันนึงเป็นรถสภาพเก่ามากคือแบบว่าถ้าปิดปะตูแรงๆอะไหล่รถอาจหลุดติดมือเรามาก็ได้
“นี่ลุงเราต้องนั่งรถคันนี้กลับไร่จริงหรอค่ะ”
“ก็จริงสิอีหนูเร็วๆรีบๆขึ้นมา"ตลอดทางจากสนามบินจนมาถึงทางเข้าไร่ ไอพยายามมองสภาพในรถมาตลอดไม่น่าเชื่อว่ารถสภาพแบบนี้จะยังวิ่งได้อยู่ไม่นานก็เข้ามาถึงไร่ปากทางเข้ามาที่ไร่ เขียนว่า
“ไร่แสนรัก”ไอรดาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากลงจากรถแล้วพยายามลากกระเป่าใบใหญ่ของเธอ ลงมาจากรถ
“สวัสดีค่ะหนูเป็นแฟนคลับพี่นะค่ะ”เสียงของเด็กน้อยวัย 16 ดังขึ้นอย่างดีใจไอรดาที่ได้ยินเสียงก็หันตมเสียงนั้นมาก็เจอเด็กสาวยืนมองหน้าเธออย่างดีใจแต่อย่างว่าเธอไม่ค่อยรู้สึกอะไรอยู่แล้วเพราะเวลาเธอไปไหนมาไหนก็จะมีคนเข้ามาทักแบบนี้อยู่เสมอๆ
“สวัสดีจ๊ะ”ไอรดาตอบสั้นๆ
“พี่ไอค่ะ ให้หนูช่วยมั้ยค่ะ”อินเสนอตัวช่วยไอรดาทันที
“ก็ดีจ๊ะช่วยพี่หน่อยล่ะกันเดี๋ยวพี่ให้ถ่ายรูปเครมั้ย”
“จริงนะค่ะพี่จะให้หนูถ่ายรูปจริงนะค่ะงั้นเดี๋ยวหนูยกของให้นะค่ะพี่ไอเข้าไปรอในบ้านก่อนเลยค่ะ”ไอได้แต่ยิ้มหวานๆให้กับอินแล้วเธอก็เดินเข้าไปนั่งรอในบ้านภายในบ้านถูกตกแต่งด้วยสินค้าราคาแพงเกิน สงสัยเจ้าของที่นี่จะรวย ก็ต้องรวยอยู่แล้วแหละ ก็เป็นเพื่อนกันคุณแม่ของเธอนิไอเดินดูรอบๆบ้าน ก็เจอเข้ากับผู้หญิงคนนึง
“สวัสดีค่ะ”ไอเอ๋ยทักทาย
“สวัสดีจ๊ะแม่หนู หนูชื่อไอรดาใช่มั้ย”
“ใช่ค่ะรู้จักหนูด้วยหรอค่ะ”ไอถามกลับอย่างสงสัย
“รู้จักสิ หนูดังออกขนานนั้นงั้นหนูไอนั่งรอในห้องรับแขกก่อนนะเดี๋ยวอีกซักพักนายน้อยก็จะกลับมาจากไร่แล้วเรียกชั้นว่า นมแจ่มก็ได้นะ”นมแจ่มกล่าวแนะนำตัวเอง
“ได้ค่ะนมแจ่ม”ไอรดาเดินกลับเข้ามาที่ห้องรับแขกก็ไม่เห็นกระเป๋าของตัวเองและก็ไม่เห็นอินด้วยก็เลยมองหาอยู่ตั้งนาน
“นี่หนูไปไหนมาแล้วกระเป๋าชั้นล่ะอยู่ไหน”
“กระเป๋าพี่ไอหนูเอาขึ้นไปเก็บให้บนห้องแล้วค่ะแล้วหนูชื่อ อินค่ะ”
“อ๋อจ๊ะแล้วห้องพี่อยู่ชั้นไหนหรอ”
“ห้องพี่ไออยู่ชั้นสองค่ะ หน้าห้องพี่ก็จะมีชื่อพี่เขียนติดอยู่ค่ะ”
“มีชื่อพี่ด้วยหรอ แล้วใครเป็นคนติดหรอ”
“หนูติดให้เองค่ะพอหนูรู้ว่าพี่จะมาก็รีบทำป้ายหน้าห้องให้เลยค่ะ”
“อ๋อ ขอบคุณมากนะอินเอาไว้พี่กลับไปกรุงเทพเมื่อไหร่ พี่จะส่งของขอบคุณมาให้นะ”
“หนูขอบคุณที่ไอล่วงหน้าเลยล่ะกันค่ะ”
“งั้นพี่ขอขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะแล้วที่นี่ทานอาหารเย็นกี่โมงหรอ”
“ประมาน1 ทุ้มค่ะไว้หนูจะไปเรียกพี่ที่ห้องล่ะกันนะค่ะ”
“จ๊ะขอบใจมากนะงั้นพี่ขอตัวก่อน"ไอรดาปลีกตัวออกมาตอนนี้เธออยากพักผ่อนมาก จริงๆก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรหลอกนะแค่อยากพักเฉยๆไอเดินขึ้นมาถึงในห้องภายในก็ถูกตกแต่งอยางดีถือว่าสวยใช่ได้เลยดีเดียวไอวางกระเป๋าถือสุดหรูของตัวเอง แล้วก็ล้มตัวลงนอนเมื่อไหร่วันนี้จะหมดไปนะมาแล้วจ๊ะตอนแรก มีใครรออยู่มั้ยเอ๋ย ยังไงก็คอมเม้นติชมกันเข้ามาได้นะค่ะ ทุกคอมเม้นคือกำลังใจของไรท์นะค่ะ
- Writer
