วิญญาณรักป่วนก๊วนไร่ส้ม

เริ่มสืบ

"ก่อนอื่นฉันต้องหาข้อมูลที่ตั้งของสถานที่ที่เธอบอกมาอีกครั้ง แต่คงยังไม่สามารถไปได้ตอนนี้นะฉันขอเวลาหน่อย" ญาณวดีบอกกับพริมา

"แล้วก็ก่อนอื่นของก่อนอื่นอีกทีช่วยหยุดเดินตามฉันสักทีได้ไหม" ญาณวดีถอนใจตามองบน

"ก็...ก็...ได้" พริมาเพิ่งรู้ตัวว่าตามติดเธอเป็นเงา

"ฉันขอเปิดไพ่ยิปซีสักหน่อย" ญาณวดีต้องการรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการช่วยพริมา

"ฉันมีเกณฑ์จะได้พบคำตอบของเรื่องนี้หรือไม่"ญาณวดีเอาไพ่ยิปซีคู่ใจมาอธิษฐานสักครู่แล้วจึงเริ่มสับไพ่และตั้งคำถาม

"เดอะซัน หกไม้เท้า หนึ่งถ้วย เฮ้ยไพ่ออกมาดีนี่หมายความว่าเราคงรู้เรื่องนี้ได้ไม่ยาก" ญาณวดีดีใจ

"เดี๋ยวแม่ใบนี้มันหล่น" คาปูชิโนหยิบไพ่ใบหนึ่งที่หล่นขณะที่เธอสับไพ่ขึ้นมาวางให้ที่โต๊ะ

"เดอะเดวิล? มีอะไรไหมนะ ปกติหากไพ่หล่นหรือกระโดดออกมาเองแบบนี้แปลว่าไพ่อยากบอกอะไรกับเรา" ญาณวดีเอานิ้วมือเคาะที่โต๊ะทำท่าวิเคราะห์

"งั้นฉันขอถามอีกหนึ่งคำถาม ว่างานนี้จะราบรื่นหรือไม่" เธอเริ่มหยิบไพ่ทำนายอีกครั้ง

"ห้าถ้วย เจ็ดไม้เท้า สองเหรียญ ราชินีพระจันทร์ สงสัยกว่าจะคลี่คลายได้เหงื่อคงตกน่าดู" ญาณวดีพึมพำคนเดียว

"มีอะไรหรือแม่หมอ" พริมาอยากรู้อยากเห็น

"งานนี้ไม่หมู" ญาณวดีตอบพริมาแค่สั้นๆ

"แต่คุณจะช่วยฉันใช้ไหม" พริมากังวลว่าญาณวดดีจะเปลี่ยนใจ

"เธอก็ต้องช่วยฉันด้วยตอนนี้ที่เธอควรทำคือพยายามตั้งสติและทบทวนเหตุการณ์ให้ได้มากที่สุด ฉันต้องการข้อมูลมากกว่าการงมเข็มในมหาสมุทร" ญาณวดีบ่งบอกว่าถ้าทุกอย่างเริ่มต้นจากศูนย์คงไม่รอดแน่

"ฉันจะพยายาม แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกเพลียยังไงไม่รู้สิ" พริมาเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นผีเหนื่อยได้ด้วยหรือ" ญาณวดีคิดว่าพริมาล้อเล่น

"บุญคงอ่อน พลังวิญญาณเลยไม่พอ"กุมารน้อยเฉลยอาการในฐานะที่เป็นผู้ที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการสิ่งที่มองไม่เห็น

"อืมมม โอเค ฉันรู้แล้วว่าจะช่วยเธอได้ยังไง" ญาณวดีหมายถึงช่วยแก้ไขเรื่องที่พลังวิญญาณของพริมาอ่อนแอ

"หลวงพ่อคะ หนูมาถวายสังฆทานค่ะ" ญาณวดีพูดพร้อมสังฆภัณฑ์เครื่องใช้เตรียมมาถวายแก่พระสงฆ์

"ยถา วาริวะหาฯ......." เมื่อกล่าวคำถวายสังฆทานจบพร้อมยกประเคน หลวงพ่อก็สวดบทกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศล

"ฉันขออุทิศส่วนกุศลในครั้งนี้ให้กับดวงวิญญาณที่อยู่ตรงหน้าฉัน" ญาณวดีอธิษฐานขณะที่กรวดน้ำโดยมีพริมาพนมมือรับอนุโมทนาบุญอย่างตั้งใจ

"เธอดูดีขึ้นนะ" ญาณวดีทักเธอ

"ใช่ดีขึ้นมากเลยขอบคุณมากนะ" พริมายิ้มด้วยความซาบซึ้งใจ

"นี่หมายความว่าญาติคุณไม่มีใครทำบุญมาให้เลยหรือไงเนี่ย" ญาณวดีเท้าเอวมองหน้าพริมา

"ก็ไม่รู้สิ" พริมาก้มหน้าเศร้า

"จริงสิฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลย อ่อลืมไปเธอจำชื่อตัวเองไม่ได้แล้วฉันจะเรียกเธอว่าอะไรดีล่ะ" ญาณวดีกอดอกถามความเห็นจากพริมา

"เรียกฉันว่าคนสวยก็ได้นะ ฉันว่าหน้าตาฉันก็ใช้ได้อยู่นะ" พริมายิ้มเขิน

"หลงตัวเองเสียด้วยสิ ยัยผีบ๊องความจำเสื่อม" ญาณวดีเหน็บด้วยความหมั่นไส้

"ก็ฉันพูดเรื่องจริง"

"จริงด้วยๆพี่คนสวยๆ" คาปูชิโนทวนชื่อพร้อมเชียร์ว่าเห็นด้วยกับชื่อใหม่ของพริมา

"โอเคๆคนสวยก็คนสวย เฮ้อ! ความจริงน่าจะชื่อยัยตัวป่วนด้วยซ้ำ" ญาณวดีถอนใจด้วยความเซ็งและบ่นไปตลอดทาง

...........