Finale
1479 Words
"I am nothing special, of this I am sure. I am a common man with common thoughts and I've led a common life. There are no monuments dedicated to me and my name will soon be forgotten, but I've loved another with all my heart and soul, and to me, this has always been enough."
- Nicholas Sparks, The Notebook
Unedited
Nawalan na nang pag-asa si Hector noon nang malaman niyang ipinagpalit na siya ni Alex sa ibang lalaki.
Sobra siyang nasaktan. Lalo pa nang makita mismo ng dalawa niyang mata ang pag ngiti ni Alex kasama si Khen.
Lingid sa kaalaman ng lahat, binisita ni Hector ang dalaga sa restaurant nito. Nang mga panahong iyon, kumakain ng tanghalian sina Khen at Alex. Masaya ang dalawa habang nagkukuwentuhan. Panay ngiti at halakhak nito na tila ba, nakalimutan na siya ng dalaga.
Masakit, pero wala naman siyang dapat sisihin kundi ang kaniyang sarili dahil iniwan niya ito nang walang paalam.
Nang muli silang magkita ni Alex, isa lang ang kaniyang napatunayan. Mahal pa rin siya ng dalaga.
Hindi kailanman nagsisinungaling ang mga mata. Maaaring iba ang sinasabi ng bibig ngunit hindi ng mga mata.
Alam niyang mahal pa rin siya ni Alex. Nakikita niya iyon sa kulay brown nitong mga mata. Ang mga titig nito sa kaniya na puno ng pagmamahal mula pa noong mga panahong hindi pa siya nito nakikita ay wala pa ring pinagbago maliban sa mga katanungang nakikita niya mula roon.
Hindi pa rin siya makapaniwala na ito na. Ikakasal na sila ng babaeng pinakamamahal niya. Ang babaeng kaya niyang hintayin kahit gaano pa katagal, mapatawad lang siya.
Hindi maalis-alis ni Hector ang mga mata sa naglalakad na dalaga kasama ang mga magulang nito. Napakaganda ni Alex. Bumagay ang luma ngunit grandyosong wedding gown na suot rin ng ina ng dalaga noong ikinasal ito sa kanilang ama.
"Ang ganda ng bestfriend ko, hindi ba? Ang suwerte mo,"
"Thank you for making her happy nang mga oras na wala ako tabi niya. Utang ko ang lahat sa 'yo," ani Hector sabay sulyap sa kaniyang best man.
Inakbayan siya ni Khen. " Ano'ng pakiramdam ng ikinakasal?"
"Bakit? Susunod ka na ba? Sinabi mo na ba sa kaniya ang nararamdaman mo?"
Tinanggal ni Khen ang braso sa balikat ni Hector nang makitang malapit na si Alex sa kanila. Ngumiti siya sa kaibigan. Natatawa siya sa reaksiyon ni Alex. Nagtatanong na naman ang mga mata nito.
Tanggap ni Khen na hanggang kaibigan lang talaga sila ng babae. Masaya siya para dito. Sa wakas, magiging masaya na rin ang kaniyang kaibigan sa piling ng taong ni minsan ay hindi nito nagawang kalimutan. Nagpapasalamat din siya kay Hector. Siguro kung hindi ito bumalik, hindi nila parehong mararamdaman ng kaibigan ang totoong kaligayahan sa piling ng mga taong mahal nila.
"Congratulations," niyakap niya ang dalaga, "I'm happy for you, Alex,"
"Thank you, Khen. Ang ganda ng boses niya. Huwag mo nang pakawalan. Baka maagaw pa ng iba,"
"Hinding-hindi na." Sagot ng kaibigan sa kaniya saka sinulyapan ang babaeng kumakanta sa kanang bahagi ng dalampasigan na ngayon ay nakatingin na rin sa kaniya.
Magkasabay na humarap sa naghihintay na pari sina Alex at Hector nang may mga ngiti sa labi.
Habang ginaganap ang seremonya ng kasal, masaya ang lahat para sa dalawa. Sa lahat ng kanilang mga pinagdaanan, sino pa ang mag-aakalang hahantong sila sa kasalan.
Minsan, may mga pagkakataong susubukin ng panahon ang katatagan at pagmamahalan ng dalawang tao. At kapag napagtagumpayan nila ito....
Dahan-dahang isinuot ni Hector ang diamond ring na may hugis puso sa gitna habang binibigkas ang pangako nito sa dalaga.
"Ako si, Hector Montefalco. Nangangakong aalagaan ka, rerespetuhin at mamahalin ka nang walang katulad hanggang sa kahuli-hulihan ng aking buhay, kasama ng magiging mga anak natin at ni Jazz. Magiging mabuting ama ako at asawa. Hindi ako mangangako na hindi ka masasaktan at mahihirapan sa mga araw na darating sa ating buhay. Ngunit isa lang ang maipapangako ko, na sa bawat sakit at hirap na iyon, lagi lang akong nasa tabi mo at handang dumamay. Ikaw ang buhay ko. iakaw ang bumuo ulit sa pagkatao ko. I love you, Alexia Alcantara Montefalco."
"I love you, too." Maluha-luhang sagot ni Alex. Kinuha niya ang singsing na hawak-hawak ni Jazz. "Ako, si Alexia Alcantara, nangangakong mamahalin at aalagaan ka sa abot ng aking makakaya. Mananatili akong tapat sa 'yo hanggang sa kahuli-hulihan ng aking buhay. Magiging mapagmahal akong ina sa magiging mga anak natin," sabay sulyap kay Jazz na nakatayo sa kaliwang bahagi katabi ang kaniyang mga magulang, "at kay Jazz at asawa mo. Hindi ko rin maipapangako na hindi kita masasaktan sa darating na mga araw. Ngunit isa lang ang maipapangako ko, hinding-hindi ako aalis sa tabi mo, ipagtabuyan mo man ako. I love you, so much, Hector Montefalco."

And I swear by the moon and the stars in the sky I'll be there. I swear like the shadow that's by your side I'll be there
For better or worse till death do us part
I'll love you with every beat of my heart And I swear...
"I now pronounced you, husband and wife. You may now kiss the bride."
Maugong ang palakpan at cheering ng mga kapamilya at kaibigan nilang dumalo sa kasal.
Kapwa nakangiti ang dalawa habang dahan-dahang itinataas ni Hector ang manipis na telang nakatakip sa mukha ng dalaga na ngayon ay ganap na niyang asawa.
Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ni Alex. "You are mine now and forever."
"Forever."
At naglapat ang kanilang mga labi.
I'll give you everything I can
I'll build your dreams with these two hands. We'll hang some memories on the walls And when just the two of us are there. You won't have to ask if I still care 'cause as the time turns the page, My love won't age at all.
Sayawan, kainan at kantahan ang sumusunod na naganap pagkatapos ng seremonyas. Hanggang ngayon, hindi pa rin makapaniwala si Alex na isa na siyang Mrs. Montefalco. Napakabilis ng pangyayari.
"Congratulations..."
Lumingon siya sa likuran. Nakangiting nakapamulsa ang kaniyang bestfriend. Hinila nito ang upuang katabi niya upang maupo roon ang lalaki.
"Best man, huh!"
"Well, at least best man pa rin." Sagot naman nito sabay kindat sa kaniya.
"Who's that girl?" Nakanguso niyang itinuro ang babaeng kanina pa niya hinahangaan dahil sa ganda ng boses nito.
"I met, her in the bar the day na nakipagkalas ka sa akin,"
"Sorry,"
"No. Thank you. Siguro kung hindi nangyari 'yon? Hindi ko siya makikilala. I now it's too early to say that I'm in love with her, pero nararamdaman kong mahal ko na siya. Iba 'yong pakiramdam ko kapag kasama ko siya."
"Hindi mo ba naramdaman sa akin 'yan noon?"
"Honestly? Yes. Mahal kita at nasaktan ako nang maghiwalay tayo. Pero siguro, mali ang pagkakaintindi ko sa nararamdaman ko para sa 'yo noon---"
"I'm happy for you..." aniya sabay sandal sa balikat ng kaibigan.
"Baka batukan ako ni Hector, sa ginagawa mong 'yan,"
"Kaya tumayo ka na riyan at baka agawin ko pa ang singer. Nakaka in love pa naman ang boses niya,"
Sabay silang napalingon nang magsalita si Hector sa likuran nila. Nagpaalam kasi itong pupuntahan lang ang iba pa nilang mga bisita.
Agad na tumayo si Khen. "Maiwan ko na nga kayo."
Nagmamadaling umalis si Khen at nilapitan ang babaeng nagpapatibok ng puso nito.
"I'm happy for my bestfriend. Nahanap na rin niya ang babaeng para sa kaniya,"
"They both deserve each others." Sagot naman ni Hector. "Care to dance? Ang ganda ng music para lang umupo tayo rito," sabay lahad ng kaniyang kamay sa asawa na agad namang tinanggap ni Alex.
"Alam mo, ngayon ko lang talaga nakita na sobrang guwapo mo pala?"
"Question mark pa rin. Hindi ko pa rin siguro," pinisil nito ang tungki ng ilong ng asawa.
"You are irresistible hot and sexy."
"Alis na tayo?" Tanong ni Hector. Umandar na naman ang kapilyuhan nilang dalawa.
Tumingin-tingin sila sa paligid. Nang masigurong busy at nagkakasiyahan ang lahat, tahimik silang pumasok sa loob ng rest house na kapwa sigurado sa daang tinatahak.
Habang nagkakasiyahan ang lahat, napuno naman ng ungol nilang dalawa ang kuwarto ni Hector.
"Ahh!" kapwa sila napapasigaw.
Naglilikha na rin ng tunog ang bawat salpukan ng kanilang mga katawan.
"Sweetheart! Faster! I'm coming!"
Napayakap nang mahigpit si Alex kay Hector nang mas lalo pang binini Hector ang naglabas-masok nito sa asawa na naliligo na rin ng pawis.
Bahagyang bumagal sa pag ulos si Hector at muling inangkin ang labi ni Alex.
"I love you, sweetheart,"
"I Love you too, sweetheart."
Muling bumilis ang paggalaw ni Hector sa ibabaw ng asawa hanggang sa tuluyan na nilang maabot tuktok ng kaligayahan.
The End.
Salamat po sa inyong lahat na sumubaybay nito mula simula hanggang sa pagwawakas ng kuwento nina Hector at Alex.
Hanggang sa susunod na kuwentong susubaybayan nating lahat. Sana walang iwanan. Salamat!
Love...Love...
iamdreamer28
❤❤❤
- Writer
