ตอนที่5 [ขิงก็รา ข่าก็แรง]

1936 Words

กลกัลป์มันร้าย ตอนที่5 [ขิงก็รา ข่าก็แรง] อลินดานั่งอยู่ เบาะหน้าคู่กับคนขับ เธอรับรู้ถึงรังสีไม่พอใจจากแววตาคู่นั้น ยามที่เขาตวัดมามองเธอ มันเหมือนมีบางอย่างออกมาจากตัวเขา พลังที่ไม่ใช่สิ่งดี ๆ อย่างที่เคยนึกฝัน อลินดารีบหลับตาลงนั่งตะแคงข้างมองไปนอกรถ ในอกรู้สึกอึดอัด แน่นริ้วขึ้นจนหายใจแทบไม่ออก ผู้ชายคนนี้นะเหรอ! ที่เธอแอบชอบ ผู้ชายคนนี้นะเหรอ! ที่มารดาบอกว่าเขาเป็นคู่หมั้นของเธอ คนเป็นคู่หมั้นกัน ยามพบหน้ากัน เขาทำกันแบบนี้หรือเปล่า ไม่ทัก ไม่ถาม ไม่ใส่ใจ อลินดาขบคิดไปมาอยู่หลายตลบ ทว่าความตื้นเต้นที่จะได้จากมารดามาไกล จนนอนไม่หลับจากเมื่อคืน ทำให้เธอค่อย ๆ หลับตาลง สายตาคมกริบตวัดมองเสี้ยวหน้าคนหลับเพียงแวบ กลกัลป์ถึงกับหลุดคำสบประมาทออกมา “เหอะ! ผู้หญิงอย่างเธอ ฉันไม่มีทางจะรับมาเป็นคู่หมั้นหรอก!” ริมฝีปากหยักยิ้มเยาะ อย่างไม่พอใจนัก ทำให้อลินดา ที่เพิ่งหลับตาลงรีบลืมตาขึ้น “แล้วผู้หญิงแบบฉัน มันทำไมเหรอคะ” อลินดาสวนกลับเสียงแข็ง “ทั้งเชยทั้งเฉิ่ม แต่งตัวราวกับมนุษย์ป้าอย่างเธอ ชาตินี้อย่าหวัง ว่าจะได้เห็นขาอ่อนของฉัน” กลกัลป์ตอกกลับ “คนอย่างคุณ! ก็จำใส่สมองให้ดีละกัน ว่าชาตินี้ ก็อย่าหวังจะได้เห็นขาอ่อนของฉันเหมือนกัน” อลินดาตอกกลับอย่างทันกัน ทำเอากลกัลป์หันมาตวาดเสียงดุ “นี่! อลินดา! มันจะมากไปแล้วนะ” “ทำไมคะ! เห็นฉันเป็นเด็กบ้านนอก นึกว่าไม่กล้าหืองั้นสิ!” กลกัลป์ขบกรามแน่น ทว่าอลินดาไม่ใส่ใจ เธอหันตะแคงข้าง มองไปนอกกระจกรถ ไม่นานก็ผล็อยหลับไป รถหรูแล่นเข้ามาจอดอยู่หน้าบ้านฉัตรอดิศร ร่างสูงเปิดประตูก้าวลงจากรถ คุณพรทิพย์ก็รีบตรงปรี่เข้ามา “ตากัลป์ ไปรับน้องมาแล้ว เป็นไงบ้างลูก” กลกัลป์ไม่ตอบ ทว่าเขาเลือกที่จะก้าวสวนมารดาเข้าไปในบ้าน แล้วขึ้นบันไดไปชั้นสองเข้าห้องปิดประตู ล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนล้า “แม่ง! ร้ายไม่เบาเถียงคำไม่ตกฟาก!” กลกัลป์สบถออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะยัยเด็กนั่นแท้ ๆ แค่ก้าวแรกก็ทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายเสียแล้ว ดวงตาคมกริบค่อย ๆ หลับตาลงอย่างไม่รู้สึกว่าตนได้ทำอะไรผิด คุณพรทิพย์มองตามแผ่นหลังกว้างของบุตรชายอย่างไม่พอใจนัก ท่านได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอากับความดื้อรั้นเอาแต่ใจ ที่แก้ไม่หายของบุตรชาย หญิงวัยกลางคนเดินไปเปิดประตู ฝั่งที่มีร่างของอลินดาหลับอยู่ แล้วแตะแขนเล็กเขย่าปลุกเบา ๆ “หนูอลินตื่นได้แล้วลูก ถึงบ้านแล้ว” ท่านเอ่ยด้วยความเอ็นดู ไม่นานอลินดาก็กระพริบตาปริบ ๆ “คุณป้า! หนูขอโทษนะคะ หนูไม่รู้ตัวว่าหลับได้ไง!” อลินดาดีดกายนั่งตัวตรง ส่งยิ้มเก้อมาให้เจ้าของบ้าน “ไม่เป็นไรลูกลงจากรถเถอะ! เดี๋ยวขึ้นไปนอนต่อบนห้อง คงตื่นแต่ดึกใช่ไหมล่ะ!” “ค่ะ! หนูรู้สึกตื่นเต้นเมื่อคืนจึงนอนไม่หลับ” เธออธิบาย “ไม่เป็นไรจ้ะ งั้นขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ป้าให้เด็กจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว” คุณพรทิพย์จูงมือหญิงสาวให้ก้าวลงจากรถ พาขึ้นบันไดไปชั้นสองด้วยกัน “ป้าจัดห้องนี้ไว้ให้หนู อยู่ได้ใช่ไหมจ๊ะ” คุณพรทิพย์ผลักประตู พาอลินดาเดินมาที่เตียงกว้าง เธอกวาดมองไปรอบห้อง ที่กว้างและสะอาดตา มีเฟอร์นิเจอร์ ทั้งโต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ “ขอบคุณ มากนะคะคุณป้า” อลินดายกมือไหว้ขอบคุณเจ้าของบ้าน ด้วยความเกรงใจ “ไม่ต้องเกรงใจจ้ะ คิดว่าที่นี่ก็เป็นบ้านของหนู ป้ากับคุณลุงรักและเอ็นดูหนู เหมือนลูกสาวอีกคนอยู่แล้ว” “ขอบคุณ คุณป้าอีกครั้งนะคะ” “หนูอลินนอนต่อเถอะ! ป้าไม่รบกวนแล้ว” คุณพรทิพย์เอ่ยแล้วหมุนตัวก้าวออกไปจากห้อง ทำให้อลินดาที่ยังงัวเงียอยู่ รีบล้มตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่ม ไม่นานก็หลับลงอย่างสนิท บ่ายสามโมงกว่าของวันเดียวกัน ร่างสูงของกลกัลป์พลิกตัวตื่น เขาบิดกายไปมาอยู่บนเตียง กวาดมองไปรอบห้อง เมื่อรู้ว่าที่นี่เป็นที่บ้าน ไม่ใช่คอนโดฯ จึงดีดกายลุกขึ้นนั่ง และเพิ่งนึกออกว่า เมื่อเช้ามารดาโทรไปปลุก ให้เขาออกไปรับอลินดาที่สนามบิน พอมาถึงบ้านก็ก้าวขึ้นห้อง และหลับยาวจนกระทั่งถึงตอนนี้ “บ่ายสามโมงกว่าแล้วหรือเนี่ย!” กลกัลป์ครางงึมงำ ขณะกวาดสายตามองนาฬิกาที่ฝาผนัง เมื่อท้องรู้สึกหิวจึงก้าวเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัว ก่อนจะออกมาหยิบเสื้อผ้าสบาย ๆ มาสวมใส่ยืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกเงาชั่วครู่ จึงเปิดประตูก้าวลงบันไดไปชั้นล่าง “อ้าว! คุณกัลป์ตื่นแล้วเหรอคะ” เด็กรับใช้ที่ชื่อมะลิเอ่ยถาม “อืม! มะลิ แล้วคุณแม่ไปไหนเหรอ! บ้านแลเงียบ ๆ ผิดปกติ” เมื่อกวาดตามองไปทั่วห้องโถง แล้วไม่พบมารดา “คุณผู้หญิงเพิ่งพาคุณหนูอลิน ออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ” “เหรอ! แล้วนี่! ป้านิ่มทำอะไรกินบ้าง รู้สึกหิวแสบไส้เป็นบ้าเลย” “ก็คุณกัลป์เล่นนอนยาวขนาดนั้น ก็ต้องหิวเป็นธรรมดาอยู่แล้วค่ะ” มะลิเอ่ยสวนเจ้านายหนุ่ม “มะลิตั้งแต่มาอยู่กับคุณแม่ รู้สึกปากร้ายเหมือนกันนะเรา” กลกัลป์ตำหนิมะลิตรง ๆ “มะลิก็แค่พูดเรื่องจริงนะคะ” เธอแย้ง “ไป ๆ ไปหาอะไรมาให้กินหน่อย” กลกัลป์ยกมือไล่เด็กรับใช้ “งั้นคุณกัลป์นั่งรอแป๊บ! เดี๋ยวมะลิจัดการให้” กลกัลป์นั่งกินอาหารอยู่เงียบ ๆ เมื่ออิ่มมะลิจึงออกมาเก็บถ้วยชามบนโต๊ะไปล้าง กลกัลป์จึงลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟาหนานุ่ม หยิบรีโมทมาเลื่อนเปิดดูรายการโปรด นั่งดูอยู่นานเริ่มเบื่อจึงปิด และก้าวขึ้นชั้นสองไปล้มตัวลงนอนเล่น สักพักได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอด กลกัลป์จึงลุกขึ้นเดินไปดูที่หน้าต่าง เขาก็เห็นมารดาก้าวลงจากรถ พร้อมกับร่างเล็กของอลินดา ก้าวลงตามมารดาของเขามาติด ๆ “เหอะ! มาไม่ทันไรก็ทำให้คุณแม่หลงเสียแล้ว” เขาเหยียดยิ้มเยาะ ราวนึกรำคาญ “หนูอลินเข้าบ้านเถอะลูก” เมื่อลงจากรถคุณพรทิพย์จึงชวนอลินดาเดินเข้าบ้าน “คุณป้าคะ หนูขอไปเดินเล่นที่สวนหย่อมได้ไหมคะ” ตอนอยู่บนห้อง เธอตื่นแล้วมองจากชั้นสอง เห็นแปลงไม้ดอกไม้ประดับอยู่ข้างบ้าน ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม แล้วทำให้นึกถึงรีสอร์ทของที่บ้าน “ได้จ้ะ ถ้าหนูอลินอยากจะไปเดินเล่นก็ไปเถอะ” หญิงวัยกลางคนก้าวเข้าไปในบ้าน ก็พบกับเด็กมะลิกำลังถูพื้นอยู่ “มะลิคุณกัลป์ยังไม่ตื่นอีกเหรอ!” “ตื่นแล้วค่ะคุณผู้หญิง ตื่นมาก็บ่นหิวข้าว หนูเลยจัดอาหารให้กินจนอิ่ม แล้วก็กลับขึ้นไปบนห้องนั่นแหละค่ะ” “เหรอ! ขึ้นไปนานหรือยัง” คุณพรทิพย์ถาม “สักพักแล้วค่ะ” “งั้นฉันจะขึ้นไปดูหน่อย” ว่าจบคุณพรทิพย์จึงก้าวขึ้นบันไดไปชั้นสอง เมื่อมาถึงจึงยกมือเคาะประตูห้องบุตรชายเบา ๆ ก๊อก ๆ “ตากัลป์หลับอยู่หรือเปล่าลูก” “เปล่าครับ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงบุตรชายตอบกลับมา ทำให้คุณพรทิพย์ผลักประตูเข้าไปหา “กัลป์ทำอะไรอยู่หรือเปล่าลูก แม่มีธุระอยากคุยด้วย” “คุณแม่มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ ว่ามาสิผมฟังอยู่” คุณพรทิพย์นั่งลงบนเตียงของบุตรชาย แล้วมองหน้าเขานิ่ง “คุณแม่มีอะไรก็พูดมาเถอะครับ” เมื่อเห็นมารดายังนิ่ง เขาจึงเอ่ยเตือนท่าน “ก็เรื่องกัลป์กับหนูอลินนั่นแหละ” “ถ้าคุณแม่จะพูดให้ผม ยอมรับยัยเด็กนั่นเป็นคู่หมั้น ผมไม่โอเคนะครับ” กลกัลป์ปฏิเสธเสียงแข็ง “ทำไมล่ะ! น้องอลินก็สวยน่ารัก นิสัยก็ดีด้วย แม่ไม่เห็นว่าหนูอลินจะไม่เหมาะกับลูกตรงไหน” มารดาอธิบายอย่างใจเย็น “แต่ผมไม่ชอบยัยเด็กนั่น คุณแม่อย่ามาบังคับผมได้ไหมครับ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ผมไม่มีวันยอมรับ 'ยัยเด็กนั่น’ มาเป็นคู่หมั้นของผมอย่างเด็ดขาด” กลกัลป์เอ่ยเสียงแข็ง “นี่! ตากัลป์ว่าน้องแบบนั้นได้ไง! เป็นผู้ชายแต่พูดจาน่าเกลียด” มารดาเอ่ยตำหนิ “ก็มันจริงนี่ครับ ยัยเด็กนั่นแต่งตัวทั้งเชยทั้งเฉิ่ม ใครเห็นก็จะหัวเราะเยาะขนาดไหน ผมอายนะครับคุณแม่ ถ้าจะบังคับให้ผมแต่งงานกับยัยเด็กนั่น ผมยอมอยู่เป็นโสดแบบนี้ดีกว่า” “ตากัลป์! ฟังแม่นะ ผู้หญิงที่จะมาเป็นสะใภ้ของฉัตรอดิศร ถ้าไม่ใช่หนูอลิน แม่ก็จะไม่มีวันยอมรับผู้หญิงคนไหนของกัลป์แน่ ๆ” มารดาเอ่ยเสียงแข็ง “คุณแม่กำลังบังคับผมใช่ไหมครับ ได้! งั้นผมจะย้ายไปอยู่คนโด ตราบใดที่บ้านหลังนี้ ยังมียัยเด็กนั่น ผมก็ไม่มีวันจะกลับมาที่นี่อีก” เอ่ยจบกลกัลป์ก็ผลุนผลันก้าวออกจากห้อง ลงบันไดออกไปหน้าบ้าน สักพักคุณพรทิพย์ก็ได้ยินเสียงรถยนต์ขับแล่นออกไป “ตากัลป์! ตากัลป์! นิสัยเอาแต่ใจจริง ๆ ไอ้ลูกคนนี้” คุณพรทิพย์ก้าวออกจากห้อง ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างอลินดายืนหน้าซีดอยู่มุมห้อง “หนูอลินดา! ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก” “หนูเป็นต้นเหตุ ทำให้คุณป้ากับพี่กัลป์ ทะเลาะกันใช่ไหมคะ” อลินดาเอ่ยเสียงเครือ “ไม่ใช่แบบนั้นนะลูก หนูอลินไม่ผิด พี่กัลป์ถูกเลี้ยงตามใจมานานก็แบบนี้แหละ ปล่อยไปสักพักเดี๋ยวก็คงดีขึ้น” “คุณป้าไม่ต้องปลอบใจหนูหรอกนะคะ หนูได้ยินหมดแล้ว พี่กัลป์รังเกียจหนู…คุณป้าค่ะ! เพื่อความสบายใจของพี่กัลป์ หนูขอถอนหมั้นค่ะ” อลินดาเอ่ยจบ น้ำตาเธอไหลพรากอย่างเก็บกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป “หนูอลินดา ป้าว่าหนูใจเย็นก่อนนะลูก หนูอยู่ที่นี่เหมือนเดิม และไปเรียนหนังสือตามปกติ เรื่องนั้นเราค่อยคุยกันทีหลังนะลูกนะ” “หนูขอย้ายไปอยู่หอพักได้ไหมคะ เพื่อความสบายใจของพี่กัลป์” “ไม่ได้นะลูก ป้าไม่ยอมให้หนูไปอยู่ไกลหูไกลตาแน่ ๆ เรื่องพี่กัลป์เขาไปอยู่คอนโดนั้น มันเป็นเรื่องปกติของเขา ถึงหนูไม่ได้อยู่ที่นี่! พี่เขาก็ไปอยู่คอนโดอยู่ดี หนูอย่าคิดมากเข้าใจไหมลูก” “งั้นก็ได้ค่ะ” เมื่อปฏิเสธไม่ได้ อลินดาจึงจำใจต้องรับคำของผู้ใหญ่

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more