หัวใจขาดรัก

ตอนที่1 : เริ่มต้นรักข้างเดียว

งานรับน้องมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ปี1ทุกคนรวมตัวอยู่ที่หอประชุมเพื่อทำการรับน้องจากพวกรุ่นพี่ในคณะ พัชชาก็คือหนึ่งในคนจำนวนมากที่ต้องเข้าพิธีรับน้องของมหาวิทยาลัยเพราะเธอเป็นนักเรียนทุนหากเธอไม่เข้ากิจกรรมเธอมีสิทธิ์ที่จะถูกถอนทุนออกถึงจะไม่อยากร่วมก็ตาม

"น้องๆนั่งให้เป็นระเบียบด้วยครับ!" เสียงรุ่นพี่ตะโกนเสียงดังทำให้นักศึกษาทุกคนพากันทำตามเพราะไม่อยากมีปัญหา

"อุ๊ย! ขอโทษนะ" ร่างบางถูกชนจนกระเด็นแต่เธอก็ยังเอ่ยปากขอโทษทั้งๆที่ไม่ได้ผิด

"ยืนเกะกะอยู่ได้นังเด็กทุน" เอ่ยว่าพร้อมกับมองอย่างเหยียดหยาม นักศึกษาทุนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ถือเป็นที่รู้จักในเรื่องของความจน หญิงสาวยืนหน้าชาเมื่อโดนอีกฝ่ายดูถูกเธออาจจะไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆเหมือนที่ทุกคนบอกก็ได้ เพราะเธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เรียนดีแต่ไม่มีทุนมหาวิทยาลัยแห่งนี้จึงมอบทุนให้เธอจนจบปริญญาตรี เธอเห็นว่ามันคือโอกาสก็เลยคว้าเอาไว้

"ไปต่อข้างหลังเลยไป"

"ค่ะ" พัชชาเดินคอตกไปต่อแถวหลังสุดเพราะเธอถูกไล่มาตั้งแต่แถวหน้า เธอเองก็สงสัยว่าไม่เคยบอกใครว่าเป็นเด็กทุนแต่พอทุกคนแค่เห็นป้ายชื่อของเธอก็รู้แล้วว่าเธอคือเด็กทุนของปีนี้

"ไอ้เตมึงว่าน้องคนนั้นน่ารักมั้ย" เสียงทุ้มเอ่ยคุยกับเพื่อนพร้อมกับสงสัญญาให้เพื่อนเห็นคนที่ตัวเองกำลังมองอยู่

"น้องที่ได้ทุนปีนี้น่ะเหรอ"

"มึงรู้ได้ไงวะ?"

"ชื่อน้องติดป้ายบอร์ดหน้าคณะขนาดนั้นใครไม่รู้ก็แปลกแล้ว" เตชินเอ่ยบอกกับเพื่อนพร้อมกับส่ายหัวให้เขาความไม่สนใจอะไรของเพื่อนสนิท

"ทำไมกูไม่รู้วะ"

"ก็ถ้ามึงเลิกจีบสาวแล้วเอาเวลาไปสนใจงานของคณะมึงก็จะรู้จะไอ้เมฆ"

"งานคณะไอ้พวกประธานก็ทำไปดิวะ กูมาร่วมรับน้องก็ดีตายห่าล่ะ" เมฆาคือคนที่ไม่ค่อยชอบกิจกรรมที่ต้องเจอคนเยอะๆเพราะเขาเป็นพวกที่มองว่ากิจกรรมเหล่านี้มันไร้สาระไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับการใช้ชีวิตเลยสักนิด

"แต่กูเป็นประธานรุ่นแล้วมึงก็เป็นเพื่อนสนิทกูเพราะฉะนั้นมึงต้องอยู่"

"เอาความเป็นเพื่อนมาอ้างอีกล่ะ มึงจะตัดเพื่อนกับกูเลยมั้ยล่ะ"

"แล้วใครจะไปแดกเหล้ากับมึงไอ้เมฆ"

"จริงว่ะ โอเคเพื่อนรักเสร็จงานนี้เราไปกินเหล้ากันต่อเถอะนะ" เมฆากอดคอเพื่อนสนิทของตัวเองแต่สายตากลับเพ็งเล็งผู้หญิงที่ตนหมายปองเอาไว้ เขาเป็นพวกไม่ค่อยสนใจเรื่องฐานะสักเท่าไหร่ถ้าถูกใจก็คือถูกใจ

"วันๆมึงจะกินแต่เหล้าเหรอวะ แบบนี้ไงถึงหาแฟนจริงๆจังๆไม่ได้สักที"

"อย่ามาอวดนักเลยไอ้พวกคนมีแฟน เหม็นคนมีความรักโว๊ยยย" เมฆาเป็นคนที่รู้ทุกอย่างของเตชินเพราะทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน

"ก็รีบๆหาสิวะ"

"ไม่เอา อยู่เป็นโสดแบบหล่อๆแบบนี้ดีกว่า"

"เรื่องของมึงล่ะกัน แล้วเรื่องน้องเด็กทุนคนนั้นสรุปมึงชอบ"

"ก็น่ารักดีแต่คงไม่จีบหรอกว่ะ ไม่ใช่ทางเท่าไหร่" เมฆาเอ่ยออกแต่สายตาก็ยังไม่เลิกจับจ้องที่เธอ ที่เขาบอกไม่จีบก็เพระไม่กล้ากลัวเธอจะมีแฟนอยู่แล้ว

ช่วงเวลารับน้องจบลงในตอนเกือบค่ำมืด พัชชาเดินคอตกอยู่คนเดียวเพราะเธอหาเพื่อนไม่ได้สักคน จะเข้ากลุ่มไหนก็มีแต่คนเมินเธอกันหมด

"น้องเดินคนเดียวแบบนี้มันอันตรายนะครับ" เสียงทุ้มแสนอบอุ่นแสดงถึงความเป็นห่วงเธอของใครบางคนดังขึ้น

"คะ?"

"จะไปไหนครับ?" เตชินผู้เป็นประธานคณะที่กำลังขับรถจะกลับบ้านเห็นหญิงสาวที่คาดว่าเป็นรุ่นน้องในคณะของตัวเองจึงจอดรถถามด้วยความเป็นห่วง

"จะกลับหอค่ะ"

"แล้วทำไมเดินคนเดียวมืดๆแบบนี้มันอันตรายนะครับ"

"หนูไม่มีรถน่ะค่ะ" เสียงหวานตอบไปตามความจริงเธอไม่มีพาหนะในการขับขี่จึงต้องอาศัยเดินเท้ากลับหอด้านหลังมหาวิทยาลัยที่เช่าเอาไว้

"ขึ้นมาสิเดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ หอหนูอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง ขอบคุณนะคะ" คนขี้เกรงใจตอบปฏิเสธ เธอจำเขาได้เพราะเขาคือรุ่นดีาปี3ที่มาร่วมกิจกรรมกับเธอวันนี้แถมยังเป็นประธานคณะอีกด้วยและที่สำคัญเธอรู้สึกชอบเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

"มาเถอะพี่ไปส่ง ทางผ่านพี่พอดี"

"ขอบคุณมากนะคะ" เมื่อโดนตื้อมากๆทำให้เธอต้องตกลงขึ้นรถของเขาไป และนี่คือการพูดคุยกันครั้งแรกของเขากับเธอและมันทำให้เตชินตัดสินใจเก็บเธอเอาไว้อย่างลับๆ

ปัจจุบัน

ตลอด1ปีที่ผ่านมาก พัชชายอมเป็นผู้หญิงของเตขินโดยตั้งแต่วันรับน้องครั้งนั้นเธอก็ได้เจอเขาบ่อยขึ้น จนในที่สุดเธอก็เป็นคนสารภาพว่าชอบเขา เตชินเองไม่ได้รังเกียจแต่เขามีคนที่รักอยู่แล้วจึงยื่นข้อเสนอให้เธอไปทีแรกพัชชาไม่ยอมแต่เพราะเขาใช้ความอ่อนโยนมาหลอกล่อเธอก็ต้องแพ้ให้กับความอ่อนโยนของเขาจนถึงทุกวันนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังไม่มีใครล่วงรู้ยกเว้น...เมฆาเพื่อนที่สนิทที่สุดเพียงคนเดียวของเตชิน

"จะไปแล้วเหรอคะพี่เต" เสียงหวานเอ่ยถามคนรักเมื่อเขาลุกจากเตียงกำลังแต่งตัวเตรียมกลับบ้าน

"อืม วันนี้มีนัดกินข้าวกับครอบครัวน่ะ"

"งั้นเหรอคะ" ร่างบางยิ้มบางๆให้เขา เธอเจ็บนะใครว่าไม่เจ็บรักคนที่ไม่ได้รัก แต่ทำไงได้ก็เธอรักเขา

"พี่โอนเงินให้แล้วนะถ้าไม่พอก็บอก"

"ไม่ต้องโอนให้พัชแล้วก็ได้ค่ะแค่พี่มาหาพัชทุกวันก็พอ" หญิงสาวพยายามออดอ้อนแต่ก็ไม่ได้ผล ทุกครั้งที่เขามาหาเธอพอเสร็จเขาก็จะโอนเงินให้เธอเป็นค่าตอบแทน ทุกวันนี้เธอได้ย้ายมาอยู่หอที่ดีขึ้นก็เพราะเขา

"คงมาหาทุกวันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่ไม่หายไปก็พอ"

"พี่จะหายไปไหนได้ยังไงก็ที่นี่มีลูกแมวตัวน้อยรออยู่นี่นา" คนตัวโตก้มลงฟัดแก้มนุ่มๆของเธอก่อนจะแต่งตัวให้เรียบร้อย

"บายๆนะคะ"

"อืม พี่ไปนะ" เมื่อสิ้นเสียงของเขาประตูหน้าห้องถูกปิดลง ห้องกว้างก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง พัชชานั่งกอดเข่าอยู่คนเดียวในห้องมองสภาพเตียงที่เพิ่งผ่านสงครามสวาทของเขากับเธอและซากถุงยางอนามัยที่ถูกถอดทิ้งไว้ข้างเตียงอย่างเศร้าๆ ต่อให้ยอมพลีกายแค่ไหนก็ไม่ได้เป็นคนในใจของเขา

ร่างบางตัดสินใจออกจากห้องเพื่อมาสูดอากาศ เธอตัวคนเดียวไม่มีเพื่อน แม้แต่พ่อแม่ก็ไม่มีนี่แหละนี่เหตุผลที่เธอตัดสินใจเก็บกระเป๋ามาเรียนต่อในกรุงเทพเพราะพ่อแม่ของเธอทิ้งไปตั้งแต่เด็กๆเธอจึงถูกเลี้ยงโดยป้าแท้ๆของตนเองแต่เธอจะไม่มีโอกาสได้เรียนต่อถ้ายังอยู่ที่นั่น

"ทำหน้าบอกบุญไม่รับเลยนะ"

"พี่เมฆ มาทำอะไรคะ" เสียงหวานเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนสนิทของคนที่เธอรักและเขาเป็นคนเดียวที่รับรู้ความสัมพันธ์ของเธอกับเตชิน

"พี่แค่เบื่อๆไอ้เตไม่อยู่ไม่มีเพื่อนไปกินเหล้า"

"แย่เลยนะคะ" ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่แย่เธอเองก็เหมือนกัน เพราะเตชินไม่อยู่เธอเลยต้องออกมาอะไรทำแก้เหงาคนเดียว

"ไม่แย่ขนาดนั้นสักหน่อย"

"งั้นเหรอคะ"

"ทำหน้าเศร้าได้ทุกวันนะเราเนี่ย"

"หน้าเศร้าอะไรคะพัชไม่ได้ทำหน้าเศร้าสักหน่อย" ร่างบางพูดคุยกับเมฆาได้อย่างกับคนสนิทกันเพราะเธอเจอเขาบ่อยเนื่องจากอยู่หอเดียวกันและอีกอย่างเขามักจะมาคุยกับเธอเวลาที่เธอไม่สบายใจ เธอไม่เคยคุยกับเตชินนอกจากเวลาที่เขามาหาเพราะเขามักจะย้ำอยู่เสมอว่าห้ามให้ใครรู้สถานะของเธอกับเขา

"หน้าเป็นตูดแบบนี้เหรอไม่เศร้า

"พี่เมฆว่าพัชเหรอคะ"

"ไม่ได้ว่าสักหน่อยแค่เปรียบเปรย" ร่างบางทำหน้างอนๆใส่เขา เธอมองเขาเป็นเพื่อนพี่ชายที่แสนดีคนหนึ่งที่คอยช่วยเหลือเวลาที่เธอมีปัญหาถึงภายนอกเขาจะดูน่ากลัวก็เถอะ

"ไม่คุยกับพี่แล้วดีกว่า"

"ล้อเล่นเฉยๆ เดี๋ยวเลี้ยงไอติมก็ได้"

"พูดแล้วนะคะ" ทั้งสองคนคุยเล่นกันอย่างสนุกสนานโดยไม่ต้องกลัวสายตาใครจะมองว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกันไม่เหมือนตอนที่เธอคุยกับเตชินต้องหลบๆซ่อนๆ

"ไปสิ พี่พูดจริง" ชายหนุ่มเดินกอดคอหญิงสาวไปเลี้ยงตามที่ตกลงกันไว้ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เขาก็ยังชอบเธอไม่เคยเปลี่ยนถึงจะรู้ว่าเธอยอมตกลงเป็นคนในความลับของเพื่อนสนิทก็ตาม

"สั่งเลยสิ"

"ได้ค่ะจะสั่งเยอะๆเลย" ร่างบางนั่งดูเมนูก่อนสายตาจะพลันเห็นคนที่ออกจากห้องของเธอไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

"พี่เต"

"หืม?" เมฆาหันมองตามระดับสายตาของเธอก็เจอกับเพื่อนสนิทของตัวเองที่กำลังเดินจับมือกับแฟนสาว

"เขาบอกพัชว่ามีนัดกินข้าวกับครอบครัว แต่คุณน้ำค้างก็เป็นคนในครอบครัวใช่มั้ยคะ" เสียงหวานเอ่ยอย่างลอยๆพร้อมกับสายตาที่ยังมองอีกคนไม่เลิก ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วแต่พอเห็นแบบนี้หัวใจของเธอก็เจ็บไม่น้อยแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกก็ตาม

"พัช" เมฆาเรียกเธอเบาๆพร้อมกับมองเธอด้วยความเห็นใจ

"แหะๆ สั่งกันเถอะค่ะ" พัชชากลับมาแสร้งทำเป็นร่าเริงทำเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนว่าเธอไม่ได้เห็นเขา

"กินเสร็จแล้วไปดูหนังกับพี่นะ พี่ได้ตั๋วมาพอดีแต่ไม่มีเพื่อนดู"

"ได้ค่ะ" ร่างบางตอบตกลงเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาเที่ยวกับเขา เมฆาลอบมองเธออย่างสงสารเขาอยากช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความสัมพันธ์บ้าๆของเพื่อนสนิทแต่เธอไม่ได้รักเขาและเธอก็เป็นฝ่ายตกลงกับสถานะแบบนี้เอง