Anlardan ibaretmiş ömür diyip üzerimize geçirdiğimiz ne varsa...
İnsan mutlu olduğu anları en mutsuz olduğu anlarında hatırlar ya... İşte öyle garip bir döngünün içindeyiz...
Diz çöktürüldüğüm bir hayat vardı önümde. Sanki her şey çok kolaymış gibi, inat eden benmişim gibi davranıyordu herkes...
Oysa bir düşünseler beni sığdırmaya çalıştıkları doğrularının baştan aşağı yanlış olduğunu göreceklerdi...
"İstemiyorum..."
İfadesi buz kesmiş gözleri pencereden kararmakta olan göğü izliyordu.
Bu belirsizlik artık beni yormaya başlamıştı... Kızacaksa kızsındı artık!
Daha fazla dayanamayıp ona doğru yaklaşıp yanında durdum.
Yorgun yeşillerim sol profilinde bir tepki bekliyordum ondan. Bu sessizliği hayra alamet değildi...
" Baran-"
" Birazdan nikah kıyılacak..." Karanlık bakışları usulca
