Behind Her Mask

7 |

Farrah's POV

After enduring what almost seems like a decade of suffering from my father's brutal hands, I ran out of the house with a furrowed brow.

My brow furrowed even more when I felt the slight stinging in my eyes. I won't cry. What's the point? A little bruise? A little beating, kicking, slapping, pushing, and shoving? Should I cry over that? Ha! I've been through so much pain that I won't waste tears on that.

And even if I wanted to cry, my tears wouldn't comfort me anyway. That's just how they are. Only superficial wounds. They can't pierce deep enough to make me cry. Despite the intense pain of the bruises on my body, I walked quickly to cross the street. Luckily, there weren't many vehicles, so I made it across safely. Maybe it would have been better if there were many speeding cars or trucks.

I sat on the bench of the waiting shed, ignoring the stinging sensation of my wounds as I moved. This is where I usually come to unwind when my father's abuse becomes too much. Unfortunately, there's no nearby garden, sea, or even a lake where I can hang out when I need some fresh air. And my pockets are too empty to afford going anywhere else. I'm not a rich kid anymore.

I removed my slippers before placing my feet on the bench and resting my arms on my knees. I winced in pain as I felt the ache in my arm, but I ignored it. I rested my head on my arms and watched the people walking on the sidewalk.

They say everyone has problems, but why do they look so carefree? They're so good at hiding their struggles. Meanwhile, I feel like screaming out my problems to the world whenever I'm in public. I don't know when I got used to doing this - finishing a beating, not even taking time to process the pain, and heading straight to the waiting shed to watch people.

But this is where I find comfort. Seeing people who seem to have no problems in the world somehow lessens the burden on my mind.

Bigla akong nahihiya sa sarili ko dahil sa galing nilang umakto na parang ayos lang ang lahat ng nangyayari sa buhay nila at iyon ang nagiging dahilan kung bakit lumalakas ang loob ko. Nakaya nila, tapos ako hindi? Malakas din akong gaya nila.

Kahit pa madilim na ang langit ay marami pa rin ang mga taong dumadaan. Ang iba ay tumatabi sa'kin para maghintay ng masasakyan. Kung minsan ay sumusulyap pa ang mga ito ngunit hindi ko ito pinagtutuunan ng pansin. Bakit? Ngayon lang ba sila nakakita ng babaeng nagdadrama dahil lang nabugbog siya ng kaniyang ama? May mangilan-ngilan pang nagtanong sa'kin kung ayos lang ako at mga nag-alok na dadalhin ako sa ospital ngunit hindi ko sila kinibo o kahit tignan man lang.

Lumipas ang ilang oras ay nakaramdam ako nang pangangalay sa leeg at likod ko, gano'n na rin sa tuhod ko. Naramdaman ko rin ang panlalamig ng gabi kaya't umayos na ako nang tayo at nag unat bago tinahak ang daan pauwi.

Nang na sa tapat na ako nang bahay ay agad na namuo ang takot sa buong katawan ko. Ramdam ko ang nginig ng tuhod at labi ko habang nakatingin sa pintuan ng bahay.

I can't find the strength to enter that door. Paniguradong magkakaroon lamang ng round 2 ang pagiging boksingero ng magaling kong ama.

Marahan ang paglakad na ginawa ko patungo sa likod bahay. Ingat na ingat na para bang naging cast ako bigla ng A Quiet Place na kung saan may isang halimaw na papatay sa'kin sa oras na makagawa ako ng ingay.

Nang makarating sa likod bahay ay umakyat ako sa bakod ng kapitbahay na halos kadikit lang ng bahay namin upang umakyat sa punong malapit sa bintana ng kwarto ko. Inakyat ko iyon at kahit na ilang beses ko na itong ginawa ay nahihirapan pa rin ako. Pilit na binuhat ko ang sarili upang makaakyat dito at sa pilitang inabot ang bintana ng kwarto.

Nang magtagumpay ay dahan-dahan kong itinapak ang mga paa ko sa lapag ng kwarto. Isinarado ko ang bintana bago dumiretso sa pinto upang ayusin ang pagkakaharang ng upuan sa lever handle ng pintuan. Matapos no'n ay tahimika kong pumunta sa kama at pinilit na matulog kahit pa nagpaparamdam na ang tiyan ko dahil sa gutom.

~*~

Taas noong nginitian ko ang kaklase kong bumati sa'kin nang makarating ako ng school. Dumiretso agad ako sa room at nilapag ang gamit doon bago lumabas.

Madilim pa kasi sa loob dahil maaga akong pumasok. Tatatlo pa rin lang kami at hindi ako kumportable sa kanila. Hindi naman lingid sa kaalaman kong galit sa'kin ang iba kong kaklase dahil sa iniisip nilang bida-bida ako.

Well, I'm just doing my job as a good student and a vice president of our class. I couldn't care less of what others think of me as long as I passed my year.

Napakunot ang noo ko nang mapadaan malapit sa tinatapunan ng basura. Luminga-linga ako sa paligid dahil sa nakakaubong amoy ng sigarilyo. Bagaman madilim pa ang paligid ay naa-aninag ko ang usok na nanggagaling sa likod ng building. Nakatakip ang ilong habang nakakunot ang noong sinundan ko iyon.

Nakita ko ang isang lalaking matangkad at may magandang pangangatawan na naninigarilyong mag-isa habang nakatingala ito sa pagsikat ng araw. Naka sandong itim ito at naka uniform nginit nakabukas ang lahat ng butones sa polo. Agad na kinuha ko ang cellphone at walang pagdadalawang isip na pinicturan siya.

Bahagya akong napaatras nang kumislap ang paligid gawa ng flash sa cellphone ko. Agad siyang napalingon sa gawi ko habang nanlalaki ang mga mata.

Mabilis na pumihit ako patalikod at akmang tatakbo na sana palayo ngunit naramdaman ko ang isang kamay na humawak sa palapulsuhan ko. Fear rushed down to my body when I felt his warm hand. Despite of trembling in fear, I immediately pull my wrist out of his grip using all of my strength. Nang makawala ay masamang tingin ang itinapon ko sa kaniya.

"Don't touch me, you creep!" Pasigaw na usal ko.

Kunot noong pinasadahan niya 'ko ng tingin mula ulo hanggang paa. Dahil do'n ay napaatras ako at ginawa rin iyon sa kaniya.

"Ikaw na naman?!" Inis na tanong niya.

Nang makita ang kabuoan niya ay napagtanto kong isa siya sa lalaking naisumbong ko sa guro kahapon lang. Ito 'yung Delgado.

Unti-unting naramdaman ko ang pagngisi sa aking bibig. "Looks like you're having a meeting with Mrs. Barja again Mr. Trouble maker." Mapang-asar na tugon ko.

Mukhang mapapadali ang trabaho kong patalsikin ito. Hindi lang pala pagk-cut class ang masamang gawain nito. Pati pala paninigarilyo. Looks like he's capable of doing all the bad things I had imagined yesterday.

Napapikit siya sa inis bago inilahad ang kamay niya. "Akin na 'yung cellphone mo." Mahinahong utos nito.

Taas noong tinapatan ko ang tingin niya. "Why would I? It has an evidence of a rule breaker. I still needed this picture to make someone's eyes lights with anger because her students is such a tro----"

"Miss, paki delete na lang." Nauubusan ng pasensiyang sabi muli nito.

Mayabang na nginisihan ko siya habang taas noo pa ring nakatingin sa kaniya na parang mas mataas ako sa kaniya kahit na hanggang balikat lamang ako nito.

"A-yo-ko. You hear me? A-YO-KO."

...