ปะป๊าขาหม่าม๊าไม่ร้ายแล้ว!

ความสับสน

ตอนที่3

ความสับสนของเขา

ภาพที่เห็นตรงหน้าทุกคนต่างตกตะลึง ความเป็นไปไม่ได้กลับกลายเป็นไปได้นิดที่นอนนิ่งเหมือนคนที่จากโลกนี้ไปแล้วเหลือเพียงลมหายใจไว้ต่อความสุขให้น้องอัยย์ก็เพียงเท่านั้นวันนี้เธอกลับมาแล้วกลับมาเหนือความคาดคิดของทุกคน

ร่างกายที่อ่อนล้ากล้ามเนื้อที่อ่อนแรงกำลังพลิกตัวไปมาอยู่ด้านหน้าแก้วน้ำที่หล่นแตกกระจายอยู่กับพื้นทำให้ทุกคนต้องหยุดนิ่งและมองมาที่เธออย่างตกใจ ในที่สุดวันที่น้องอัยย์รอคอยก็มาถึง รอยยิ้มน้อยๆบนใบหน้าจิ้มลิ้มผุดขึ้นมาพร้อมกับเสียงร้องเรียก

"หม่าม๊ากลับมาหาน้องอัยย์แล้วน้องอัยย์ดีใจที่สุด!!"

เด็กน้อยกำลังจะวิ่งเข้าไปหามารดาที่มองตรงมายังเธอด้วยใบหน้าที่นิ่งเงียบแต่แล้วมือใหญ่หนาของบิดาได้ดึงน้องอัยย์ลูกสาวสุดที่รักไว้

"น้องอัยย์อย่าเพิ่งเข้าไปเดี๋ยวเหยียบเศษแก้ว!!"

เด็กน้อยหยุดชะงักและมองขึ้นมายังใบหน้าของบิดาที่ดูจะนิ่งสงบไม่แสดงอาการอะไรออกมามีเพียงแค่สายตาที่มองตรงไปยังเบื้องหน้าของเธอเช่นกัน พลันเสียงทุ้มนุ่มพูดออกมาอย่างราบเรียบ

"เขียมทำความสะอาดเดี๋ยวนี้!!"

เสียงพูดห้วนๆดังออกจากปากของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาที่มองไปยังสตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย วันนี้เธอได้รู้สติฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่ทว่าความคิดมันสับสนภายในใจเมื่อเธอตื่นขึ้นมาหรือฟื้นขึ้นมาแล้ว น้องอัยย์จะต้องตกเป็นเครื่องมือให้เธอต้องเรียกร้องความสนใจจากเขาอีกหรือไม่

กลับกันสายตาของเรณิสราผู้ที่พึ่งฟื้นขึ้นมาจากความมืดมิด เธอมองตรงมายังลูกสาวผู้น่ารักเด็กน้อยผู้ที่แต่ก่อนนั้นเธอเคยมองข้ามและทำลายจิตใจของลูกสาวมาสารพัด น้ำตาปริ่มล้นออกมาทางดวงตา แม้จะขยับเขยื้อนยังไม่ค่อยได้แต่ความตื้นตันใจที่ได้ยินเสียงเรียกจากลูกสาวทำให้ไม่สามารถที่จะสกัดกั้นน้ำตาให้ไหลลงมาได้

ในขณะเดียวกันเธอก็มองไปที่บุรุษด้านหน้าที่ยืนจ้องมองเธอด้วยความตกตะลึง เขาคงไม่คิดว่าเธอคงจะไม่มีโอกาสได้ฟื้นขึ้นมาพบหน้าลูกอีกสักครั้ง ความเงียบขรึมและใบหน้าที่ดูเย็นชาสายตาที่ดูแข็งกร้าวมองมายังเธอ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าที่ผ่านมาเธอทำเรื่องโง่ๆเพื่อให้ได้เขามา แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้กลับมาคือความเจ็บปวดของน้องอัยย์

เมื่อเขียมทำความสะอาดเสร็จน้องอัยย์รีบวิ่งเข้าไปกอดมารดาและหอมแก้มมารดาไปทั้งสองข้าง น้ำตาเจ้าเอ๋ยไม่สามารถที่จะหยุดไหลได้เลยตอนนี้ เรณิสราดีใจและภาวนาในใจ ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสเธอได้กลับมาชดใช้ให้น้องอัยย์อีกครั้ง กลับกันคนด้านหน้าเธอคิดว่าจะไม่ขอยุ่งไม่ว่าเขาจะมีเงื่อนไขใด เงื่อนไขเดียวของเธอที่ต้องการคือน้องอัยย์เพียงเท่านั้น

"เขียมออกไปก่อน!!"

เสียงทุ้มนุ่มลึกพูดออกมาอย่างราบเรียบทำใหเขียมที่อยากจะยินดีกับคุณนายของเธอหุบยิ้มลงและทำหน้าเศร้าเล็กน้อยเขียมรีบออกไปตามคำบอกของเจ้านายทันทีและคิดว่าบรรยากาศเดิมๆเริ่มจะกลับมาอีกแล้ว

เรณิสราได้แต่มองหน้าของบุรุษหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี เขายืนอยู่ตรงหน้าและดูเขาจะไม่ได้ใส่ใจเธอจริงๆ เขาไม่ได้รักเธอจริงๆที่ผ่านมาเธอทำบ้าอะไรลงไปนะ คนที่รักเธอจริงๆคือเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้านี้ต่างหาก น้องอัยย์ลูกแม่

เธออ้าปากพยายามจะพูดบางสิ่งแต่ด้วยความที่เป็นเจ้าหญิงนิทรามานานถึงหกเดือนทำให้เสียงที่มีไม่สามารถเปล่งออกมาได้ ได้แต่เพียงคำว่า

"น้ำ!"

น้องอัยย์ที่พอจะฟังมารดาเปล่งเสียงออกมารู้เรื่องเธอรีบเดินไปหยิบขวดน้ำและเทน้ำใส่แก้วใหม่อีกแก้วมาให้มารดาได้ดื่ม เรณิสราค่อยๆดื่มน้ำจากมือของลูกสาวเธอมองหน้าลูกสาวและอยากจะสวมกอดน้องอัยย์ไว้แน่นๆ

แต่เจ้ากรรมร่างกายมันอ่อนเพลียแขนขาช่างอ่อนแรงเหลือทน ต่อจากนี้เธอจะต้องรีบและพยายามทำกายภาพเพื่อให้เธอกลับฟื้นขึ้นมามีร่างกายที่ปกติอีกครั้งและมอบความรักทั้งหมดที่มีให้กับน้องอัยย์เพียงคนเดียว

ทศภาคอยู่ดีๆเขาก็ถอยหลังเดินออกไปปล่อยใหน้องอัยย์และแม่ของเขาอยู่ด้วยกัน ในใจลึกๆก็ดีใจที่น้องอัยย์ได้กอดแม่ของเธออีกครั้งแต่หลังจากนี้ล่ะน้องอัยย์จะเป็นอย่างไร เธอจะทรมานน้องอัยย์ขนาดไหน หากเธอกลับมาปกติแล้วเขาก็พร้อมที่จะเซ็นใบหย่าได้ตลอดเวลา คิดไปคิดมาก็รู้สึกเจ็บปวดใจเช่นกัน น้องอัยย์ควรมีพ่อแม่และมีความรักที่อบอุ่นจากครอบครัว

ทศภาคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาเพื่อนที่เป็นหมอที่คอยดูแลอาการของภรรยามาตลอด หกเดือน ทศภาครายงานอาการของเธอไม่นานหมอก็มาถึง

เมื่อหมอมาถึงแล้วเขาตรวจอาการของเรณิสราอย่างละเอียดพบว่าเธอไม่มีอาการแทรกซ้อนของโรคต่างๆ เพียงแค่กล้ามเนื้ออ่อนแรงจากการนอนหลับเป็นเวลาหกเดือนขาที่หักก็ต่อกันแน่นดีแล้ว ต่อจากนี้ก็คงต้องทำกายภาพบำบัดเพื่อให้เธอฟื้นฟูร่างกายและกลับมาเดินอีกครั้ง

"ไอ้ทศ คุณนิดฟื้นขึ้นมาแล้วต่อจากนี้แกจะเอายังไงต่อวะถ้าคุณนิดกลับไปทำนิสัยเหมือนเดิม พูดตรงๆกูห่วงน้องอัยย์ว่ะขนาดกูไม่ใช่คนในครอบครัวมึงกูยังห่วงเลยน้องอัยย์ลูกมึงน่ารักขนาดนี้หาที่ไหนได้วะ"

ชัยวุฒิพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงเพราะเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ต้องเห็นน้องอัยย์ทรมานจากเรณิสรา

"ชัย..ตอนนี้กูก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง กูเห็นน้องอัยย์เขารักแม่ของเขากูก็คิดไม่ตก ตอนนี้ก็แค่ปล่อยให้น้องอัยย์เขาได้อยู่กับแม่ของเขาอย่างเต็มที่ หากวันที่นิดเขาแข็งแรงและยังทำนิสัยเหมือนเดิม กูก็คงจะไม่ทน และกูก็คงจะต้องแข็งใจแยกน้องอัยย์ออกจากนิดตามที่กูเคยพูดไว้"

"ไม่เป็นไรนะเพื่อนยังไงมึงก็สู้มาตั้งนานแล้วรอดูอีกนิดหน่อยละกัน แต่ถ้าหากว่าคุณนิดเขาเปลี่ยนไปอาจจะเป็นมึงก็ได้ที่วิ่งตามเขา"

"มันคงไม่มีวันนั้นแน่นอนถ้ากูได้ตัดสินใจแล้วก็คงจะเปลี่ยนใจยาก!!"

"มึงโอเคนะ..ถ้าไม่เป็นไรอีกไม่นานรถโรงพยาบาลจะมารับคุณนิดไปอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อทำกายภาพ ไม่มีอะไรแล้วกูไปก่อนเพราะยังมีคนไข้รอกูอยู่โชคดีเว้ยเพื่อน"

"อืม.."

เสียงตอบห้วนๆของทศภาคที่ตอบออกมาอย่างสับสน ถึงยังไงนิดเขาก็ยังเป็นภรรยาอย่างน้อยก็ยังมีน้องอัยย์ที่เป็นลูกสาวต่อจากนี้ขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามโชคชะตาละกันทศภาคคิด หากนิดยังเป็นเหมือนเดิมเขาคงต้องฟ้องหย่า เพื่อให้น้องอัยย์ปลอดภัยที่สุด ...

?จบตอนที่3?