ปะป๊าขาหม่าม๊าไม่ร้ายแล้ว!

"น้องอัยย์จะทำให้ปะป๊ากับหม่าม๊ารักกัน"

ตอนที่4

"น้องอัยย์จะทำให้ปะป๊ากับหม่าม๊ารักกัน"

ที่โรงพยาบาล

น้องอัยย์เฝ้ามารดาอย่างไม่ห่างจนเขียมต้องคอยเข้ามาดูแลน้องอัยย์วันนี้เรณิสราอาการดีขึ้นแขนเริ่มขยับได้เหลือแค่ขาที่ต้องคอยขยับอยู่เรื่อยๆตอนนี้เธอยังไม่อยากพูดอะไรมากเพราะรู้สึกยังขยับปากได้ไม่เต็มที่ได้แต่ใช้สายตามองลูกสาวที่เดินไปมาและคอยดูแลเธออยู่ไม่ห่าง

ความเจ็บปวดภายในใจเริ่มเกิดขึ้นที่ผ่านมาเธอทำอะไรกับน้องอัยย์ลงไปบ้างความหน้ามืดตามัวความบ้าผู้ชายมันเข้ามากอบกุมหัวใจของเธอจนลืมมอบความรักให้กับลูกสาว จนถึงตอนนี้น้องอัยย์ยังเป็นเด็กน่ารักและยังอยู่ข้างเธอเสมอ แม้เธอจะสร้างความเจ็บปวดและความทรงจำที่เลวร้ายให้กับลูกสาวคนนี้

เขียมที่นั่งเฝ้าคุณนายของเธอและคุณหนูของเธอซึ่งเขียมไม่กล้าจะจ้องมองมากนัก เมื่อเห็นคุณนิดได้แต่จ้องมองคุณหนูไม่รู้ว่าในใจของคุณนายคิดอะไรอยู่ถึงได้มองลูกสาวแบบนั้น เธอจะคิดได้ไหมนะที่ผ่านมาทำร้ายคุณหนูไว้มากแค่ไหน

"หม่าม๊าหิวน้ำมั้ยคะ? วันนี้หม่าม๊ากินอะไรไปบ้างหรือยัง? น้องอัยย์อยากอยู่กับหม่าม๊า อยากนอนกับหม่าม๊าอยากกอดกับหม่าม๊า หม่าม๊าข๋าหม่าม๊าหายไวๆนะคะน้องอัยย์อยากไปเที่ยวกับหม่าม๊าอยากให้หม่าม๊าทำอาหารให้กิน อยากให้หม่าม๊ายิ้มให้น้องอัยย์ หม่าม๊าข๋าหม่าม๊าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะน้องอัยย์จะทำให้ปะป๊ารักหม่าม๊าให้ได้ค่ะ"

คำพูดของลูกสาวทำให้เรณิสรากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่สายตาที่มองมายังลูกสาวนั้นมีน้ำใสๆไหลออกมาโดยไม่สามารถที่จะสกัดกั้นไว้ได้อีก น้องน้องอัยย์น่ารักขนาดนี้ทำไมก่อนหน้านั้นตัวเองถึงได้โง่เง่านัก ..เรณิสราได้แต่มองหน้าลูกด้วยแววตาเศร้าสร้อย แววตาบ่งบอกว่า ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ที่ทำผิดต่อน้องอัยย์ หลังจากนี้หม่าม๊าคงต้องทำให้น้องอัยย์เสียใจอีกเป็นแน่ หากเธอหายป่วย ปะป๊าของหนูกับหม่าม๊าคงต้องเดินสวนทางกันแน่แล้ว

"ไม่เป็นไรนะคะหม่าม๊าไม่ต้องร้องไห้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นน้องอัยย์จะอยู่เคียงข้างหม่าม๊าน้องอัยย์จะเป็นคนดี น้องอัยย์จะไม่ทำให้หม่าม๊าผิดหวังต่อจากนี้น้องอัยย์จะตั้งใจเรียนและจะช่วยหม่าม๊า ทำให้ปะป๊ากลับมารักกับหม่าม๊าอีก หม่าม๊าเชื่อน้องอัยย์นะคะ"

คำพูดช่างเจื้อยแจ้วเจรจาทำให้เรณิสรารู้สึกเจ็บปวดหัวใจน้องอัยย์ต้องผ่านความเจ็บปวดอะไรมาบ้างนะ น้องอัยย์รู้ทุกอย่างระหว่างปะป๊าของเธอและหม่าม๊าแต่น้องอัยย์กลับไม่พูดมันออกมาเลยสักคำ น้องอัยย์ต่อจากนี้หม่าม๊าจะดูแลน้องอัยย์ให้ดีที่สุดไม่ว่าน้องอัยย์ต้องการอะไรหม่าม๊าจะขอมอบให้ทุกอย่าง

เรณิสราได้แต่มองหน้าลูกสาวที่พูดจาเจื้อยแจ้ว น้องอัยย์โตขึ้นมากคำพูดคำจาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวัยอีก เรณิสราที่จ้องมองลูกสาวอย่างไม่ละสายตาได้แต่ยิ้มออกมาน้อยๆ ต่อจากนี้จากวันนี้จากวินาทีนี้เธอจะตั้งใจทำกายภาพให้ดีเพื่อน้องอัยย์ ส่วนเขาอย่างน้อยหากจบกันไปก็ขอเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเพราะถึงอย่างไรเราทั้งสองก็ยังเป็นทั้งพ่อและแม่ของน้องอัยย์ไม่มีสิ่งใดมาเปลี่ยนแปลงได้

เสียงของเด็กน้อยภายในห้องนอนพิเศษของโรงพยาบาลทศภาคหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของลูกสาวคุยกับมารดาแต่คำตอบที่ได้จากมารดามีแต่ความเงียบเขาเห็นปฏิกิริยาของเรณิสราแล้วจิตใจก็วูบโหวงเหมือนกับว่าเธอจะกลับมาทำนิสัยเดิมๆกับลูกสาว ดูจากสายตาที่จ้องมองแล้ว น้องอัยย์ก็ยังเป็นเครื่องมือของเธอที่เรียกร้องความสนใจจากเขาวันยังค่ำ

ทศภาคเปิดประตูเข้าไปและเดินเข้าไปหาน้องอัยย์ที่ยืนอยู่ข้างเตียงของมารดา ทศภาคเข้าไปยืนต่อหน้าของเรณิสราเขามองไปยังเธอที่เธอเองนั้นก็จ้องมาที่เขาเหมือนกันดูแล้วสีหน้าท่าทางก็ดีขึ้นไม่ซีดเซียวเหมือนก่อนหน้านั้น

"เป็นยังไงบ้าง?!"

คำถามสั้นๆห้วนๆหลุดออกมาจากปากของทศภาคความเย็นชาของเขาที่มีต่อเรณิสรายังคงเหมือนเดิมเรณิสราไม่รู้จะตอบออกไปยังไงเพราะยังพูดไม่ค่อยจะออก ได้แต่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เธอหลงไหลนักหนา ไม่นานสายตาที่จดจ้องใบหน้าสุดหล่อนั้นก็เบนสายตามองออกไปตรงหน้าต่าง

"ถ้าดีขึ้นแล้วผมกลับก่อนนะ..น้องอัยย์กลับบ้านก่อนนะลูกให้พี่เขียมเฝ้าหม่าม๊าอยู่ที่นี่นะมืดกว่านี้เดี๋ยวน้องอัยย์จะนอนดึกนะลูก"

"แต่ปะป๊าข๋าน้องอัยย์อยากนอนกับหม่าม๊าที่นี่ให้น้องอัยย์ได้เฝ้าหม่าม๊าสักวันหน่อยได้ไหมคะ?"

"น้องอัยย์ที่โรงพยาบาลเชื้อโรคเยอะ ขืนอยู่ที่นี่เกิดน้องอัยย์ไม่สบายขึ้นมาจะแย่เอานะ..อีกอย่างหม่าม๊าก็ยังไม่หายดีอีกถ้าน้องอัยย์อยู่กวนหม่าม๊าแบบนี้เเล้วเมื่อไหร่หม่าม๊าจะหายล่ะ..คนเก่ง"

"ก็ดีสิคะน้องอัยย์ก็จะได้อยู่กับหม่าม๊าไง"

"ไม่เอาน่าคนดีของปะป๊าเชื่อปะป๊านะเดี๋ยวพรุ่งนี้น้องอัยย์ก็ได้มาหาหม่าม๊าอีกไม่แน่หม่าม๊าของน้องอัยย์อาจจะพูดได้อาจจะกอดน้องอัยย์ได้หรือเปล่านะ" ทศภาคพูดพร้อมกับปรายตามองเรณิสราที่เอาแต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง

"จริงหรอคะปะป๊า..ก็ได้ค่ะถ้าอย่างนั้นน้องอัยย์จะเชื่อปะป๊าพรุ่งนี้ถ้าน้องอัยย์มาหาหม่าม๊า หม่าม๊าจะกอดน้องอัยย์ได้ใช่ไหมคะ?"

เรณิสรามองหน้าของเด็กน้อยที่ยิ้มออกมาอย่างสดใสเธอส่งยิ้มน้อยๆให้กับลูกสาวเธอจะต้องพยายามไม่ใช่แค่น้องอัยย์อยากกอดเธอแต่เธอนั้นอยากกอดน้องอัยย์ใจแทบขาดวันนี้เป็นวันแรกเธอจะตั้งใจทำกายภาพให้ดีวันพรุ่งนี้เธออาจจะได้กอดน้องอัยย์ก็เป็นได้

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วเรากลับกันเถอะน้องอัยย์"

เรณิสรารู้สึกว่าทศภาคเขายังเย็นชาเหมือนเดิมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอต้องใช้ความทรงจำหลายอย่างบางอย่างก็เลือนหายไปแต่ที่แน่ๆเรื่องนี้เกี่ยวกับเขาแน่นอน

ทศภาคหันหลังเดินออกไปเขาไม่แม้แต่จะสนใจเธอในที่สุดความจริงก็ปรากฏแก่ใจเธอสักทีหัวใจที่ไม่รักดีของเธอตอนนี้พอที่จะทำให้เธอหักใจจากเขาได้ แม้จะยากเสียหน่อยแต่ก็ต้องอดทน สิ่งที่ต้องทำก็คือมอบความรักที่มีให้กับน้องอัยย์ส่วนเขาแล้วแต่บุญแต่กรรมที่ผิดพลาดไปก็ขอให้ผ่านไปก็แล้วกัน

เมื่อสองพ่อลูกออกไปเขียมลุกขึ้น และเดินไปหาคุณนายที่ตอนนี้ใบหน้าที่อ่อนเพลียอยู่แล้วนั้นดูเศร้าสร้อย เขียมจึงพูดออกไป

"คุณนายคะ..ตอนนี้ได้เวลาพักแล้วล่ะคะ ต้องการอะไรเรียกเขียมได้ตลอดนะคะ "

เขียมเดินเข้ามาแล้วค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายให้คุณนายของเธอ ตอนนี้คุณนายนิ่งสงบ หากฟื้นตัวและหายดีแล้ว เขียมจะเป็นยังไงนะ ที่ผ่านมาก็โดนมาเยอะเช่นกัน ..

?จบตอนที่4?