รถหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน น้องอัยย์รู้ได้ในทันทีว่าพ่อแม่ของเธอกลับมาแล้ว เธอไม่รอช้ารีบวิ่งออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามประสาเด็กน้อย ตั้งสองวันที่ปะป๊าและหม่าม๊าของเธอไม่อยู่
เรณิสราก้าวลงรถอย่างเชื่องช้า ทศทำเธอแทบจะหมดแรง ใบหน้าหวานมองตรงขึ้นไป เห็นแต่เด็กน้อยพวงแก้มสีแดงวิ่งลงมา ร้องเรียกหาเธอ
"ปะป๊า หมาม๊า มาแล้ว เย้!"
น้องอัยย์วิ่งมากอดหม่าม๊าของเธออย่างดีใจ จากนั้นก็หอมแก้มเรณิสราทั้งสองข้าง
ทศภาคเดินลงรถมามองดูลูกสาวที่จะเริ่มติดหม่าม๊าอย่างนิดไปเสียแล้ว รอยยิ้มกว้างบนใบหน้ายิ้มออกมาอย่างมีความสุข ครอบครัวสมบูรณ์เป็นอย่างนี้นี่เอง เขียมมองดูสามคนพ่อแม่ลูกก็พลอยอุ่นใจไปด้วย คุณนิดตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาก็เปลี่ยนไป ขอให้คุณนิดเป็นแบบนี้ตลอดไปเถอะ เขียมคิด
"น้องอัยย์ สงสัยคิดถึงแต่หม่าม๊า คงลืมปะป๊าไปแล้วมั้ง!" ทศพูดขึ้น
"อืม..น้องอัยย์ไม่ลืมปะป๊าหรอกค่ะ น้องอัยย์ก็คิดถึงปะป๊าเหม
