นิดรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป เธออาเจียนออกมาอย่างหนักหน่วง อาการวิงเวียนแบบนี้เธอไม่เคยเป็นมาก่อน หรือว่าพักผ่อนน้อยเกินไป นิดรู้สึกเหนื่อยและเพลียขึ้นมา เธอนอนลงและหลับไป
ในตอนบ่าย เสียงเคาะประตูดังขึ้น นิดงัวเงียตื่นขึ้นมา เป็นเขียมนั่นเอง
"เอ่อ..คุณนิดค่ะ ใกล้เวลาเลิกเรียนของคุณหนูแล้ว คุณนิดไปรับคุณหนูไหวมั้ยคะ ?" เขียมถามขึ้น
"ไหวสิ! เดี๋ยวฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้!" นิดลุกขึ้นและรีบออกไป เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนของน้องอัยย์ นิดกลับมองเห็นทศและอัญมารับน้องอัยย์ออกไป นิดได้แต่มองผ่านกระจกรถออกไป เมื่อพวกเขาออกไปนิดกลับรู้สึกจะอาเจียน เธอจึงเปิดรถออกไปและไปอาเจียนข้างๆรถของเธอ
ทศที่ขับรถผ่านไปรู้ได้ในทันทีว่านั่นเป็นนิด เเละเห็นเธออาเจียนออกมาตรงนั้น เขามองเธอผ่านกระจกหลังและกำพวงมาลัยแน่น
นิดรีบขึ้นรถและหยิบลูกอมที่มีรสเปรี้ยวขึ้นมาอมไว้ ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย พักนี้เธอคงเครียดเรื่องสองพ่
