นิดยืนมองสองคนพ่อลูก ทั้งคู่ต้องการความรัก ความรักที่บริสุทธิ์ เธออาจจะปฏิเสธไปก็ได้ แต่ทำไมล่ะ? คำถามเกิดขึ้นในใจ ก่อนหน้านั้นทศก็เคยให้โอกาสเธอมาหลายครั้ง จนเธอตกตึกและหลับไป เธอฟื้นขึ้นมา ทศก็ยังคงให้โอกาสเธอ แล้วครั้งนี้ล่ะ การให้อภัยไม่ใช่เรื่องยาก หากเราไม่ผูกใจเจ็บต่อกันแล้ว เราก็ควรให้อภัยและให้โอกาสซึ่งกันและกัน
นิดค่อยๆย่อตัวลงจับไปที่ไหล่ของทศที่นั่งคุกเข่าประนมมืออ้อนวอนขอร้องเธอด้วยน้ำตาไหลนองเต็มใบหน้า เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาของเขาทั้งสองข้างแก้ม และโผลเข้ากอดเขาอย่างอบอุ่น
"พอเถอะทศ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ เราสองคนต้องร่วมมือกันรักษาน้องอัยย์ให้กลับมาเป็นปกติให้ได้ ที่น้องอัยย์ต้องเป็นแบบนี้เพราะพวกเราทั้งคู่ ทศคะที่ผ่านมาฉันก็ขอโทษที่ทำแต่เรื่องวุ่นวายให้คุณ "
ทศกอดนิดแน่นขึ้นอีก ไม่นานทั้งคู่ก็คลายกอดกัน และทศรีบเช็ดน้ำตาทันที
"นิดพักนี้ผมไม่รู้เป็นอะไร เหนื่อยง่าย และ
