เรณิสราและทศภาค ทั้งคู่นั่งลงมองน้องอัยย์ที่กำลังจะหลับไหล น้องอัยย์ร้องขอให้ทั้งคู่อยู่จนกว่าเธอจะหลับ จนในที่สุดน้องอัยย์ก็หลับไป เมื่อเห็นว่าน้องอัยย์หลับแล้วเรณิสราก็รีบลุกขึ้นทันที
"ลูกหลับแล้วฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน " เรณิสราพูดขึ้น
เขาได้แต่มองเธอ แล้วพยักหน้าลงทันที เรณิสราเดินออกไป เหลือแต่เขาในตอนนี้ที่นั่งมองลูกสาวตัวน้อยที่หลับสนิทไปแล้ว ทศภาคยกมือขึ้นเท้าคางและมองน้องอัยย์อยู่อย่างนั้น น้องอัยย์มีความสุขมากในตอนนี้ ตอนที่นิดกลับมา แต่ไม่รู้ว่า หากถึงวันหย่าน้องอัยย์จะเป็นอย่างไรอีก เขาได้แต่ลูบใบหน้าไปมา เพราะสับสนในใจขึ้นมาเช่นกัน ตอนนี้เขารู้สึกว่าไปไหนมาไหนก็อยากให้เรณิสราไปด้วย หากมีเธอไปด้วยน้องอัยย์ก็ดูมีความสุข
ดั่งเช่นวันนี้ อยู่ๆเขาก็อยากพาเธอมาที่นี่ ทั้งๆที่ตรงนี้เปรียบดังหลุมหลบภัยของเขาและลูกจากเธอ มาถึงวันนี้ เขากลับรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ทศภาคถอนหายใจ จากน
