ปะป๊าขาหม่าม๊าไม่ร้ายแล้ว!

อะไรของเขา

ตอนที่ 7

อะไรของเขา

ทศภาคและเรณิสราเข้ามาที่ร้านอาหารของอัญวลีเขาแค่อยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง เพราะอัญวลีไม่เคยถูกกันกับเรณิสราเลย เขาคงไม่คิดอะไรผิดไปหรอกนะ เขาแค่อยากจะรู้ว่านิดยังคงมีนิสัยแบบเดิมๆอยู่หรือเปล่า เห็นเงียบๆนิ่งๆมาเป็นอาทิตย์สงสัยจะแกล้งทำให้เขาตายใจแล้วหันมาเรียกร้องความสนใจจากเขาแน่ๆ

เมื่อมาถึงหน้าร้านอาหาร เรณิสราหยุดทันทีโดยที่ทศภาคเดินเข้าไปที่ประตูร้านแล้ว เขาหยุดชะงักเมื่อรู้ว่าสตรีที่เดินตามเขามานั้นไม่เข้ามา เขายิ้มน้อยๆที่มุมปาก แล้วค่อยๆหันกลับไปมองเธอที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น พลางก็พูดขึ้น

"เข้ามาสิรออะไรอีกล่ะ!"

เรณิสราจ้องหน้าของทศภาคอย่างไม่พอใจแต่ก็พยายามสูดลมหายใจเข้าอย่างลึกๆพร้อมกำมือแน่นเพื่อระงับสติ เขารู้ว่าเธอกลับอัญวลีไม่ถูกกันเพราะเรื่องของเขา แต่เขากลับพาเธอมาที่นี่ เขาต้องการจะแกล้งเธอหรือต้องการอะไรจากเธออีก ในเมื่อเธอก็บอกไปแล้วว่าจะไม่ขอยุ่งกับเขาอีก

เรณิสราเดินตามเข้าไปอย่างหัวเสีย เขาและเธอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟลงตรงหน้า เรณิสราไม่พูดอะไรเธอรีบกินอาหารนั้นให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้อิ่มไวๆและออกไปจากตรงนี้ หากเธอเจอกับอัญวลีมันคงจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ เพราะอัญวลีไม่เคยทำให้เธอมีสติดีเลยสักครั้งเมื่อทานเสร็จเธอรีบดื่มน้ำแล้วหยิบกระเป๋าจะลุกขึ้นแต่ทศภาคดันพูดขึ้นมา

"ทำไมคุณกลัวว่าคุณจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมรึไง?" คำพูดพูดขึ้นเสียดเเทงใจเธอเหลือเกิน

เรณิสรากำมือแน่นแล้วมองมาที่ทศภาค เขาร้ายกาจกว่าที่คิด แต่ก่อนเธอไม่คิดอะไรมากมายขนาดนี้เพียงแค่อยากได้ตัวเขาอยากได้ความรักจากเขา อยากให้เขาเป็นสามีของเธอแค่เพียงคนเดียว แต่ตอนนี้คำพูดของเขาช่างร้ายกาจและทิ่มแทงใจเธอเหลือเกิน

"เปล่าค่ะเผื่อมีใครอยากจะพบกับคุณฉันไม่อยากอยู่เป็นมือที่สามขัดขวางใคร ในเมื่อฉันพูดไว้แล้วว่าฉันจะไม่ยุ่งกับคุณ คุณก็ควรที่จะรักษาสัญญานั้นด้วย!"

เรณิสรามองลงมาที่ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเคยต้องการนักหนา แต่ตอนนี้คำพูดของเขาทำให้เธอคิดได้ขึ้นมาบ้างแล้ว เธอกำลังจะเดินออกไปเมื่อพูดจบ

"คุณทศวันนี้อารมณ์ดีอะไรนะถึงได้มาถึงร้านอัญได้?" เสียงแหลมเล็กแสบแก้วหูดังขึ้น

สตรีหน้าหวานเดินเข้ามาและเกาะแขนของทศภาคต่อหน้าของเรณิสรา เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หากเป็นแต่ก่อนร้านพังเป็นแน่ แต่ตอนนี้ไม่เป็นเหมือนแต่ก่อนแล้ว จุดมุ่งหมายเดียวคือน้องอัยย์ลูกสาวที่เธอทอดทิ้งเพราะต้องมาตามราวีผู้หญิงทุกคนที่มาติดพันธ์สามีเธอในตอนนั้น รวมถึงทศภาค

"ขอตัว!" ใบหน้าเรียบนิ่งพูดขึ้นไร้ซึ่งความโมโหใดๆ

เรณิสรากำลังจะเดินออกไปแต่แล้วคำพูดที่เสียดแทงหัวใจแล่นเข้ามาในโสตประสาท คนที่เกลียดชัง คนที่ไม่ชอบ ยิ่งพูดแบบนี้ยิ่งทำให้อารมณ์ของเธอแปรสภาพขึ้นมาในทันที

"หายดีแล้วหรอคะ?ถ้าหายดีแล้วเมื่อไหร่จะหายไปจากทศสักทีค่ะ?" เสียงเล็กแหลมพูดขึ้น ซึ่งเป็นคำพูดที่พูดออกมาจากปากของอัญวลีตรงๆ ในขณะที่ทศก็อยู่ตรงนั้น เขาไม่พูดอะไรได้แต่ยืนมองเรณิสรา ดูกิริยาท่าทางของเธอ เขาจะเชื่อใจเธอหากเธอควบคุมสติได้

เรณิสราหันหน้ากลับมาและยิ้มน้อยๆ พร้อมตอบกลับอัญวลีไปอย่างกดอารมณ์ของตัวเองไว้อย่างที่สุด

"คงไม่หายไปง่ายๆหรอกค่ะ ไม่เหมือนบางคนแอบรักกินขโมยกินสามีของชาวบ้าน ไม่พอใจก็พูดจาใส่ความ ขอโทษนะคะถ้าจะชอบพอกันก็เชิญคุยกันไปเลยนะคะดิฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ขัดคอของใคร จริงไหมคะคุณทศ? ขอตัว!" เรณิศราพูดจบก็เดินออกไป

"เดี๋ยวก่อน!"อัญวลีเดินตามไปติดๆและพูดขึ้นมาอย่างเบาๆ

"แสดงละครอะไรต่อหน้าทศอีกล่ะ ออกไปจากชีวิตเขาได้แล้ว ฟื้นขึ้นมาแล้วก็ควรจะมีชีวิตใหม่ ไม่ใช่อยู่ถ่วงชีวิตของสามีและลูกไปแบบนี้ รู้แล้วใช่ไหมว่าทศไม่เคยรักเธอเลย!" อัญวลีจับแขนของเรณิศราแน่น เธอปลายตามองมาที่มือของอัญวลีที่จับแขนของเธอไว้เพราะรู้สึกเจ็บ

เรณิสราหันหน้ากลับมาและจ้องหน้าของอัญวลีที่ยืนอยู่ใกล้ๆและยิ้มมุมปากขึ้นมานิดๆและมองจ้องไปที่ทศภาคที่กำลังนั่งดูสุภาพสตรีสองคนกำลังคุยกัน เหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่ หรือว่าเขาจ้องจะจับผิดเธอกลัวว่าเธอจะทำอะไรอัญวลีนั่นสิ! เรณิสราคิด และตอบออกไปแบบจุกๆ

"ถึงเขาไม่เคยรักฉัน แต่เขาก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีฉันและเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายไม่ใช่มายืนป่าวประกาศทั้งๆที่สามีของฉันไม่เคยให้ความหวังอะไรเลย ขอโทษนะคะใครกันแน่ที่หน้าด้านอยากขโมยสามีและลูกของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง..เอ๊ะ! ฉันไม่ถือหรอกนะคะ ฉันไม่อยากแย่งชามข้าวหมากับใครอีก!" เรณิสราเดินเข้าไปใกล้อัญวลีแล้วพูดออกมาอย่างเน้นเสียง ทศภาคที่ได้ยิน ถึงกับยกคิ้วสูงขึ้นเพราะเรณิสราไม่เคยเปรียบเขาแบบนี้

"นี่แก! อ้อ..! ก็ไม่เชิงหรอกค่ะจริงๆแล้วก็อยากได้แค่สามีถ้าเป็นลูกก็คงเลี้ยงไปตามมีตามเกิดนะค่ะ ถ้าวันนั้นวันที่ฉันตกลงปลงใจกับสามีคุณและฉันเกิดมีลูกขึ้นมา ฉันก็ไม่รับประกันนะว่าน้องอัยย์ที่เธอเกลียดนักหนาจะได้อยู่ดีกินดีหรือเปล่าบางทีฉันอาจจะ.." อัญวลีกำลังจะพูดต่อ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! พูดถึงฉันแบบไหนฉันทนได้แต่อย่าลามปามถึงลูกของฉัน ถ้าเธอแน่จริงเธอก็เอาเขาไปให้ได้ส่วนฉันไม่สนใจเขาอยู่แล้วแม้แต่นิดเดียว เอาล่ะเธอชนะ ฉันอนุญาตให้เธอคบกับสามีฉัน ส่วนฉันคงขอบาย!" เรณิสราพูดขึ้น อัญวลีจึงตอบกลับไป

"เหรอ! เธอรักลูกขึ้นมาตอนไหนกันนะ ฉันเห็นแต่เธอทำร้ายแต่ลูกของเธอมาตลอด นี่ขนาดเธอเป็นแม่แท้ๆเธอยังไม่รักแล้วใครจะมารักลูกของเธอลงเรณิสรา สกปรกขนาดนั้น!" อัญวลีพูดออกมา

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ขืนยังพูดอีกฉันไม่ไว้หน้าเธอแน่!" เรณิสรากัดฟันพูด

"จุ๊ๆๆอะไรกันเรณิสราเธอฟื้นขึ้นมากะว่าจะทำตัวดีๆให้สามีรักให้สามีหลงเสแสร้งแกล้งทำว่ารักลูกเป็นห่วงลูก และดูสิดูเขาสิ เขาสนใจเธอไหมเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแต่ทำไงได้แต่ความจริงคือสุดท้ายก็ต้องเอาลูกมาเป็นข้ออ้างตามผัว! สารเลว!"

"เพลียะ!!"

!โอ๊ย!! คุณเรณิสราเธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงฉันพูดกับเธอดีๆแล้วนะฉันเตือนเธอดีๆแล้วนะทำไมเธอไม่รักษาสติอารมณ์บ้างอย่างน้อยเธอก็เห็นแก่ลูกค้าของฉันเห็นแก่ทศภาคสามีของเธอที่นั่งอยู่ตรงนั้นทำไมเธอถึงทำร้ายฉันลง!"

"ไม่เพียงแต่จะทำร้ายเธอลงฉันฆ่าเธอตรงนี้ได้ด้วยซ้ำ ว่าอะไรก็ว่าไปแต่อย่ามาลามปามถึงลูกของฉันจำไว้!"

เรณิสรากางมือออกตะตบอัญวลีอีกรอบความโกลาหลวุ่นวายเกิดขึ้นภายในร้านทำเอาทศภาคต้องรีบล็อคตัวของเธอออกไป ตอนนี้เรณิสราไม่สามารถคุมสติเธอโมโหกับคำพูดของอัญวลี วันนี้มากทำให้ทศภาคต้องรีบพาเธอออกไป

เมื่อมาถึงลานจอดรถเขาจับตัวเธอที่โวยวายเสียงดังมาตลอดทางในที่สุดนิสัยเดิมๆเธอก็ทิ้งไม่ลงแล้วเขาและลูกจะอยู่กันได้ยังไง 1 ปีที่เขาให้โอกาสเธอคงจะมาไม่ถึงเขาผลีกเรณิสราให้ลงไปนั่งที่เบาะด้านข้างคนนั่งแล้วรีบรัดเข็มขัดให้เธอส่วนตัวเองก็รีบขึ้นมาปิดประตูรถและนั่งลงตรงด้านคนขับ

เรณิสราเริ่มระงับสติตัวเองได้เธอเงียบไปและไม่พูดอะไรบรรยากาศในรถตอนนี้เงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมีแต่เสียงลมหายใจของทศภาคที่ดูจะโมโห

"คุณทำอะไรลงไป! ในที่สุดธาตุแท้ของคุณมันก็เผยออกมา แล้วเป็นอย่างนี้ผมจะให้คุณอยู่กับลูกได้ยังไงคนแบบคุณไม่เคยลบนิสัยเดิมๆของตัวเองออกได้หรอก เรณิสรา! อันวลีเขาคุยกับคุณดีๆคุณกลับไปทำร้ายเขาแล้วแบบนี้น้องอัยย์จะทำยังไง!"

"คุณทศคุณเคยถามเหตุผลฉันไหมว่าที่ผ่านมาฉันทำแบบนั้นทำไม OK เรื่องน้องอัยย์ฉันผิดฉันผิดมาโดยตลอด แต่คุณจะให้ฉันทำยังไงในเมื่อผู้หญิงคนนั้นมันพูดจาว่าลูกของเราสกปรกคุณจะให้ฉันทำยังไง คุณจะให้ฉันไหว้ขอบคุณเขา หรือจะให้ฉันกราบเขาหรอมันจะบ้าหรือเปล่าฉันรู้ว่านิสัยฉันอาจจะขี้หงุดหงิดอารมณ์ร้ายแต่เรื่องสัจจะของฉันไม่มีเปลี่ยนแปลงแน่นอน เพราะฉะนั้นฉันกับคุณเราไม่ต้องอยู่ใกล้กันถ้าไม่มีความจำเป็น ฉันก็อยากจะขอบคุณถ้าถึงเวลาหนึ่งปีถึงเวลานั้นฉันจะไปจากคุณอย่างแน่นอนไม่ต้องห่วง!"

"แล้วลูกล่ะคุณคิดห่วงลูกบ้างไหม?"

"คุณก็ให้ฉันสิฉันจะดูแลเขาอย่างดีส่วนคุณจะจะไปแต่งงานกับยัยอัญวลีนั่นอะไรก็ไปเถอะอย่างน้อยแต่งงานก็มีลูกใหม่!"

"แล้วคุณล่ะคุณแต่งงานคุณก็มีลูกใหม่เหมือนกันแล้วน้องอัยย์ล่ะ!"

อันวันที่สะดุ้งกับคำพูดของทศภาค ใช่สิ! หากเราทั้งคู่แยกทางกันไปไม่ว่าใครจะมีใหม่ก็ต้องมีลูกคนใหม่เพิ่มมาอีกคนแล้วน้องอัยย์ล่ะน้องอัยย์จะทำใจได้ไหมถ้าปล่อยน้องอัยย์ไปแล้วถ้าเกิดน้องอัยย์ไปเจอคนไม่ดีน้องอัยย์ยิ่งจะแย่ลงไปอีก อาจมีผลกระทบถึงสุขภาพจิต

แค่คิดมันก็เจ็บในอก ปัญหามันไม่ได้เกิดจากตัวน้องอัยย์เลยมันเกิดจากเธอและสามีต่างหากเราสองคนไม่เคยเข้าใจกันเลยและเราสองคนไม่เคยคิดถึงน้องอัยย์เลยน้องอัยย์จะเป็นยังไงนะถ้าวันนั้นเกิดจริงๆแค่ความเลวร้ายที่แม่อย่างเธอมอบให้ลูกมาก่อนหน้านั้นก็เป็นตราบาปเป็นความทรงจำที่ไร้ค่าสำหรับน้องอายแล้ว

มือสองข้างกับกางเกงแน่นเพื่อบังคับและข่มใจไม่ให้น้ำตาไหลออกมา คำพูดของทศภาคแทงใจของเธอนักแต่เจ้ากรรมมันดันหยุดไม่ได้น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาต่อหน้าของทศภาคไม่มีแม้เสียงสะอึกสะอื้นที่จะให้เขาได้ยินมันคงสุดแล้วสำหรับเธอ

"อย่าใช้น้ำตามาเป็นเครื่องมือต่อรองกับผม!"

"ไปเถอะ!"

คำพูดสั้นๆพูดออกมาจากปากของเรณิสราทศภาครู้สึกใจหวิวไม่น้อยที่เห็นในเรณิสราเป็นแบบนี้แต่ก่อนทุกครั้งที่ร้องไห้ก็มักจะใช้มารยาหรือไม่ก็โวยวายทำร้ายข้าวของจนเขาเอือมระอาแต่ครั้งนี้เหมือนเธอเก็บความรู้สึกไว้จนเขามองไม่ออกเลยว่าเธอคิดยังไงเธอเสแสร้งแกล้งทำหรือร้องไห้จริงๆ

เมื่อกลับมาถึงบริษัทเรณิสราเปิดประตูรถและลงมาอย่างรวดเร็วเธอเดินมาผ่านห้องทำงานพนักงานทุกนั่งลงอย่างเป็นระเบียบและก้มหน้าลงทุกครั้งที่โมโหแบะไม่ได้ดั่งใจเธอจะอาละวาดและทำร้ายข้าวของในออฟฟิศดั่งเช่นที่เคยผ่านมาเรณิราเดินเข้าไปในห้องของทศภาคอย่างรวดเร็วและนั่งลงอย่างเงียบๆ

ทศภาคเปิดประตูและเดินตามเธอเข้ามา เขามองเห็นเธอนั่งเงียบๆเขาก็ถอนหายใจและไปนั่งโต๊ะเพื่อทำงาน ก่อนยกแขนขึ้นเพื่อมองนาฬิกาในข้อมืออีกชั่วโมงกว่าๆเธอจะได้ไปรับลูกสาวของเธอแล้วอาจจะเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่เธอจะไปรับน้องอัยย์เธอจะรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษมั้ยนะ เวลาล่วงเลยผ่านมาตั้งหลายปีเธอกลับไม่ทำ

เรณิสราก้มลงมายังไอแพดแล้วค่อยๆวาดรูปลูกสาวในแบบที่เธอต้องการ เธอวาดไปด้วยความสุข ทศภาคนั่งมองเรณิสราที่นั่งเงียบเขา มองเธอที่ก้มหน้าและกำลังทำอะไรกับ ipad รอยน้ำตาเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมาหายไปแต่กลับมีรอยยิ้มน้อยๆที่ผุดออกมาจากใบหน้าของเธอขณะที่เธอกำลังก้มหน้าอยู่ อยู่ๆเขาก็อยากรู้ว่าเธอทำอะไรแต่ก็ไม่กล้าที่ทักออกไปพอถึงเวลาเรณิสรามองนาฬิกาอีกครั้งและลุกขึ้น

"คุณทศถ้างานคุณยังไม่เสร็จให้ฉันไปรับน้องอัยย์เถอะค่ะ"

"ใครบอกงานผมเสร็จหมดทุกอย่างแล้วไปสิไปรับลูกกัน"

เรณิสราไม่พูดพร่ำทำเพลงเธอหยิบกระเป๋าและเดินนำหน้าเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

จบตอน