ใบหน้าฉันโกรธจัด จ้องมองเขาไม่วางตา...ฉันหมดคำจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาแล้วเพราะตอนนี้ฉันเวียนหัวแทบไม่อยากทำอะไร
“ลุกขึ้น...” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแข็งกร้าว ในมือเขาถือแก้วน้ำ กับอะไรสักอย่าง
“พี่จะตะคอกทำไมคะ...ฉันลุกไม่ได้พี่ไม่เห็นรึไง”
“เฮ้อ...สำออยจริง” เขาสบถออกมา ก่อนจะวางแก้วกับยาไว้โต๊ะข้างหัวเตียง จากนั้นจึงพยุงฉันลุกนั่งพิงหัวเตียง และหันไปหยิบแก้วน้ำและยามาตรงหน้าฉัน “กินยาซะ...เดี๋ยวก็ร้องโอดโอ้ยอีก” ฉันรับยามากินแต่โดยดี เพราะตอนนี้มันรู้สึกร้าวไปทั่วตัวจริง ๆ
“ที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะใครคะ ไม่ใช่พี่เทมป์รึไงกัน”
“ผู้หญิงคนอื่นไม่เห็นจะอะไรอย่างเธอ” เขาพูดเทียบฉันกับผู้หญิงอื่น ๆ ที่เขาเคยร่วมรักมาแบบนี้อีกแล้ว
“ก็ไปเอาคนอื่นสิ จะมาอะไรกับเบลล่ะ”
“ปากเนี่ย...สงบไม่เป็นเลยจริง ๆ สินะ เอาเถอะนอนอยู่นี่ซะ หิวเมื่อไหร่ก็เดินไปกินที่โต๊ะในห้องครัวแล้วกันซื้อโจ๊กไว้แล้ว ไปล่ะ” พี่
