ระหว่างทางกลับคอนโดฉันพยายามสลัดความคิดที่ทำให้ฉันเป็นทุกข์ออกไปให้หมด และฉันก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้ ทิ้งความรู้สึกแอบชอบไว้แค่เคยแอบชอบแล้วกัน
[เสียงสายเข้า]
“หื้ม...ยัยนีนโทรมา จริงสิ...ลืมไปซะสนิทเลย” ฉันรีบรับสายนีนอย่างไว “นีน...แกเป็นไงบ้าง”
(ฉันควรจะถามแก...แกกลับคอนโดรึยัง...)
“อยู่คอนโดแล้วล่ะ”
(เฮ้อ...โล่งอก พอพี่ภีมบอกว่าให้พี่เทมป์ไปส่งแก ฉันก็เป็นห่วงมาก กลัวว่าเขาจะล่อลวงแกไปทำมิดีมิร้าย)
“ฮ่ะ...ฮ่ะ... ไม่หรอกเขาไม่ได้สนใจฉันสักนิด” แม้ฉันจะเล่าชีวิตส่วนตัวไปมากมายให้นีนฟัง แต่มีสิ่งเดียวที่ฉันยังไม่พร้อมเล่านั่นคือเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่เทมป์ที่ตกลงด้วยสัญญาบ้า ๆ นี่
(ก็ฉันกลัวนี่นา พี่เทมป์น่ากลัวจะตายไป แค่หน้าตาก็ทำเอาผู้หญิงคลานเข้าหาแล้ว แต่ไม่น่าเชื่อนะว่าแกจะรอดพ้นจากความน่ากลัวนี้ได้)
“ฉันภูมิคุ้มกันดี แกสบายใจได้นีน” ฉันพูดแถไปก่อน แม้สิ่งที่เอ่ย
