‘ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก’ เสียงเคาะประตูดังลั่น ทำจนฉันสะดุ้งตื่นพร้อมกับอาการล้าไปทั้งตัว
“เบล ไม่สบายรึเปล่า ทำไมไม่เปิดประตูล่ะ หรือว่าแกลุกไม่ขึ้น ถ้าแกไม่มาเปิดประตูให้ฉันในหนึ่งนาทีฉันไขประตูเข้าไปนะ”
‘โอ๊ย!! อิเพื่อนบ้ามาเป็นห่วงเป็นใยฉันทำไมตอนนี้เนี่ย’
“ไม่ได้ป่วย ฉันเพิ่งตื่นนอนกำลังงัวเงียเดี๋ยวไปเปิด” ฉันตะโกนตอบไปแบบนั้น แต่จะจัดการอิคนนอนข้าง ๆ กันยังไงเนี่ย ดีหน่อยที่พี่เขามีสามัญสำนึก เอาฉันเสร็จก็จับฉันใส่เสื้อผ้าไว้บ้างรวมทั้งเขาด้วย แต่ตอนนี้ยัยนีนจะเข้ามาแล้วสิ ขืนเข้ามาเห็นฉันกับพี่เทมป์นอนเตียงร่วมกันมีหวังโดนซักไซ้แน่
“ถ้ายังไม่เปิดฉันจะเข้าไปแล้วนะ...แกร็ก!” ยัยนีนแทบไม่รอฉันอนุญาต ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี จึงหันไปถีบคนร่างหนาข้าง ๆ ที่ยังหลับปุ๋ยให้ตกไปนอนล่างเตียงพันผ้าห่มไว้
‘อั่ก...’ เสียงร้องโอดครวญเบา ๆ เพราะเพิ่งตื่นนอน พี่เทมป์ยังไม่ทัน
