ฉันไม่มีทางเลือกจึงได้แต่เดินไปตรงถนนใหญ่ แล้วนั่งที่ป้ายรถเมล์เพื่อคิดหาทางกลับคอนโด
[เสียงแตรรถด้านหน้า]
ฉันเงยหน้าไปมองรถ พร้อมกับคนอื่น ๆ ที่ยืนรออยู่ตรงป้ายรถเมล์ รถหรูสีแดงสะดุดตามากทำเอาทุกคนซุบซิบกันใหญ่ว่าเศรษฐีมารับใครกัน ‘แต่จะว่าไปคุ้น ๆ แฮะ’
แตรรถดังอีกครั้ง ฉันก็พยายามมองซ้ายมองขวาว่าใครจะเดินไปขึ้นรถคันนั้นไม่ต่างจากคนอื่น ๆ กระทั่งกระจกรถเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าของคนขับ ‘นั่น...พี่เทมป์’
“นั่งบื้อทำไม รีบขึ้นรถมาดิ...” ฉันยังงงอยู่ ก่อนจะชี้นิ้วที่ตัวเอง
“เบล...เหรอคะ?”
“ไม่ใช่เธอ จะเป็นหมาที่ไหน รีบขึ้นมาไม่ได้มีเวลานะเว้ย” เพราะเขาเอาแต่ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย ฉันที่ตอนแรกจะปฏิเสธก็ทำไม่ได้แล้วเพราะสายตาหลายคนจ้องมาที่ฉันกันหมด มันคงน่าอายที่จะนั่งอยู่ตรงนี้ต่อน่ะสิ
‘ปัง...’
หลังจากขึ้นรถรัดเข็มขัดแล้ว พี่เทมป์ขับรถต่อทันที...
“กินเหล้า? หึ่งเชียว” เสียงคมเอ่ยออกมา
