“กลับมาแล้วค่ะ พี่ภีม” ฉันกรอกตามองบนใส่ยัยนีนตามหลัง...นี่ขนาดไม่สบอารมณ์ที่พี่ภีมตามมา แต่ตัวเองทำตัวเหมือนศรีภรรยาเขาขนาดนี้ จะกลับยังต้องเอ่ยบอกเขา เฮ้อ...สมแล้วที่ 3 วันดี 4 วันไข้
ฉันเดินตามเข้าไปในบ้าน เจอพี่ภีมกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวเล็ก ๆ ของบ้านเช่า ยัยนีนถึงกับเขวี้ยงกระเป๋าลงโซฟาแล้ววิ่งไปหาพี่ภีมทันที ไม่อยากอยู่กับเขา บอกเป็นเส้นขนานบ้าง แต่ก็ยังวิ่งเข้าหากันไม่หยุดทั้งคู่ ทว่า...น่าแปลก ฉันไม่เห็นพี่เทมป์เลยแฮะ
“เออ...น้องเบล” พี่ภีมหันมาเอ่ยกับฉัน
“คะ?” ฉันขานตอบ
“ขับรถยนต์เป็นรึเปล่า”
“ขับเป็นค่ะ”
“งั้นพี่วานขับรถไปรับไอ้เทมป์มันหน่อยได้ไหม มันบอกไม่อยากอยู่เป็น ‘กว้างขวางคอ’ พี่กับนีน มันเลยให้พี่ไปส่งที่หาดทางใต้นะ เดี๋ยวพี่ให้นีนส่งโลเคชั่นให้”
“อ๋อ...ได้ค่ะ” ฉันรับคำ ก่อนจะรับกุญแจจากพี่ภีมมาแล้วขับรถไปยังตำแหน่งปลายทางที่นีนส่งโลเคชั่นมาให้ในไลน์ แต่เดี๋ยวนะ.
